Μύθοι και αλήθειες για το πρωτογενές πλεόνασμα και το κυβερνητικό success story

Στις μέρες που είχαμε διακόψει την επικοινωνία μας μεσολάβησαν ορισμένα σημαντικά γεγονότα που απασχόλησαν την κοινή γνώμη αλλά και έγιναν αντικείμενο έντονης εκμετάλλευσης από τα κυβερνητικά επιτελεία.

•       Ήταν η υπόθεση Μπρατάκου – Κασιδιάρη η οποία σκόπιμα έχει αφεθεί στη «λήθη» ενώ υπήρξε και εισαγγελική παρέμβαση με την απειλή πολυετούς φυλάκισης σε περίπτωση δημοσίευσης υλικού υποκλοπής. Για την έρευνα των ουσιαστικών πλευρών της υπόθεσης, ούτε λόγος.
•         Είχαμε βεβαίως και την επίτευξη του περίφημου πλέον πρωτογενούς πλεονάσματος το οποίο περιχαρής και υπερήφανη η κυβέρνηση το διατυμπανίζει σε κάθε κατεύθυνση «τεκμηριώνοντας» και το “success story” της.
•         Ακολούθησε και η «έξοδος στις αγορές» - άλλο ένα στοιχείο της ίδιας «επιτυχημένης ιστορίας».
•       Για να έρθει σε επίσκεψη αστραπή και η επικυρίαρχη Μέρκελ να δώσει τα εύσημά της στον ευνοούμενο της, Αντώνη Σαμαρά.
•          Όλα αυτά, βεβαίως, προεκλογικά και σε μια περίοδο που  η παραπαίουσα κυβέρνηση χρειαζόταν και την έξωθεν καλή μαρτυρία. Εξ ου και ορυμαγδός δηλώσεων από την Κομισιόν, το ΔΝΤ και άλλους … συμπαθείς κύκλους.

Για να μην αναφέρουμε τα κωμικοτραγικά που συμβαίνουν με τα κοινωνικά μερίσματα αλλά και την εκτός τόπου και χρόνου αντιπαράθεση εν όψει των ευρωεκλογών.

Με τα περισσότερα από αυτά θα ασχοληθούμε και στη συνέχεια.

Ορισμένες μόνο σκέψεις θα θέλαμε να παραθέσουμε.

Success story και πρωτογενές πλεόνασμα, όταν αυτό

·          «πάτησε» πάνω στην αιματηρή εκμετάλλευση εκατομμυρίων Ελλήνων – μισθωτών, συνταξιούχων, νέων. Στην εκθεμελίωση κάθε έννοιας κοινωνικού δικαιώματος. Με την κυριολεκτικά αιματηρή ανθρωποθυσία (ας ξαναθυμηθούμε τις χιλιάδες αυτοκτονίες) και τη ζοφερή πραγματικότητα που βιώνει η ελληνική κοινωνία.

·         με την ανεργία να βρίσκεται στο 27% και να αποτελεί τον καθημερινό εφιάλτη δύο εκατομμυρίων ανθρώπων.

·         Ή με το δημόσιο χρέος που έχει εκτοξευτεί στο 175% του ΑΕΠ, σύμφωνα και με τα στοιχεία της Eurostat.

Όλα αυτά προϊδεάζουν ότι μετά τις ευρωεκλογές θα ακολουθήσουν και νέα βάναυσα μέτρα – το νέο μνημόνιο – με στόχο την ακόμη μεγαλύτερη καταβαράθρωση των συντάξεων, το πάγωμα των μισθών μέχρι το 2018 … και βλέπουμε, χιλιάδες απολύσεις στο δημόσιο … και άλλα πολλά.

Στο σημείο αυτό θα παρουσιάσουμε τις απόψεις για το πρωτογενές πλεόνασμα που παρουσίασε η ελληνική κυβέρνηση με την έγκριση της τρόικα και των κοινοτικών  μηχανισμών, του Χανς- Βέρνερ Ζιν, ο οποίος χαρακτηριστικά δήλωσε: «ποιο πλεόνασμα; Η Ελλάδα είναι στο χείλος της χρεοκοπίας» (!)

"Η ελληνική κυβέρνηση σαφώς δεν έχει πλεόνασμα στον προϋπολογισμό της, όπως μεταδόθηκε χθες" τόνισε ο επικεφαλής του Ινστιτούτου Οικονομικών Ερευνών (Ifo) του Μονάχου και ο οποίος κάνει λόγο για «παραπλάνηση της κοινής γνώμης».

«Στην πραγματικότητα, δεν μπορεί να μιλήσει κανείς για τέτοια πλεονάσματα προϋπολογισμού», αναφέρει ο κ. Ζιν σε ανακοίνωσή του και προσθέτει: «Αυτό που έβαλε η τρόικα να ανακοινώσει ένας εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στις Βρυξέλλες ήταν ένας αριθμός, ο οποίος απλώς εξαιρούσε οποιαδήποτε στοιχεία δαπανών, τα οποία έχουν χαρακτηριστεί ως μη επαναλαμβανόμενα, κυρίως το κόστος διάσωσης των τραπεζών, αν και δεν μπορεί κανείς να προβλέψει ότι στα επόμενα χρόνια δεν θα απαιτηθούν περαιτέρω κεφάλαια για τη διάσωση των τραπεζών. Τα δημοσιονομικά υπόλοιπα είναι πάντα θετικά, εάν αφήσεις απ' έξω αρκετά στοιχεία δαπανών. Γι’ αυτό είναι σημαντικό να τηρεί κανείς τους κανόνες της Eurostat για τον υπολογισμό του πρωτογενούς ελλείμματος και όχι να κάμπτει αυτούς τους κανόνες κατά βούληση, όπως είναι κάθε φορά βολικό».

Όπως επισημαίνεται στην ανακοίνωση, σύμφωνα με τους κανόνες του Μάαστριχτ και όπως ανακοίνωσε η Eurostat, το έλλειμμα της Ελλάδας για το 2013 έφτασε τα 23 δισεκατομμύρια ευρώ, το οποίο αντιστοιχεί σε 12,7% του ελληνικού ΑΕΠ. Το πρωτογενές έλλειμμα που ανακοινώθηκε από την Eurostat, με άλλα λόγια το έλλειμμα χωρίς το βάρος των επιτοκίων, ήταν σαφώς αρνητικό, στο 8,7% του ΑΕΠ, συνεχίζει ο κ. Ζιν και τονίζει: «Η ελληνική κυβέρνηση σαφώς δεν έχει πλεόνασμα στον προϋπολογισμό της, όπως μεταδόθηκε χθες. Η Ελλάδα είναι στο χείλος της χρεοκοπίας και θα είχε αναγκαστεί να κηρύξει πτώχευση προ πολλού, εάν οι ιδιωτικές πιστώσεις δεν είχαν αντικατασταθεί από πιστώσεις με χαμηλό επιτόκιο από τα κράτη-μέλη. Όλες οι προβλέψεις για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους που έχουν δημοσιοποιηθεί τα τελευταία χρόνια από την τρόικα και την ΕΕ βασίζονταν σε δραματικά υπερβολικές εκτιμήσεις ανάπτυξης. Ο μόνος λόγος που η Ελλάδα μπορεί να έχει και πάλι πρόσβαση στις χρηματαγορές είναι οι άμεσες και οι υπαινισσόμενες υποσχέσεις διάσωσης από την κοινότητα των κρατών και την ΕΚΤ, οι οποίες σημαίνουν ότι, σε περίπτωση κρίσης, την αποπληρωμή θα αναλάμβαναν οι φορολογούμενοι άλλων χωρών», καταλήγει ο Γερμανός οικονομολόγος.

Δε σημαίνει ότι συμφωνούμε σε πολλά από αυτά που λέει ο έγκριτος κατά τα άλλα Γερμανός οικονομολόγος, ο οποίος άλλωστε κυρίως εκφράζει τις απόψεις της γερμανικής οικονομικής ολιγαρχίας και είναι σύμβουλος της Μέρκελ και του Σόιμπλε.

Απλώς οι απόψεις του δείχνουν πλευρές από την πραγματική διάσταση του προβλήματος και φυσικά δεν είναι αυτή η «θριαμβευτική» μυθολογία που καλλιεργεί η κυβέρνηση.  

Στο μεταξύ «ανοίγει» και η συζήτηση για τη «διασφάλιση της βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους».

Το Eurogroup της 5ης Μαΐου θα ζητήσει από την ομάδα εργασίας της ευρωζώνης (Εuroworking Group) να ξεκινήσει τις τεχνικές διεργασίες για τη διασφάλιση της βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους, δήλωσε σήμερα από τις Βρυξέλλες υψηλόβαθμος αξιωματούχος της ευρωζώνης.

Μετά την επικαιροποίηση του πρωτογενούς πλεονάσματος της Ελλάδος το 2013 από τη Eurostat, δήλωσε ο αξιωματούχος της ευρωζώνης, μπορεί πλέον να ξεκινήσει η διαπραγμάτευση για την ελάφρυνση του ελληνικού χρέους.

Αυτό θα συμβεί στο πλαίσιο της επόμενης αξιολόγησης, δηλαδή εντός του καλοκαιριού, σημείωσε ο ίδιος, σημειώνοντας ότι το Eurogroup της 5ης Μαΐου θα ζητήσει από την ομάδα εργασίας της ευρωζώνης να κινήσει τις σχετικές τεχνικές διαδικασίες.

Τέλος, ο αξιωματούχος της ευρωζώνης ανέφερε ότι το Euroworking Group, που συνεδρίασε χθες στις Βρυξέλλες, ενέκρινε την επόμενη δόση των δανείων προς την Ελλάδα, ύψους 6,3 δισ. ευρώ, ποσό το οποίο θα εκταμιευθεί την επόμενη εβδομάδα. Υπενθύμισε ότι εκκρεμούν ακόμα δύο μικρότερες δόσεις, ύψους 1 δισ. ευρώ έκαστη, τον Ιούνιο και τον Ιούλιο, η εκταμίευση των οποίων συνδέεται με την υλοποίηση «προαπαιτούμενων δράσεων».

Νέα προαπαιτούμενα, λοιπόν …

Και για την εκταμίευση των επόμενων δόσεων.

Φανταστείτε πόσα και τι είδους προαπαιτούμενα θα ζητηθούν για την όποια διαπραγμάτευση (;) σχετικά με τη «διασφάλιση της βιωσιμότητας»  του ελληνικού χρέους.

Οπότε οι επόμενοι μήνες μετά τις ευρωεκλογές θα είναι ιδιαίτερα θερμοί … 

«Όχι περικοπές στην Παιδεία!» - Μεγάλες διαδηλώσεις φοιτητών και μαθητών στη Μαδρίτη

Χιλιάδες φοιτητές και μαθητές των Λυκείων πλημμύρισαν το κέντρο της Μαδρίτης την Πέμπτη για δεύτερη ημέρα των κινητοποιήσεων που οργανώθηκαν  για να διαμαρτυρηθούν οι νέοι για τις μαζικές περικοπές στη χρηματοδότηση της εκπαίδευσης που επιβάλλονται από την κυβέρνηση του Λαϊκού Κόμματος του  Μαριάνο Ραχόι.

Οι διαμαρτυρίες οργανώθηκαν από την Ένωση των Φοιτητών, που παρότρυνε τους φοιτητές και τους μαθητές να διαδηλώσουν ενάντια στις περικοπές των  δαπανών στα σχολεία και τα πανεπιστήμια, και αυξάνει τα δίδακτρα στην εκπαίδευση. Οι σπουδαστές απαίτησαν επίσης την παραίτηση του υπουργού Παιδείας, Πολιτισμού και Σπορ, Jose Ignacio Wert, ο οποίος εισήγαγε τις μεταρρυθμίσεις.

Οι διαδηλωτές ξεκίνησαν το κάψιμο κάδων νωρίς το πρωί της Πέμπτης στο Πανεπιστήμιο Complutense της Μαδρίτης, το οποίο θεωρείται ως το κορυφαίο εκπαιδευτικό ίδρυμα στην Ισπανία. Ένα άτομο συνελήφθη «για την κατοχή εύφλεκτου υλικού» ανέφερε ο εκπρόσωπος της αστυνομίας.

Το απόγευμα, εκατοντάδες διαδηλωτές συγκεντρώθηκαν στο κέντρο της ισπανικής πρωτεύουσας, φωνάζοντας συνθήματα όπως: «όχι στις περικοπές στην εκπαίδευση!"

 «Δεν θέλουμε να πληρώσουμε το χρέος σας με την υγεία και την εκπαίδευση,» φώναζαν οι διαδηλωτές, απευθυνόμενοι στον Υπουργό Παιδείας.

"Με κάνει να λυπάμαι γιατί δεν δίνουν σε όλους την ευκαιρία να σπουδάσουν," ανέφερε ένας 18χρονος διαδηλωτής, ο μαθητής Karim Martinez. "Αυξάνουν τα δίδακτρα και κόβουν τις υποτροφίες. Πολλοί γονείς δεν έχουν τα χρήματα να πληρώσουν για το Πανεπιστήμιο.»

Σύμφωνα με τους διαδηλωτές, οι επιπτώσεις των μέτρων στη χρηματοδότηση των πανεπιστημίων και των σχολείων έχουν γίνει αφόρητες.

"Η κατάσταση τώρα είναι τόσο ανυπόφορη ώστε δεν υπάρχει τίποτα άλλο για εμάς από το να αγωνιστούμε" είπε η Marta Valenzuela, μια 20χρονη φοιτήτρια εγκληματολογίας. «Η οικογένειά μου καλείται να πληρώσει, και εμείς πρέπει να κάνουμε μεγάλες θυσίες,» ανέφερε χαρακτηριστικά.

Στο μεταξύ, τουλάχιστον 54 άνθρωποι που κρατούνταν μετά από παρόμοιες διαμαρτυρίες την Τετάρτη αφέθηκαν ελεύθεροι με εγγυήσεις, δήλωσε ο εκπρόσωπος της αστυνομίας. Συνελήφθησαν αφού έφτιαξαν οδοφράγματα και άρχισαν να καίνε διάφορα αντικείμενα για να εμποδίσουν την πρόσβαση στην πανεπιστημιούπολη του Πανεπιστημίου Complutense.

Η Μαδρίτη έχει δεχτεί ένα κύμα συλλαλητηρίων που ξεκίνησαν στις 22 Μαρτίου, όταν χιλιάδες Ισπανοί από όλη τη χώρα συγκεντρώθηκαν στο κέντρο της της πρωτεύουσας για να διαμαρτυρηθούν κατά της φτώχειας και της λιτότητας που επέβαλε η ΕΕ,  τα οποία αργότερα μετατράπηκαν σε βίαιες συγκρούσεις με την αστυνομία.

Το 2012, η κυβέρνηση Ραχόι προώθησε μια σειρά αλλαγών στο εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας που εισήγαγαν νέα συστήματα ταξινόμησης και αξιολόγησης  και περαιτέρω περικοπές της χρηματοδότησης με στόχο την εξοικονόμηση 150 δισεκατομμυρίων ευρώ, υποτίθεται για να «σταθεροποιήσει» τα δημόσια οικονομικά της χώρας.

Οι περικοπές στην εκπαίδευση ήρθαν σαν συνέπεια της πολιτικής που προωθεί το Υπουργείο Οικονομικών για να οδηγήσει τα επίπεδα ελλείμματος εντός των ορίων που θέτει η Ευρωπαϊκή Ένωσης και να μειώσει το διογκούμενο ποσοστό ανεργίας, το οποίο έχει αυξηθεί στα 26%.

Βίοι παράλληλοι, λοιπόν.

Ελλάδας και Ισπανίας.

Με κοινές τις εξοντωτικές πολιτικές λιτότητας τις οποίες επιβάλλουν η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι τρόικες.

Με θύματα την εκπαίδευση, την υγεία, τις κοινωνικές υποδομές.

Και πάνω απ’ όλα τους ίδιους τους πολίτες αυτών των χωρών και ιδιαίτερα τους νέους.

Μόνο που θα θέλαμε και τους νέους της Ελλάδας να δείχνουν μεγαλύτερη αγωνιστικότητα και τόλμη.

Τέτοια που να αντιστοιχεί στη βαρβαρότητα των καιρών και να τους οδηγεί σε μια καλύτερη, πιο ελπιδοφόρα προοπτική.

15 χρόνια μετά: Κοιτάζοντας πίσω στον «ανθρωπιστικό» βομβαρδισμό της Γιουγκοσλαβίας από το ΝΑΤΟ ή μήπως στην αρχή του Τέταρτου παγκοσμίου Πολέμου;

Σήμερα έχουμε τη δική μας εθνική επέτειο.

Μόλις χτες όμως συμπληρώθηκαν 15 χρόνια από την «ανθρωπιστική» επίθεση του ΝΑΤΟ στην τότε Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας.

Ήταν μια «δίκαιη» επιχείρηση αποκατάστασης των ανθρώπινων δικαιωμάτων ή μήπως ένα από τα πρώτα επεισόδια  του Τέταρτου Παγκόσμιου Πολέμου;

Ας παρακολουθήσουμε τη συζήτηση με βάση τα δύο άρθρα που ακολουθούν.

Το πρώτο δημοσιεύτηκε χτες στο Russia Today.

Το δεύτερο είναι του ιταλού δημοσιογράφου, Claudio Gallo.

Χωρίς να εκφράζουν στο σύνολό τους τις απόψεις του Νέου Μέτοικου, ωστόσο, παρουσιάζουν ενδιαφέρον συνδεόμενα με τις τελευταίες εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή μας αλλά και στον κόσμο.

« Ακριβώς 15 χρόνια πριν, στις 24 Μαρτίου, το ΝΑΤΟ άρχισε τον βομβαρδισμό της Γιουγκοσλαβίας για 78 μέρες. Η Συμμαχία παρέκαμψε τα Ηνωμένα Έθνη με το πρόσχημα της επέμβασης για «ανθρωπιστικούς» λόγους, προχωρώντας στην επίθεση που στοίχισε τη ζωή εκατοντάδων πολιτών και προκάλεσε μια πολύ μεγαλύτερη καταστροφή από εκείνη που υποτίθεται ότι απέτρεπε.

Χρόνια μετά, η Σερβία εξακολουθεί να φέρει βαθιές πληγές από τους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ που, όπως το έθεσε η Συμμαχία, στόχευαν στην «πρόληψη της επέκτασης της αστάθειας" στο Κοσσυφοπέδιο. Ερωτηματικά παραμένουν για τη νομιμότητα της επίθεσης, η οποία προκάλεσε απώλειες και μαζική καταστροφή σ’ αυτή τη χώρα.

Με την κωδική ονομασία «Επιχείρηση Allied Force», αυτή ήταν η μεγαλύτερη επίθεση που ανέλαβε ποτέ η Συμμαχία. Ήταν επίσης η πρώτη φορά που το ΝΑΤΟ χρησιμοποίησε στρατιωτική δύναμη χωρίς την έγκριση του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών και εναντίον ενός κυρίαρχου έθνους που δεν έθετε καμιά πραγματική απειλή για οποιοδήποτε  μέλος της Συμμαχίας.

Το ΝΑΤΟ απέδειξε το 1999 ότι μπορούσε να κάνει ό, τι θέλει με το πρόσχημα της "ανθρωπιστικής επέμβασης," του  «πολέμου ενάντια στην τρομοκρατία,» ή του «προληπτικού πολέμου" - κάτι που ο καθένας μπορούσε να δει τα επόμενα χρόνια σε διάφορα μέρη του πλανήτη.

  Δεκαεννέα κράτη μέλη του ΝΑΤΟ συμμετείχαν σε κάποιο βαθμό στην στρατιωτική εκστρατεία κατά της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας (Σερβία και Μαυροβούνιο), που διήρκεσε για 11 εβδομάδες μέχρι τις 10 Ιουνίου 1999.

Περισσότερα συντρίμμια, λιγότερα «προβλήματα»

Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας, το ΝΑΤΟ εξαπέλυσε 2.300 πυραύλους σε 990 στόχους και έριξε 14.000 βόμβες, συμπεριλαμβανομένων βομβών απεμπλουτισμένου ουρανίου και πυρομαχικών διασποράς (οι βόμβες διασποράς που δεν εξερράγησαν συνέχισαν να αποτελούν σοβαρή απειλή και μετά το τέλος της εκστρατείας). Πάνω από 2.000 άμαχοι σκοτώθηκαν, μεταξύ των οποίων 88 παιδιά, και χιλιάδες ακόμη τραυματίστηκαν. Πάνω από 200.000 Σέρβοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους, στο Κοσσυφοπέδιο.

Αυτές  που από το ΝΑΤΟ χαρακτηρίστηκαν ως "παράπλευρες απώλειες" από  τις αεροπορικές επιδρομές οδήγησαν σε καταστροφή περισσότερα από 300 σχολεία, βιβλιοθήκες, και πάνω από 20 νοσοκομεία. Τουλάχιστον 40.000 σπίτια ισοπεδώθηκαν ή καταστράφηκαν μερικώς και περίπου 90 ιστορικά και αρχιτεκτονικά μνημεία καταστράφηκαν. Για να μην αναφέρουμε τη μακροπρόθεσμη ζημία που υπέστη η οικολογία της περιοχής και, κατά συνέπεια, η υγεία των ανθρώπων, καθώς και η οικονομική ζημία δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Πριν από την στρατιωτική επίθεση, το καθεστώς Μιλόσεβιτς είχε κατηγορηθεί για "υπερβολική και δυσανάλογη χρήση βίας στο Κοσσυφοπέδιο." Αλλά η ισχύς  που το ΝΑΤΟ χρησιμοποίησε για το βομβαρδισμό του εδάφους ενός  κυρίαρχου κράτους έδαφος ήταν «λογική» και περιορισμένη; Η Διεθνής Αμνηστία κατηγόρησε τις συμμαχικές δυνάμεις για τη διάπραξη εγκλημάτων πολέμου.

Η Διεθνής Αμνηστία πιστεύει ότι “οι δυνάμεις του ΝΑΤΟ υπέπεσαν σε σοβαρές παραβιάσεις των νόμων του πολέμου που οδήγησαν  σε ορισμένες περιπτώσεις, σε παράνομες δολοφονίες αμάχων" αναφέρει το παρατηρητήριο των ανθρώπινων δικαιωμάτων σε μια έκθεση που δημοσιεύθηκε τον Ιούνιο του 2000.

Η Συμμαχία διέψευσε τις κατηγορίες, λέγοντας ότι οι υποθέσεις που αφορούν τον θάνατο αμάχων οφείλονται σε τεχνολογικές αδυναμίες ή ήταν απλά «ατυχήματα της σύγκρουσης.»

 «Ποτέ δεν είπαμε ότι θα αποφύγουμε τις απώλειες. Θα ήταν παράτολμο να το ισχυριστούμε, δεδομένου ότι καμία στρατιωτική επιχείρηση στην ιστορία δεν ήταν τέλεια," είπε ο Jamie Shea, επικεφαλής εκπρόσωπος του ΝΑΤΟ, στον  Guardian.

Το ΝΑΤΟ σταμάτησε την αεροπορική του εκστρατεία με την υπογραφή της Στρατιωτικής Τεχνικής Συμφωνίας στο Κουμανόβο στις 9 Ιουνίου 1999, με την Γιουγκοσλαβική κυβέρνηση να συμφωνεί να αποσύρει τις δυνάμεις από το Κοσσυφοπέδιο. Στις 10 Ιουνίου 1999, το Συμβούλιο Ασφαλείας ενέκρινε το ψήφισμα 1244 που επέβαλε την αποστολή προσωρινής διοίκησης του ΟΗΕ στο Κοσσυφοπέδιο (UNMIK).

Τον Αύγουστο του 2013, η Διεθνής Αμνηστία κατηγόρησε τη UNMIK για αποτυχία να διερευνήσει σωστά τις απαγωγές και τις δολοφονίες των Σέρβων του Κοσσυφοπεδίου μετά το τέλος του πολέμου του 1998-1999.

 «Πέρασαν χρόνια και η τύχη της πλειοψηφίας των απωλειών και στις δύο πλευρές της σύγκρουσης βρίσκεται  ακόμα σε εκκρεμότητα, με τις οικογένειες να περιμένουν ακόμα την απονομή δικαιοσύνης» δήλωσε η οργάνωση.

Ο βομβαρδισμός της Γιουγκοσλαβίας από το ΝΑΤΟ: συμβολικό στάδιο του σύγχρονου παγκόσμιου πολέμου

του Claudio Gallo

Ο Claudio Gallo είναι δημοσιογράφος, εργάζεται ως πολιτιστικός συντάκτης  στη La Stampa, όπου διετέλεσε επίσης ως συντάκτης για εξωτερικά θέματα και ανταποκριτής στο  Λονδίνο. Τα κύρια ενδιαφέροντα του αφορούν την πολιτική στη Μέση Ανατολή.

«Αν για ένα λεπτό σταθούμε έξω από την τρέχουσα ροή των ειδήσεων, θα συνειδητοποιούμε ότι βρισκόμαστε βαθιά μέσα στον Τέταρτο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Αυτός ξεκίνησε το 1989 με την πτώση του Τείχους του Βερολίνου που σήμανε το τέλος του Τρίτου, γνωστού και ως ο Ψυχρού Πολέμου. Το τελευταίο κεφάλαιο του Τέταρτου Παγκοσμίου Πολέμου είναι, προφανώς, η αποτυχημένη προσπάθεια για απομάκρυνση της Ρωσίας από την Κριμαία, αλλά έως τώρα το  πιο συμβολικό επεισόδιο παραμένει ο βομβαρδισμός της Γιουγκοσλαβίας από το ΝΑΤΟ που άρχισε στις 24 Μαρτίου 1999, ακριβώς πριν από 15 χρόνια. Ήταν ένας πόλεμος κατά του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς, αλλά επίσης ένας πόλεμος για να μετατοπιστεί προς ανατολάς η επιρροή και τα όρια του ΝΑΤΟ.

Η επιχείρηση Allied Force, όπως την ονόμασε το ΝΑΤΟ,  εκτυλίχτηκε στις  78 ημέρες του βομβαρδισμού της Γιουγκοσλαβίας του Μιλόσεβιτς με μια προοδευτικά αυξανόμενη  ένταση, περνώντας από στρατιωτικούς σε στόχους πολιτικών υποδομών. Περίπου  200 Σέρβοι πολίτες έχασαν τη ζωή τους ως παράπλευρες απώλειες (σε αντιστοιχία περίπου 300 που πέθαναν στο Κοσσυφοπέδιο, κυρίως αλβανικής εθνικότητας), ενώ το ΝΑΤΟ δεν είχε σχεδόν απώλειες κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων, μόνο μερικοί  στρατιώτες σκοτώθηκαν σε υποτιθέμενη ατυχήματα.

Ο «Τέλειος» Πόλεμος

Ήταν ο τέλειος πόλεμος. Ο βρετανός στρατιωτικός ιστορικός, John Keegan, απάντησε σχεδόν θεατρικά στην Daily Telegraph για την αρχική παλιά πίστη του στους στρατιώτες πεζικού: «υπάρχουν ορισμένες ημερομηνίες στην ιστορία του πολέμου που σημειώνουν τα πραγματικά σημεία καμπής (...) Τώρα υπάρχει ένα νέο σημείο καμπής στο ημερολόγιο: 3 Ιουνίου του 1999, όταν η συνθηκολόγηση του Προέδρου Milosevic απέδειξε ότι ένας πόλεμος μπορεί να κερδηθεί από τις αεροπορικές δυνάμεις μόνο.»

Ένας πολύ «καθαρός» πόλεμος με πολλές έξυπνες βόμβες ικανές να σκορπιστούν στη Σερβία  και να κτυπήσουν μόνο τα «κακά αγόρια», όπως προτάθηκε από την ηχηρή προπαγάνδα. Η  παρουσίαση στη δυτική κοινή γνώμη της επίθεσης εντός της Ανατολικής Ευρώπης σαν ένα δίκαιο πόλεμο δεν ήταν μια εύκολη υπόθεση στην αρχή. Αλλά το κρυμμένο Persuaders είχαν στο πλευρό τους την εμπειρία του George H. W. ο Μπους του πολέμου του κόλπου. Αν ο πόλεμος του κόλπου ήταν η πρώτη τηλεοπτική πολέμου, ιδωμένη μέσα από το είδος επιλογή του CNN κάμερες, η Γιουγκοσλαβία ήταν ο πρώτος πόλεμος του Διαδικτύου.

Έπρεπε να βρεθεί μια συμβολική πρόκληση. Αυτή ήταν η σφαγή στο Racak, ένα χωριό του Κοσσυφοπεδίου στην οποία 45 Αλβανοί σκοτώθηκαν από τον σερβικό στρατό σε απάντηση για το θάνατο 4 σέρβων αστυνομικών. Η αφήγηση του ΝΑΤΟ ήταν το ότι οι βομβαρδισμοί ήταν συνέπεια της σερβικής εθνοκάθαρσης, αλλά η αλήθεια ήταν, αντίθετα, ότι ήταν η επέμβαση του ΝΑΤΟ, που προκάλεσε ορισμένες ενέργειες κατά του πληθυσμού του Κοσσυφοπεδίου, στην ένταση  του πολέμου κατά των αυτονομιστών του UCK, που υποστηρίζΟΝΤΑΝ από τις ΗΠΑ και τη Γερμανία.

Ο πρώην ηγέτης των Εργατικών, Τόνι Μπεν (ο οποίος πέθανε πριν από λίγες ημέρες), δήλωσε στο βρετανικό Κοινοβούλιο: "Ανεξάρτητα από τη νομιμότητα ή την ηθική του πολέμου που ξεκίνησε εναντίον της Γιουγκοσλαβίας, οι βομβαρδισμοί επιδείνωσαν σοβαρά την προσφυγική κρίση."

Ο Richard Gott του  Guardian (υπεράνω κάθε υποψίας) πίστευε ότι "οι απότομες μετατοπίσεις του πληθυσμού του Κοσσυφοπεδίου προκλήθηκαν από τους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ και με την απόφαση των δυτικών κυβερνήσεων να επιβάλλουν αδύνατους όρους  πάνω στο Σερβικό κυρίαρχο κράτος." Όπως σημειώνεται σε εκείνες τις ημέρες, πάντα από τον Guardian: «Ο UCK έχει ήδη επανεφοδιαστεί με όπλα που μπαίνουν  λαθραία στα σύνορα από την Αλβανία και ανακατέλαβε χωριά που εγκαταλείφθηκαν από τις σερβικές δυνάμεις ασφαλείας.»

Για το Racak επίσης οι (υπεράνω υποψία) Times είχαν κάποιες αμφιβολίες: "Η πραγματικότητα για το τι συνέβη στο Racak εξακολουθεί να τυλίγεται απόαμφισβήτηση. Αυτό που είναι γνωστό είναι ότι οι τέσσερις σέρβοι αστυνομικοί σκοτώθηκαν έξω από το χωριό σε μια ενέδρα του Απελευθερωτικό στρατΟΎ του Κοσσυφοπεδίου (UCK). Στη συνέχεια τουλάχιστον 40 Αλβανικής καταγωγής άνδρες από το χωριό πυροβολήθηκαν σε μια πρωινή επίθεση από τους Σέρβους. Οι Σέρβοι λένε ότι όλοι οι νεκροί ήταν αντάρτες του UCK που σκοτώθηκε στη μάχη. Οι Αλβανοί υποστήριζαν ότι ήταν όλοι πολίτες που σκοτώθηκαν μετά  τη σύλληψη τους».

Αλλά ένα γεγονός ως αφορμή δεν ήταν αρκετό,  για να πεισθούν οι πολίτες χρειάζεται μια ιδεολογία, επειδή - παρά το θάνατο της ιδεολογίας που διακηρύχθηκε από τον θριαμβεύοντα νεοφιλελευθερισμό – η  ιδεολογία είναι πιο ζωντανή από ποτέ. Τα Ανθρώπινα Δικαιώματα ήταν η ιδεολογία αυτή. Ας είμαστε σαφείς: Ποιος είναι κατά των ανθρωπίνων δικαιωμάτων; Αλλά ένα πράγμα είναι τα ανθρώπινα δικαιώματα, για χάρη των οποίων ο επίσκοπος Juan Gerardi σκοτώθηκε στη  Γουατεμάλα από τάγματα θανάτου το 1998, για παράδειγμα, και ένα άλλο πράγμα είναι η ιδεολογία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που την «υπεράσπιζαν» ο George W. Bush και ο Tony Blair.

Το Πρόσχημα της «Ανθρωπότητας»

Στο Ηνωμένο Βασίλειο, για να ανοίξει ο δρόμος για αυτήν την επιχείρηση, αξιοποιήθηκε το 1997 το Μανιφέστο των Νέων Εργατικών. Ήταν η δημιουργία μιας «ηθικής εξωτερικής πολιτικής»: "Οι Εργατικοί επιθυμούν η Βρετανία να είναι σεβαστή στον κόσμο για την ακεραιότητα με την οποία διεξάγει τις εξωτερικές της σχέσεις. Θα καταστήσουμε την προστασία και την προώθηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ως το κεντρικό στοιχείο της εξωτερικής μας πολιτικής. Θα εργαστούμε για τη δημιουργία ενός διαρκούς Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου για τη διερεύνηση των γενοκτονιών, εγκλημάτων πολέμου και εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας."

 «Όποιος λέει «ανθρωπότητα» θέλει να εξαπατήσει,» έγραψε ο Πιέρ-Ζοζέφ Προυντόν, επεσήμανε ο Carl Schmitt. «Όποιος λέει Ανθρωπότητα» είναι επίσης ο τίτλος του βιβλίου που Danilo Zolo, καθηγητή της φιλοσοφίας του δικαίου και της φιλοσοφίας του διεθνούς δικαίου στο Πανεπιστήμιο της Φλωρεντίας, που έγραψε εκείνες τις ημέρες. «Στις αρχές της δεκαετίας," γράφει ο  Zolo, "η ανθρωπιστική επέμβαση" υπήρξε  βασικό στοιχείο της διεθνούς στρατηγικής των ΗΠΑ. Ο ισχυρισμός τους ότι η "παγκόσμια ασφάλεια" απαιτεί οι μεγάλες δυνάμεις που είναι υπεύθυνες για την παγκόσμια τάξη οδήγησε η Βεστφαλιανή αρχή της μη παρέμβασης στην εσωτερική δικαιοδοσία των εθνικών κρατών να θεωρηθεί ξεπερασμένη. Ο πόλεμος που ξεκίνησε από τις Ηνωμένες Πολιτείες εναντίον της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας - ο πόλεμος στο Κοσσυφοπέδιο το 1999 - τελικά θεμελίωσε την πρακτική του ανθρωπιστικού παρεμβατισμού. Το ανθρωπιστικό κίνητρο αξιοποιήθηκε έτσι ρητά σαν ασφαλής αιτία για έναν επιθετικό πόλεμο. Και οι ΗΠΑ διακήρυξαν ότι η χρήση βίας για ανθρωπιστικούς λόγους ήταν νόμιμη, ακόμη και σε αντίθεση με το Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, τις αρχές του καταστατικού τους και την απόφαση του Δικαστηρίου της Νυρεμβέργης, καθώς και με το διεθνές δίκαιο γενικότερα."

Ο Ιταλός φιλόσοφος Costanzo τιτλοφόρησε το βιβλίο σχετικά με τους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ «Η Ηθική του Βομβαρδισμού». Ο Preve  δήλωσε: "οι ΗΠΑ έχουν δημιουργήσει μια τραγική κατάσταση στην οποία η φιλοσοφία των οικουμενικών ανθρώπινων δικαιωμάτων συγκρούεται άμεσα με την διαστρεβλωμένη καρικατούρα, την ιδεολογία της εξαγωγής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων με την ένοπλη ισχύ. Με την αρχική Ελληνική έννοια, η τραγωδία αναφέρεται σε μια απελπιστική κατάσταση, όπου κάθε απόφαση είναι κακή. Το πρόβλημα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σήμερα είναι ίσως το πιο τραγικό της εποχής μας. Από τη μία πλευρά, οι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο, σίγουρα, πρέπει να εκπαιδευτούν να σέβονται τα ανθρώπινα δικαιώματα. Επιπλέον, αυτή η εκπαίδευση θα έπρεπε να είναι φιλοσοφικά εδραιωμένη σε ένα πραγματικό παγκόσμιο διάλογο χωρίς ποταπή προκατάληψη της Δυτικής ανωτερότητας, ιδιαίτερα τις πιο χυδαίας έκδοσης που έρχεται σε μας ως θεία εντολή που εκδίδεται από την πόλη του Ronald Reagan. Από την άλλη πλευρά, η συνολική υποδούλωση των Ηνωμένων Εθνών στις ΗΠΑ και το επαίσχυντο καθεστώς της μαριονέτας, που αυτά έχουν περιέλθει, έχει οδηγήσει σε μια ανεξέλεγκτη κατάσταση διεθνούς παρανομίας.

Κατά ειρωνικό τρόπο, στην Ιταλία ο Μιλόσεβιτς συνέπεσε με τον πρώτο πρωθυπουργό που προέρχονταν από το παλαιό κομμουνιστικό κόμμα, τον Massimo D'Alema. Έγραψε ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Φραντσέσκο Κοσίγκα: «η προσγείωση του  "Κομμουνιστή" D'Alema στο Palazzo Chigi (την έδρα της κυβέρνησης) πραγματοποιήθηκε με την πλήρη υποστήριξη της Ουάσιγκτον, σε αντάλλαγμα για την εγγύηση ότι η Ιταλία δεν θα υπαναχωρήσει στον πόλεμο του Κοσσυφοπεδίου.»

Ακόμη περισσότερο ειρωνικά, οι βομβαρδισμοί ξεκίνησαν την ίδια χρονιά που γεννήθηκε το ευρώ. Με την επίθεση κατά της Γιουγκοσλαβίας η κυβέρνηση Κλίντον πήρε την ευκαιρία να αποδείξει σε όλο τον κόσμο την πολιτική ασυνέπεια της νέας Ευρώπης, που πάντα εξαρτάται από τις ΗΠΑ. Αγωνιζόμενη  για την ιδεολογία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Κοσσυφοπέδιο, η Ευρώπη πράγματι αγωνιζόταν  για αυτοκρατορική ημερήσια διάταξη.

Για να παραθέσω τον Ιταλό φιλόσοφο Ντιέγκο Fusaro: "με την κατάρρευση της διπολικής δομής του σύμπαντος, έχει αρχίσει μια νέα φάση, των συγκρούσεων, όλα είναι διαφορετικά, και την ίδια στιγμή όλα βρίσκονται μέσα στο νέο Τέταρτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Αυτός είναι ένας γεωπολιτικός και πολιτισμικός πόλεμος  που διακηρύσσεται  από την Οικουμενική Μοναρχία στον υπόλοιπο κόσμο. Ένας πόλεμος ενάντια σε όλους τους λαούς και τα έθνη που δεν είναι έτοιμοι να υποταχτούν στη δύναμή της, δηλαδή στην πολιτική της παγκόσμιας κυριαρχίας δια μέσου της εμπορευματικής μορφής».

Πολιτικοί τριγμοί από τις δημοτικές εκλογές στη Γαλλία. Ανησυχία προκαλεί η άνοδος των ποσοστών του κόμματος της Λεπέν

Έντονες συζητήσεις έχουν προκαλέσει τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου των δημοτικών εκλογών στη Γαλλία.

Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλούν τα ποσοστά που συγκέντρωσαν οι υποψήφιοι του ακροδεξιού Εθνικού Μετώπου (FN).

 Οι σοσιαλιστές του προέδρου Φρανσουά Ολάντ έχασαν έδαφος στο σύνολό τους, απόδειξη της δυσαρέσκειας που προκαλεί η ανεπιτυχής κυβερνητική πολιτική τους.

Εντυπωσιακό είναι και το χαμηλό ποσοστό συμμετοχής που υποχώρησε στο ιστορικά χαμηλό 61%.

Το FN κέρδισε σαφή πλειοψηφία με 50.26% των ψήφων στη Henin Beaumont, μια βόρεια πόλη που παλιότερα στηρίζονταν στην εξόρυξη άνθρακα και ιστορικά ψήφιζε Αριστερά. Ανεβασμένα ποσοστά σημείωσε και στη νότια Γαλλία.

Ο πρωθυπουργός, Jean-Marc Ayrault, προέτρεψε τους ψηφοφόρους να στηρίξουν κάθε υποψήφιο προκειμένου να ηττηθεί το FN στο δεύτερο γύρο.

Οι Σοσιαλιστές ανακοίνωσαν ότι θα ενώσουν τις δυνάμεις τους με τους Πράσινους και το Κομμουνιστικό Κόμμα, σε μια προσπάθεια να εμποδιστεί η περαιτέρω άνοδος του FN στον δεύτερο γύρο.

Το FN, ένα κόμμα που εκφράζει θέσεις εναντίον της ΕΕ, απαιτώντας σκληρούς περιορισμούς στη μετανάστευση, πήρε προβάδισμα στις Αβινιόν, Περπινιάν, Μπεζιέ και Frejus στο νότο. Βρέθηκε, επίσης, στη δεύτερη θέση στη Μασσαλία.

Ο δεύτερος γύρος της ψηφοφορίας θα διεξαχθεί το επόμενο Σαββατοκύριακο, όπου πέρασαν 200 περίπου υποψήφιοι του FN..

 Σε εθνικό επίπεδο το κεντροδεξιό UMP και οι σύμμαχοί της αντιπολίτευσης συγκέντρωσαν το 47%, το Σοσιαλιστικό Κόμμα και οι σύμμαχοί του πήρε 38% και το FN ήταν 5%.

 Σύμφωνα με τον σχολιαστή του BBC, Hugh Schofield, Οι επιτυχίες του FN στις δημοτικές εκλογές είναι περισσότερο απόδειξη της περιχαράκωσης του στη γαλλική πολιτική.

Σίγουρα τα αποτελέσματα που σημείωσε πρέπει να ειδωθούν στην προοπτική τους. Μετά το δεύτερο γύρο της επόμενης Κυριακής το FN πιθανότατα θα ελέγχει μόνο μια χούφτα των πόλεων.

 Ωστόσο, το ακροδεξιό αυτό κόμμα προκαλεί τριγμούς στο γαλλικό πολιτικό σύστημα, καθώς εμφανίζεται ικανό να εκπροσωπεί την αυξανόμενη δυσαρέσκεια.

Το FN θα λάβει μέρος σε περισσότερες από 100 "τριγωνικές" ψήφους την επόμενη Κυριακή. Αυτά είναι σε πόλεις όπου τρία κόμματα (συνήθως οι Σοσιαλιστές, το UMP και το FN) προηγούνται από τον πρώτο γύρο.

Παραδόξως σ’ αυτές τις περιπτώσεις, συνήθως ωφελούνται οι Σοσιαλιστές, διότι το εκλογικό σώμα της δεξιάς χωρίζεται. Μερικές πόλεις μπορεί έτσι να «σωθούν» για την αριστερά.

(Σημειώνουμε ότι στη γαλλική πολιτική κουλτούρα και αντίστοιχη γεωγραφία στην Αριστερά – La Gauche – αθροίζονται οι Σοσιαλιστές, οι Κομμουνιστές και άλλα μικρότερα σχήματα ή εξωκοινοβουλευτικές δυνάμεις.)

Στο Παρίσι δύο γυναίκες βρίσκονται αντιμέτωπες για τη δημαρχία. Η Nathalie Kosciusko – Morizet, εκπρόσωπος της Δεξιάς, έχει ένα μικρό προβάδισμα απέναντι στην υποψήφια των Σοσιαλιστών, Anne Hidalgo, αλλά η νίκη της δεν είναι καθόλου εξασφαλισμένη. Αυτό οφείλεται και στις πολιτικές συμμαχίες που θα γίνουν εν όψει του δεύτερου γύρου των εκλογών αλλά και στο ιδιόρρυθμο εκλογικό σύστημα στο Παρίσι, όπου ο δήμαρχος δεν εκλέγεται απευθείας από τους ψηφοφόρους, αλλά από ένα εκλογικό σώμα  συμβούλων από τις 20 επαρχίες που ανήκουν στο μητροπολιτικό δήμο του Παρισιού.

 Γενικότερα, οι ψήφοι του ακροδεξιού FN ήταν αναλογικά υψηλές, με δεδομένο ότι υποψήφιοι του παρουσιάστηκαν σε μόλις 600 από τις περίπου 36.000 εκλογικές περιφέρειες, σύμφωνα με ρεπορτάζ του πρακτορείου Reuters.

 Σύμφωνα με τον Hugh Schofield αυτό αποτελεί σημαντική επιτυχία για το κόμμα αυτό καθώς και μια έκφραση της αυξανόμενης αγανάκτησης απέναντι στα παραδοσιακά κόμματα της Δεξιάς και της Αριστεράς.

Το FN αναμένεται, επίσης, να ενισχύσει τις θέσεις του στις ευρωεκλογές στα τέλη Μαΐου σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις.

Ήταν η πρώτη μεγάλη εκλογική δοκιμασία για τον πρόεδρο Ολάντ, ο οποίος είναι βαθύτατα αντιδημοφιλής μετά από σχεδόν δύο χρόνια στην εξουσία.

Θα περιμένουμε να ολοκληρωθεί και ο δεύτερος γύρος ώστε να δούμε τα συνολικότερα συμπεράσματα.

Είναι γεγονός, όμως, ότι οι σκληρές πολιτικές λιτότητας που εφαρμόζονται στην ευρωπαϊκή Ένωση μέχρι στιγμής τροφοδοτούν πολιτικά την ακροδεξιά.

Αυτό έχει καταγραφεί και σε πολλές άλλες χώρες – Ολλανδία, Φιλανδία, Ουγγαρία κα.

Οι Σοσιαλιστές, εμμένοντας σ’ αυτές τις πολιτικές και στην ουσία λειτουργώντας ως συμπλήρωμα των κυρίαρχων δεξιών δυνάμεων καταγράφουν συνεχείς απώλειες και συρρίκνωση των εκλογικών τους ποσοστών.

Αλλά και δυνάμεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς δεν μπορούν – μέχρι στιγμής – να κεφαλαιοποιήσουν και να δρομολογήσουν σε μια διαφορετική προοπτική αυτή τη δυσαρέσκεια.

Μένει να δούμε αν αυτές οι ευρωεκλογές παρουσιάσουν τη δυνατότητα ν’ ανοίξει ένας άλλος δρόμος.