Τετάρτη 19 Αυγούστου 2015

Αυτό είναι το σχέδιο για τις πρώτες, άμεσες ιδιωτικοποιήσεις


Ξεχωρίζουν, μεταξύ άλλων, οι κινήσεις που σχεδιάζεται να κάνει το ΤΑΙΠΕΔ στα Ελληνικά Πετρέλαια, η απόφαση για το ποσοστό του ΟΤΕ, η πώληση του 23% της ΕΥΑΘ και του 11% της ΕΥΔΑΠ.

Αυτό είναι το σχέδιο για τις πρώτες, άμεσες ιδιωτικοποιήσεις


Ένα πραγματικό μπαράζ ενεργειών και πρωτοβουλιών της κυβέρνησης και του ΤΑΙΠΕΔ για την άμεση αξιοποίηση των περιουσιακών στοιχείων που έχει σήμερα στο χαρτοφυλάκιό του το Ταμείο, προβλέπει το σχέδιο αξιοποίησης, το αποκαλούμενο "Asset Development Plan", με ημερομηνία 30 Ιουλίου, που ψηφίστηκε μαζί με το νέο μνημόνιο από την Βουλή. 

Συνοπτικά από τις πράξεις που προβλέπονται στο τελικό κείμενο, ξεχωρίζουν οι κινήσεις (αναζήτηση «στρατηγικού επενδυτή» ή η πώληση ποσοστού μετοχών μέσω βιβλίου προσφορών) που σχεδιάζεται να κάνει το Ταμείο Ιδιωτικοποιήσεων (ΤΑΙΠΕΔ) στα Ελληνικά Πετρέλαια μέχρι το Νοέμβριο, η απόφαση για το εναπομείναν ποσοστό του ΟΤΕ που σχεδιάζεται να περάσει από το δημόσιο στο ΤΑΙΠΕΔ έως τον Οκτώβριο, ηπώληση του 23% της ΕΥΑΘ και του 11% της ΕΥΔΑΠ, και η – όπως περιγράφεται – «πιθανή πώληση» του 16% της ΔΕΗ εντός του 2016. 

Το διοικητικό συμβούλιο του ΤΑΙΠΕΔ έχει ήδη εγκρίνει από τις 30 Ιουλίου το εν λόγω σχέδιο ενώ σύμφωνα με το νέο μνημόνιο η κυβέρνηση πρέπει να προχωρήσει όλο το σχέδιο αξιοποίησης των περιουσιακών στοιχείων που είχε στην κατοχή του το ΤΑΙΠΕΔ στα τέλη του 2014 και να προβεί σε όλες τις ενέργειες για να προχωρήσουν οι τρέχοντες και οι νέοι διαγωνισμοί και να ολοκληρωθούν οι συναλλαγές σε όσους έχουν κατοχυρωθεί προτιμητέοι επενδυτές. 

Στο Asset Development Plan περιγράφονται αναλυτικά ενέργειες και εκκρεμότητες και μάλιστα με χρονολογική σειρά: έτσι το σχέδιο των αποκρατικοποιήσεων "τρέχει" αρχής γενομένης από τα Περιφερειακά Αεροδρόμια και μετά σειρά παίρνουν Ελληνικό, Αστέρας Βουλιαγμένης, Αφάντου στη Ρόδο, ΔΕΣΦΑ, ΟΛΠ, ΟΛΘ, ΤΡΑΙΝΟΣΕ και Rosco, Αερολιμήν Αθηνών, Ποσείδι Χαλκιδικής, Κέντρο Ιππασίας Μαρκόπουλου, ηλεκτρονικές δημοπρασίες ακινήτων (σειρές ΙΙ, ΙΙΙ και ΙV) μαρίνες, Εγνατία Οδός, ΕΛΠΕ, ΟΤΕ, ΔΕΗ, ΕΥΑΘ, ΕΥΔΑΠ, ΔΕΠΑ, ΕΛΠΕ, άλλα ακίνητα και το σχέδιο τιτλοποίησης ή ανάλογης εκμετάλλευσης χαρτοφυλακίου ακινήτων. 

Την ίδια ώρα, όπως περιγράφεται στο αναλυτικό ρεπορτάζ της εφημερίδας "Καθημερινή" μπαίνει «πάγος» στο σχέδιο πώλησης των Ελληνικών Ταχυδρομείων, τουλάχιστον μέχρις ότου αυτά να επιστρέψουν σε κερδοφορία και να υπολογιστούν οι κεφαλαιακές ανάγκες αναδιάρθρωσης. 

Στο αναλυτικό σχέδιο αξιοποίησης (Asset Development Plan) που συμφωνήθηκε με τους δανειστές και έχει στη διάθεσή του το site Euro2day.gr, περιλαμβάνεται σε ένα κείμενο 27 σελίδων το σχέδιο και ενίοτε το χρονοδιάγραμμα αξιοποίησης 21 περιουσιακών στοιχείων του ΤΑΙΠΕΔ, τα περισσότερα από τα οποία θα περάσουν στο νέο ταμείο που συμφωνήθηκε προ ημερών με τους δανειστές, καθώς και της ακίνητης περιουσίας. Σε κάθε περίπτωση το σχέδιο του ΤΑΙΠΕΔ είναι πλέον εγκεκριμένο τόσο από το αρμόδιο συμβούλιο υπουργών, αλλά και τη Βουλή, όπως απαιτούσαν οι δανειστές. Μάλιστα προβλέπεται πως η ελληνική πλευρά δεσμεύεται για την ταχύτατη υλοποίηση της συμφωνίας με συνεχή επανάληψη του όρου «όσο το δυνατόν ταχύτερο» (ASAP). 

Έτσι, ειδικά για τους νέους διαγωνισμούς προβλέπεται πως η διαδικασία πώλησης του 30% που κατέχει το ΤΑΙΠΕΔ στην «Αερολιμήν Αθηνών» που διαχειρίζεται το αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος» θα ξεκινήσει το Δεκέμβριο, με παράλληλη επέκταση της σύμβασης παραχώρησης, ενώ για την παραχώρηση της Εγνατίας Οδού προβλέπεται η πρόσληψη νέων συμβούλων τον Σεπτέμβριο. 

Για το θέμα της τιτλοποίησης ακινήτων, αναφέρεται πως εκκρεμεί η οριστικοποίηση της συζήτησης με την ΕΛΣΤΑΤ για το πώς δεν θα υπολογίζεται στο χρέος το προϊόν της τιτλοποίησης, αλλά και ο προσδιορισμός του μίγματος ακινήτων που θα μπουν στο «πακέτο». Εκτιμάται πως μια πιλοτική προσπάθεια μπορεί να πραγματοποιηθεί μέσα στο πρώτο ή δεύτερο τρίμηνο του 2016. 

Οσον αφορά τους εν εξελίξει διαγωνισμούς, στο Asset Development Plan αναφέρεται ο μακρύς κατάλογος εκκρεμοτήτων για το Ελληνικό (όπως η μετακόμιση υπηρεσιών που στεγάζονται, η απόφαση για το τι θα γίνει με την άδεια καζίνο, η σύσταση ειδικής υπηρεσίας που θα αναλάβει να προχωρήσει την κατασκευή των δημοσίων δικτύων, κλπ). Για τον Αστέρα παραλείπεται κάθε αναφορά στην αλλαγή στάσης του επενδυτή που είχε προσφέρει αρχικά 400 εκατ. ευρώ. Υποστηρίζεται, όμως, πως οι διαδικασίες θα ολοκληρωθούν τον Ιούνιο του 2016, δείγμα των δυσκολιών που έχουν προκύψει μετά την απόρριψη του ειδικού χωροταξικού σχεδίου από το Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ).

Κατά πληροφορίες, έχει συμφωνηθεί με τους επενδυτές η χωροθέτηση των 8 από τις 13 βίλες που θέλουν να κτίσουν (σε σχέση με τις περίπου 100 που προέβλεπε το ειδικό χωροταξικό σχέδιο που απερρίφθη από το Συμβούλιο της Επικρατείας) και τώρα παζαρεύουν "ατύπως" με τις αρμόδιες αρχές που θα κατασκευαστούν οι υπόλοιπες πέντε! 

Για το ακίνητο Αφάντου στη Ρόδο εξηγείται πως για να ολοκληρωθεί η συναλλαγή (στο διαγωνισμό για τα δύο τμήματα του οικοπέδου είχαν επικρατήσει δύο επενδυτές) απαιτείται η έγκριση του Ειδικού Χωροταξικού Σχεδίου (ΕΣΧΑΔΑ), με πιθανή ημερομηνία ολοκλήρωσης της συναλλαγής τις 31 Δεκεμβρίου 2015. 

Για τον ΔΕΣΦΑ αναμένεται η διαβούλευση με την Κομισιόν και την Socar για την διευθέτηση της υπόθεσης. Η εταιρεία από το Αζερμπαϊτζάν μπορεί πλέον να αποκτήσει το 49% των μετοχών και όχι το 66% που προέβλεπε ο διαγωνισμός στον οποίο επικράτησε. Στο κείμενο αναφέρεται πως οι Αζέροι μπορούν να μεταβιβάσουν το υπόλοιπο 17% είτε στο ελληνικό δημόσιο, είτε σε τρίτο επενδυτή. Εκκρεμεί, όμως, η απάντησή τους όπως και η διαπραγμάτευση με τη Γενική Διεύθυνση Ανταγωνισμού της Ε.Ε. 

Για τη ΔΕΗ αναφέρεται ως ενδεχόμενη η πώληση του 17% εντός του 2016 και αποφάσεις για την ευρύτερη στρατηγική έως τα τέλη του 2016. 

Για ΟΛΠ και ΟΛΘ επισημαίνονται οι εκκρεμότητες με τις κεντρικές συμβάσεις παραχώρησης που πρέπει να υπογράψουν οι δύο οργανισμοί με το ελληνικό δημόσιο προ της πώλησης. Ειδικά για τον ΟΛΘ εκκρεμεί και το σχέδιο ανάπτυξης του λιμανιού (Port Master Plan). Προϋπόθεση για να προχωρήσουν και οι δύο διαγωνισμοί είναι το προεδρικό διάταγμα για τη Ρυθμιστική Αρχή Λιμένων. 

Προβλέπεται επίσης πώληση του 23% της ΕΥΑΘ και του 11% της ΕΥΔΑΠ σε χρόνο πάντως που δεν προσδιορίζεται ρητά. 

Ακόμα προβλέπεται νέα διαδικασία ιδιωτικοποίησης της ΔΕΠΑ με επανεξέταση των εναλλακτικών επιλογών, επίσης χωρίς συγκεκριμένη χρονική προθεσμία, και αναδιάρθρωση των ΕΛΤΑ μετά από την εξέταση του στρατηγικού πλάνου που θα παρουσιάσει ο σύμβουλος του ΤΑΙΠΕΔ. 

Πρέπει να σημειωθεί πως στο νέο μνημόνιο προβλέπεται μεν η ίδρυση του λεγόμενου "νέου Ταμείου των 50 δις" πλην όμως προβλέπεται και η υλοποίηση του συνόλου του προγράμματος αξιοποίησης του χαρτοφυλακίου του ΤΑΙΠΕΔ όπως αυτό αποφασίστηκε και περιγράφεται στο Asset Development Plan. 

Στη γερμανική Fraport τα 14 περιφερειακά αεροδρόμι

 
του Μ ...

Η απόφαση ελήφθη κατά την διάρκεια του Κυβερνητικού Συμβουλίου Οικονομικής Πολιτικής που συνεδρίασε στις 13 Αυγούστου και δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης. Η υλοποίηση της συγκεκριμμένης απόφασης περιλαμβανόταν στο Μνημόνιο που έγινε νόμος του κράτους στις 14 Αυγούστου
Την απόφαση υπογράφουν ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Γ. Δραγασάκης και οι υπουργοί Οικονομικών Ευκλ. Τσακαλώτος, Οικονομίας Γ. Σταθάκης και Παραγωγικής Ανασυγκρότησης Π. Σκουρλέτης.

Όπως προκύπτει από το ΦΕΚ δεν υπάρχει κάποια αλλαγή και η σύμβαση θα γίνει βάση των όρων του διαγωνισμού που είχε κατακυρωθεί στην γερμανική εταιρία. Το τίμημα που θα καταβάλει η Fraport ανέρχεται σε 1,23 δισ. για χρήση 40 συν 10 ετών, με βάση το σχετικό διαγωνισμό, ο οποίος ολοκληρώθηκε πριν από μερικούς μήνες και την υλοποίηση του οποίου εισηγήθηκε η διοίκηση του ΤΑΙΠΕΔ στις 3 Ιουλίου. Η γερμανική εταιρεία προσέφερε ετήσιο μίσθωμα 22,9 εκατ. ευρώ κατ' έτος, ποσοστό 25% από τα από τα προ φόρων, τόκων και αποσβέσεων έσοδα και τέλη υπέρ ΥΠΑ, που φτάνουν 1,23 δισ. ευρώ για όλη την περίοδο της παραχώρησης, ενώ παράλληλα, δεσμεύθηκε για επενδύσεις 330 εκατ. στην πρώτη τετραετία και συνολικά 1,4 δισ. ευρώ για τις επόμενες τέσσερις δεκαετίες.

Η ιδιωτικοποίηση των περιφερειακών αεροδρομίων περιλαμβανόταν στο τρίτο μνημόνιο, το οποίο ψηφίστηκε στη Βουλή στην συνεδρίαση της 14ης Αυγούστου.

Για την πρώτη πράξη εφαρμογής του νέου μνημονίου για το γενικό ξεπούλημα της Ελλάδαςhttp://www.thepressproject.gr/build12/elink.gif κάνει λόγο η Αριστερή Πλατφόρμα μέσω κεντρικού άρθρου της ιστοσελίδας iskra που τιτλοφορείται: «Ξεπουλήθηκαν άρον-άρον σε γερμανικά συμφέροντα 14 αεροδρόμια φιλέτα». Όπως σημειώνεται «έπεται συνέχεια με το turbo - ταμείο ιδιωτικοποιήσεων των 50 δισ. ευρώ

Τα 14 αεροδρόμια είναι: Της Θεσσαλονίκης, της Κέρκυρας, των Χανίων, της Κεφαλλονιάς, της Ζακύνθου, του Ακτίου, της Καβάλας, της Ρόδου, της Κω, της Σάμου, της Μυτιλήνης, της Μυκόνου, της Σαντορίνης και της Σκιάθου.

Περιγράφοντας το σκηνικό σ' αυτήν την μικρή ευρωπαϊκή αποικία εν έτι 2015 μ.Χ, οι ασκοί των ιδιωτικοποιήσεων ανοίξανε... Για τις επόμενες πράξεις καταστρατήγησης της εθνικής κυριαρχίας και για το ξεπούλημα της χώρας θα επανέλθουμε...

Δευτέρα 17 Αυγούστου 2015

Ο «κρυφός» λογαριασμός του μνημονίου


Ως «τυφώνας» φαίνεται να έρχεται το 3ο Μνημόνιο για να διαμορφώσει, μέσα σε ασφυκτικά χρονικά περιθώρια, ένα νέο -σε δομή και λειτουργία- σύστημα κοινωνικής ασφάλισης, με ένα Ταμείο και μία σύνταξη.

Ειδικοί στην κοινωνική ασφάλιση εκτιμούν ότι οι περικοπές που θα αφορούν τις ήδη καταβαλλόμενες συντάξεις θα είναι μεγάλες, καθώς η κυβέρνηση έχει δεσμευθεί για μεγάλη μείωση των κοινωνικών δαπανών (υπό τις ασφυκτικές πιέσεις του ΔΝΤ που συνδέει άμεσα τη συζήτηση για το χρέος με τις παρεμβάσεις στο ασφαλιστικό).

Επισημαίνουν δε, ότι σε αυτό το πλαίσιο, δεν ήταν καθόλου τυχαίες οι προσωπικές απόψεις που εξέφρασε ο υπουργός Εργασίας Γιώργος Κατρούγκαλος στους εκπροσώπους του ΠΑΜΕ.

Στο υπουργείο Εργασίας εκτιμούν ότι οι περικοπές των συντάξεων, στην καλύτερη περίπτωση, θα εφαρμοστούν από τα 1.000 ευρώ και πάνω, ενώ υπολογίζεται ότι θα τεθεί ανώτατο πλαφόν στις παροχές, οι οποίες δεν θα ξεπερνούν τα 2.000 ευρώ.

Όλα αυτά βέβαια πρέπει να οριστικοποιηθούν εντός του Φθινοπώρου. 

Ερχονται περικοπές 7 δισ. τους επόμενους 18 μήνες
Σύμφωνα με πληροφορίες του Εuro2day.gr, η ηγεσία του υπουργείου Εργασίας αναζητεί πρόσωπα που θα στελεχώσουν την επιτροπή κοινωνικού διαλόγου – εξπρές, προκειμένου να ολοκληρωθεί η νέα ασφαλιστική μεταρρύθμιση, η οποία θα οδηγήσει σε ένα νέο ασφαλιστικό σύστημα που δεν θα θυμίζει σε τίποτε το σημερινό.

Στο ενδιάμεσο, θα εφαρμοστούν έμμεσες και άμεσες περικοπές συντάξεων και παροχών, που ενδέχεται να ξεπερνούν τα 7 δισ. ευρώ για τους επόμενους 18 μήνες. 


Αν και υπάρχουν μέτρα που δεν έχουν κοστολογηθεί, και άλλα που δεν έχουν ακόμη διευκρινιστεί, το Μνημόνιο δεσμεύει τις κυβερνήσεις της Ελλάδας για περικοπές 0,25% του ΑΕΠ για το 2015 και 1% για το 2016, ήτοι 2,25 δισ. ευρώ.

Παράλληλα ξεκαθαρίζει ότι θα πρέπει να ληφθούν ισοδύναμα μέτρα για την εφαρμογή της απόφασης του ΣτΕ που έκρινε τις περικοπές στις συντάξεις αντισυνταγματικές, ήτοι επιπλέον μέτρα 2-3 δισ. ευρώ, ενώ εάν η κυβέρνηση επιμείνει στη μη εφαρμογή της ρήτρας μηδενικού ελλείματος στις επικουρικές συντάξεις, θα πρέπει να λάβει και άλλα μέτρα, 1,4 δισ. ευρώ, που αντιστοιχεί στο έλλειμμα των επικουρικών ταμείων που θα δημιουργηθεί έως το τέλος του επόμενου έτους.

Σε αυτό το πλαίσιο, οι περικοπές συντάξεων φαντάζουν μονόδρομος, ενώ αυξήσεις αναμένονται μόνο στις εισφορές, και μάλιστα σε μεγάλες κοινωνικές και επαγγελματικές ομάδες, όπως είναι οι ελεύθεροι επαγγελματίες – αυτοαπασχολούμενοι και οι αγρότες. 

Στον υπολογισμό των «εξοικονομήσεων» πρέπει να προστεθεί και η δέσμευση για περιορισμό των προνοιακών επιδομάτων – παροχών κατά 0,5% του ΑΕΠ, και μάλιστα ετησίως, καθώς και της κατάργησης του ΕΚΑΣ, έως το 2019.

Το νέο ασφαλιστικό

Το περίγραμμα του νέου συστήματος είχε προδιαγραφεί, με την πρώτη, μνημονιακή ασφαλιστική μεταρρύθμιση που έγινε υπό την ασφυκτική πίεση της τρόικας, το 2010, το γνωστό νόμο Λοβέρδου – Κουτρουμάνη (Ν.3863/2010).

Πρόκειται για το νόμο που ψηφίστηκε το 2010 και αποτέλεσε την πρώτη, ουσιαστική αλλά και καθοριστικής σημασίας παρέμβαση της τρόικας στη δομή και τη λειτουργία της κοινωνικής ασφάλισης της Ελλάδας καθώς εισήγαγε ένα «κεφαλαιοποιητικού» τύπου σύστημα ασφάλισης, που ο εργαζόμενος, ύστερα από 40 χρόνια εργασίας ή μετά τη συμπλήρωση του 67ου έτους της ηλικίας του, θα λαμβάνει κύρια σύνταξη κατά τι μικρότερη από το μισό του μέσου μισθού του.

Βάσει του νέου συστήματος που έχει καθοριστεί από το 2010, κατά την πλήρη εφαρμογή του νόμου, το μέσο ποσοστό αναπλήρωσης δεν θα ξεπερνά το 50%.

Η συμμετοχή του κράτους σταδιακά περιορίζεται στην καταβολή της βασικής σύνταξης που το 2010 εκτιμήθηκε ότι θα είναι στα 360 ευρώ. Αυτό το μοντέλο ασφάλισης έρχεται πλέον να ολοκληρωθεί, με το νέο Μνημόνιο, το οποίο ορίζει ότι εντός του 2016 θα υλοποιηθεί όχι μόνο η διοικητική – οργανωτική ενοποίηση όλων των ταμείων σε ένα, υπό ενιαία δομή και λειτουργία, αλλά και η ουσιαστική ενοποίηση των όρων και προϋποθέσεων ασφάλισης και λήψης σύνταξης.

Το κείμενο που δεσμεύει την παρούσα αλλά και κάθε μελλοντική κυβέρνηση (υπό την προϋπόθεση πάντα ότι θα εφαρμοστεί) προβλέπει ξεκάθαρα ότι μέσα στους επόμενους δύο μήνες, θα πρέπει να «κλειδώσει» μια νέα μεγάλη ασφαλιστική μεταρρύθμιση, που θα οδηγήσει σε αυτό το νέο μοντέλο.

Τι σχεδιάζει το υπουργείο Εργασίας
Αναλυτικά, τα βήματα, τα οποία και θα οδηγήσουν σε ένα Ταμείο για όλους, με ενιαία δομή, αλλά και κοινό κανονισμό για τις εισφορές και τις παροχές, είναι:

- Υπαγωγή όλων των επικουρικών ταμείων στο υπερ-επικουρικό των μισθωτών ETEA από την 1η Σεπτεμβρίου 2015 , εφαρμογή της ρήτρας μηδενικού ελλείμματος (ή ισοδύναμα μέτρα) και χρηματοδότησή τους αποκλειστικά από εισφορές εργοδοτών - εργαζομένων από την 1η Ιανουαρίου 2015,

- Καθιέρωση στενότερης σύνδεσης μεταξύ εισφορών και παροχών, ήτοι αναλογικότερο σύστημα, αλλαγές στον τρόπο υπολογισμού των εισφορών στους αυτοαπασχολούμενων, με βάση το πραγματικό εισόδημα, και εντός τριών ετών, κατάργηση της επιπλέον κρατικής χρηματοδότησης, με εναρμόνιση των κανόνων σχετικά με τις εισφορές σε όλα τα ταμεία, με βάση το ΙΚΑ

- Σταδιακή εναρμόνιση των κανόνων για τις συντάξεις του ΟΓΑ με αυτά που ισχύουν στα άλλα ταμεία

Τελικός στόχος είναι, όπως περιγράφεται ξεκάθαρα στο νέο Μνημόνιο, η ενοποίηση όλων των ταμείων (κύριων και επικουρικών) σε μία ενιαία οντότητα έως τον Δεκέμβριο 2015. 

Στη συνέχεια, θα επιδιωχθεί η ενοποίηση των αποθεματικών των ταμείων, τον Δεκέμβριο του 2016. Η μεταρρύθμιση θα ολοκληρωθεί εντός του 2017, με την ενσωμάτωση της είσπραξης όλων των εισφορών κοινωνικής ασφάλισης, μαζί με τους φόρους, από τη φορολογική διοίκηση (Δεκέμβριος 2017).

Κυριακή 16 Αυγούστου 2015

Το infographic του παγκόσμιου χρέους – Ποιο είναι το "κομμάτι της πίτας" που αντιστοιχεί στην Ελλάδα


Ένα καταπληκτικό infographic, δημιουργία του Jeff Desjardans της Visual Capitalist δείχνει το ποσοστό του δημοσίου χρέους που κατέχει κάθε χώρα.
Το μεγαλύτερο χρέος των σχεδόν 60 τρισεκατομμυρίων, κατέχουν οι Η.Π.Α με ποσοστό να αγγίζει το 29.05% του γενικού συνόλου. Δεύτερη είναι η Ιαπωνία που το ποσοστό της αγγίζει σχεδόν το 20% ενώ στη τρίτη θέση με 6,25% είναι η Κίνα.
Επτά από τις 15 χώρες με το μεγαλύτερο χρέος προέρχονται από την Ευρώπη. Αξίζει να σημειωθεί ότι η Ελλάδα κατέχει το 0,71% του παγκόσμιου χρέους.
Ο Jeff Desjardins σημειώνει ότι τα στοιχεία προέρχονται από το ΔΝΤ και δεν περιλαμβάνει τα νοικοκυριά ή το εταιρικό χρέος. Επιπλέον, το γράφημα δείχνει το χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ.
Courtesy of: Visual Capitalist
ΠΗΓΗ: visualcapitalist

Financial Times: H Λαγκάρντ και η νέα πράξη του ελληνικού δράματος


H Kριστίν Λαγκάρντ έδειχνε αναστατωμένη. Μέσα σε ένα think tank της Ουάσιγκτον ένα βροχερό απόγευμα, μόλις τρεις ημέρες αφότου ο ελληνικός λαός είχε χρησιμοποιήσει το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου για να απορρίψει τους όρους μιας διάσωσης που το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και οι Ευρωπαίοι πιστωτές ξόδεψαν μήνες για να διαπραγματευτούν με την Αθήνα, φαινόταν, για μια στιγμή τουλάχιστον, πως είχε χάσει την συνηθισμένη της αυτοσυγκράτηση.

«Το ΔΝΤ έχει υιοθετήσει την γραμμή να μην σιωπά αλλά προσπαθούμε να λαμβάνουμε υπόψη τις εξελίξεις και να μην είμαστε υπερβολικοί στις θέσεις μας» δήλωσε η σοβαρή γενική διευθύντρια του ΔΝΤ, βυθίζοντας το βλέμμα της στο αναλόγιο μπροστά της και κάνοντας μια μικρή παύση προτού προχωρήσει σε μια υπεράσπιση του ρόλου του Ταμείου στην πενταετή κρίση της Ελλάδας και δώσει άλλη τροπή σε μια τετριμμένη μέχρι εκείνο το σημείο ανακοίνωση για το δημοψήφισμα.

Η πρώην υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας έχει κάθε δικαίωμα να αισθάνεται πίεση. Kατά την διάρκεια της θητείας της η ελληνική κρίση έχει δημιουργήσει τις μεγαλύτερες διαιρέσεις εντός του ΔΝΤ και για άλλη μια φορά, η κατάσταση στην χώρα – η οποία έλαβε την μεγαλύτερη διάσωση στην 71χρονη ιστορία του Ταμείου και ήταν η πρώτη ανεπτυγμένη οικονομία που αθέτησε πληρωμή σε δάνειο του, έχει, από την οπτική του ΔΝΤ, εξελιχθεί πολύ άσχημα.

Tις εβδομάδες που ακολούθησαν την εμφάνιση αυτή, ο ρόλος του ΔΝΤ έχει δεχθεί ακόμα μεγαλύτερη κριτική. Η κ. Λαγκάρντ - η οποία είχε ξεκινήσει σιωπηλά μια καμπάνια για να κερδίσει μια δεύτερη θητεία ως γενική διευθύντρια λίγες ημέρες πριν το ελληνικό δημοψήφισμα – και το ΔΝΤ συμμετέχουν στις προσπάθειες να συγκροτηθεί ένα νέο πακέτο διάσωσης 86 δισ. ευρώ για την Αθήνα (σ.σ. το οποίο συμφωνήθηκε την Παρασκευή). Αλλά σύμφωνα με πολλούς επικριτές το Ταμείο στέλνει αντιφατικά μηνύματα.

Πέντε χρόνια από όταν το ΔΝΤ, υπό την ηγεσία του προκατόχου της κ. Λαγκάρντ, Ντομινίκ Στρος-Καν, έλαβε μέρος στην διάσωση της Ελλάδας, η μελλοντική συμμετοχή του Ταμείου και η αξιοπιστία του θα τεθούν υπό αμφισβήτηση. Η χρονική στιγμή δεν θα μπορούσε να είναι χειρότερη, με το διεθνές χρηματοοικονομικό σύστημα να έχει τρανταχτεί με την έλευση νέων θεσμών που έχουν την στήριξη της Κίνας.

Σε μια προσπάθεια να μην επαναλάβουν ένα ακόμα από τα μυριάδες λάθη που αυτό και άλλοι έκαναν στην Ελλάδα, αξιωματούχοι του ΔΝΤ έχουν επιμείνει για μήνες ότι η διάσωση πρέπει να περιλαμβάνει όχι απλά μια σειρά από δύσκολες μεταρρυθμίσεις για την Αθήνα, αλλά και ότι σε χώρες όπως η Γερμανία θα αποτελούσε μια πολιτικά δύσκολη συμφωνία για την ελάφρυνση του άνω των 300 δισ. ευρώ χρέους της Ελλάδας, το μεγαλύτερο μέρος του οποίου βρίσκεται στα χέρια των άλλων κυβερνήσεων και των φορολογουμένων της ευρωζώνης.

Αυτό σημαίνει ακόμα μεγαλύτερη αβεβαιότητα για το ΔΝΤ και το ρόλο του στην Ελλάδα. Αλλά υπάρχουν επιπτώσεις και για την κ. Λαγκάρντ και τις φιλοδοξίες της για μια δεύτερη θητεία. Η Γερμανίδα καγκελάριος Άγκελα Μέρκελ και οι άλλοι ηγέτες της ευρωζώνης έχουν επιμείνει ότι δεν θα συζητήσουν μια ελάφρυνση του χρέους παρά μόνο αφότου η Αθήνα εφαρμόσει τις μεταρρυθμίσεις και διεξαχθεί η πρώτη αξιολόγηση της διάσωσης.

Για το λόγο αυτό μπορεί να περάσουν εβδομάδες, αν όχι μήνες, πριν ξεκινήσουν οι συζητήσεις για το χρέος. Ωστόσο το ΔΝΤ επιμένει ότι αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να εμπλακεί.

«Yπάρχει η ανάγκη για δύσκολες αποφάσεις και στις δύο πλευρές και από τις δύο πλευρές. Δύσκολες αποφάσεις στην Ελλάδα σχετικά με τις μεταρρυθμίσεις κι δύσκολες αποφάσεις για τους Ευρωπαίους εταίρους της Ελλάδας σχετικά με την ελάφρυνση χρέους» λέει ανώτατος αξιωματούχος του ΔΝΤ. «Νομίζω ότι όλοι καταλαβαίνουν ότι το ΔΝΤ μπορεί να εμπλακεί μόνο όταν έχουν ληφθεί και από τις δύο πλευρές οι αποφάσεις αυτές».

Ο ρόλος του ΔΝΤ στην Ελλάδα ήταν πηγή αντιπαραθέσεων από την αρχή της διάσωσης της χώρας το 2010.

Υπάρχει μια γενικότερη αποδοχή ότι το Ταμείο και οι Ευρωπαίοι εταίροι υποτίμησαν σοβαρά το μέγεθος του αρνητικού αντίκτυπου των τιμωριτικών μεταρρυθμίσεων και της σκληρής λιτότητας που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα. Μια εσωτερική έκθεση του ΔΝΤ το 2013 προσέφερε μια δημόσια αυτομαστίγωση, βρίσκοντας «αξιοσημείωτες αποτυχίες», όπως ότι έκανε σοβαρά λάθη στις μακροοικονομικούς προβλέψεις και αγνόησε τις δικές του αρχές όσον αφορά την ανάγκη να αντιμετωπιστεί το χρέος της Ελλάδας.

Μια άλλη έκθεση για το χρέος προετοιμάζεται, με το εσωτερικό ελεγκτικό όργανο του ΔΝΤ να εξετάζει την απάντηση του στην ευρύτερη κρίση της ευρωζώνης.
Οι επικριτές χρεώνουν στο ΔΝΤ ότι επαναλαμβάνει πολλά από τα ίδια λάθη συνεχίζοντας να επιμένει σε σκληρή δημοσιονομική προσαρμογή και σε μεταρρυθμίσεις στην φορολογία και το ασφαλιστικό που θα προκαλέσουν ακόμα περισσότερο πόνο στους Έλληνες πολίτες. Οι τελευταίες εκτιμήσεις από το ΔΝΤ και τους Ευρωπαίους εταίρους είναι ότι η ελληνική οικονομία οδεύει για δύο ακόμα χρόνια ύφεση.

Η απόφαση των στελεχών του ΔΝΤ – και της κ. Λαγκάρντ – να σταθούν απέναντι στην Γερμανία και άλλους μεγάλους Ευρωπαίους μετόχους για την ελάφρυνση του ελληνικού χρέους σχετίζεται με μια άλλη επίμονη κριτική. Για πολλά χρόνια, αναδυόμενες οικονομίες όπως η Βραζιλία και η Ινδία έχουν κατηγορήσει το Ταμείο και τους Ευρωπαίους γενικούς διευθυντές – πρώτα τον κ. Στρος-Καν και μετά την κ. Λαγκάρντ – για ειδική μεταχείριση της Ελλάδας εξαιτίας της επιρροής που ασκούν ευρωπαϊκές δυνάμεις όπως η Γερμανία και η Γαλλία σε μεγάλους μετόχους.

«Πιστεύω ότι η κρίση έχει αποκαλύψει το χειρότερο πρόσωπο του Ταμείου» λέει ο Ασόκα Μόντι, Ινδός οικονομολόγος που πέρασε χρόνια στο ΔΝΤ και τώρα διδάσκει στο Princeton. «To Tαμείο ήταν υποτακτικό στους μεγάλους μετόχους».

Ο ρόλος των αναδυόμενων
Ο Κένεθ Ρογκόφ, καθηγητής Οικονομικών στο Χάρβαρντ και άλλοτε επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ, υποστηρίζει ότι το σημερινό χάος απλά ενισχύει την υπόθεση ότι ο διάδοχος της κ. Λαγκάρντ πρέπει να είναι από αναδυόμενη χώρα. Ένας από τους λόγους για την κακοδιαχείριση της ελληνικής κρίσης από το Ταμείο, σημειώνει, είναι ότι κατά την διάρκεια της πρώτης διάσωσης το 2010 στο τιμόνι του ΔΝΤ βρισκόταν ο Στρος-Καν, ένας άνθρωπος η φιλοδοξία του οποίου να γίνει πρόεδρος της Γαλλίας ήταν γνωστή σε όλους. Το γεγονός ότι τον διαδέχτηκε η κ. Λαγκάρντ δεν βοήθησε να αντιμετωπιστεί η καχυποψία για φιλοευρωπαϊκή στάση.

«Πρέπει να κάνουν κάτι αμέσως τώρα για να διασφαλίσουν ότι ο επόμενος γενικός διευθυντής θα είναι από αναδυόμενη αγορά» λέει ο κ. Ρογκόφ.
Η κριτική δεν σταματά εδώ.

Ο κ. Μόντι υποστηρίζει ότι από την στιγμή που καλεί τους Ευρωπαίους πιστωτές να εγκρίνουν ελάφρυνση χρέους για την Ελλάδα, το ΔΝΤ έχει υποχρέωση να κάνει το ίδιο. Η κρίση ρευστότητας στην Ελλάδα οφείλεται εν μέρει στις πληρωμές που πρέπει να καταβάλει στο Ταμείο για τα δάνεια που πήρε από το πρόγραμμα του 2010, σημειώνει. Η Αθήνα συνεχίζει να χρωστάει στο ΔΝΤ πάνω από 20 δισ. ευρώ, με τα 3,5 δισ. ευρώ να πρέπει να καταβληθούν φέτος. «Αν το Ταμείο είναι σοβαρό όσον αφορά την συγχώρεση χρέους από τους Ευρωπαίους, πρέπει να δώσει το παράδειγμα» σημειώνει.

Άλλα πρώην στελέχη του Ταμείου υπογραμμίζουν ότι πρέπει να αποχωρήσει από την διάσωση της Ελλάδας και να αφήσει μόνα τους τα κράτη μέλη της ευρωζώνης. Οι αξιωματούχοι του ΔΝΤ βγαίνουν από τα ρούχα τους όταν ακούνε τέτοιες προτάσεις και επιμένουν ότι παρά τις αμφιβολίες που εκφράζονται στην Ευρώπη, το Ταμείο είναι αποφασισμένο να παραμείνει στην Ελλάδα.

«Είμαστε εδώ γιατί έχουμε εντολή να διαχειριστούμε δύσκολες καταστάσεις όπως αυτή» υπογραμμίζει ανώτατος αξιωματούχους του Ταμείου. «Είναι αυτό που κάνουμε».

Ωστόσο, η συμμετοχή αυτή έχει κόστος. Η τελευταία διάσωση έχει προκαλέσει έντονες εσωτερικές αντιπαραθέσεις, λένε πηγές του ΔΝΤ, με ορισμένους στα κεντρικά του Ταμείου στην Ουάσιγκτον να τάσσονται υπέρ της αποχώρησης. Το ΔΝΤ αντικατέστησε σιωπηλά τον Ρισί Γκογιάλ, τον επικεφαλής της αποστολής στην Ελλάδα, με την Ντέλια Βελκουλέσκου, που είχε ρόλο στην πιο επιτυχημένη διάσωση της Κύπρου, αν και ορισμένα στελέχη επιμένουν πως η κίνηση ήταν στο πλαίσιο της συνηθισμένης αλλαγής θέσεων.

Το μεγαλύτερο τίμημα μπορεί να αφορά την σχέση του ΔΝΤ με τους Ευρωπαίους μετόχους και το νέο τεστ για την ελάφρυνση χρέους τις επόμενες εβδομάδες. Με βάση την πολύπλοκη δομή του Ταμείου, η Γερμανία και η Γαλλία ελέγχουν το 10% των δικαιωμάτων ψήφου του ΔΝΤ, με άλλα κράτη μέλη της ευρωζώνης όπως η Ιταλία, η Ισπανία και η Ολλανδία να ηγούνται μικρότερων μπλοκ.

Μετά από πέντε χρόνια κατά τα οποία κράτησε τις διαφωνίες με τους Ευρωπαίους πιστωτές κρυφές πίσω από κλειστές πόρτες, το ΔΝΤ έχει – με την στήριξη των ΗΠΑ – εμπλακεί σε μια δημόσια καμπάνια για να ασκήσει πίεση προς την επίτευξη μιας πιο ριζοσπαστικής λύσης για την μείωση του ελληνικού χρέους και την αποκατάσταση της αξιοπιστίας.

Από τότε που το Ταμείο μπήκε στο ελληνικό πρόγραμμα το 2010, πολλά στελέχη του πιέζουν για μια αναδιάρθρωση του χρέους της χώρας. Το 2012 το ΔΝΤ κέρδισε μια μάχη όταν οι ιδιώτες πιστωτές της Ελλάδας αναγκάστηκαν να αποδεχτούν γιγαντιαίες διαγραφές. Εξασφάλισε επίσης μια υπόσχεση από τις κυβερνήσεις της ευρωζώνης να εξετάσουν μια ελάφρυνση χρέους στο μέλλον.

Αλλά η τελευταία εκστρατεία ξεκίνησε τον Ιανουάριο όταν ο Αλέξης Τσίπρας και το λαϊκίστικο αριστερό κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ ανέλαβε την εξουσία με την υπόσχεση να σχίσει το μνημόνιο και να διώξει το ΔΝΤ, απαιτώντας παράλληλα μια μεγάλη συγχώρεση χρέους από τις άλλες χώρες της ευρωζώνης.
Ενώ το ΔΝΤ συγκρούστηκε με την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ σε διάφορα μέτωπα, έδειξε συμπάθεια για τα επιχειρήματα της Αθήνας όσον αφορά το χρέος. Τα στελέχη του Ταμείου τάχθηκαν υπέρ ενός ισορροπημένου προγράμματος που θα στεκόταν σε «δύο πόδια»: Η Ελλάδα έπρεπε να κάνει μεταρρυθμίσεις και σε αντάλλαγμα η Γερμανία και άλλοι Ευρωπαίοι πιστωτές έπρεπε να αποδεχθούν ελάφρυνση χρέους.

Το πρόβλημα, λένε τώρα αξιωματούχοι του Ταμείου, ήταν πως άλλες κυβερνήσεις της ευρωζώνης, ενοχλημένες από την προσέγγιση της Αθήνας, επέμειναν και προσπάθησαν ακόμα και να αποκρύψουν έγγραφα του ΔΝΤ που πρότειναν ελάφρυνση χρέους.

Όταν το ΔΝΤ ολοκλήρωσε την αποκαρδιωτική ανάλυση για το ελληνικό χρέος τον Ιούνιο, οι Ευρωπαίοι διαπραγματευτές αρνήθηκαν να την παραδώσουν στις κυβερνήσεις τους λένε στελέχη του Ταμείου. Για να παρακάμψει το εμπόδιο αυτό, το προσωπικό του ΔΝΤ ακολούθησε το ασυνήθιστο βήμα να την παρουσιάσει στο Διοικητικό Συμβούλιο του Ταμείου – στο οποίο μετέχουν εκπρόσωποι των κρατών μελών – μόλις λίγες ώρες προτού ο κ. Τσίπρας ανακοίνωνε την διενέργεια δημοψηφίσματος. Ο στόχος τους ήταν να στείλουν την ανάλυση στα υπουργεία Οικονομικών της Ευρώπης. Όταν μια ευρωπαϊκή περίληψη της έκθεσης διέρρευσε και κατέληξε σε ιστοσελίδα που στήριζε το δημοψήφισμα, αποφάσισαν να την δημοσιεύσουν.

Η δημοσίευση της έκθεσης έφερε και πάλι στο επίκεντρο το ελληνικό χρέος. Προκάλεσε επίσης αντεγκλήσεις, καθώς το Ταμείο κατηγορήθηκε για παρέμβαση σε εγχώριες πολιτικές υποθέσεις. Αλλά απέτυχε να εξασφαλίσει μια ελάφρυνση χρέους, με τους ηγέτες της Γερμανίας να γίνονται ακόμα πιο επιφυλακτικοί, καθώς η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ κλιμάκωνε την ρητορική κατά του Βερολίνου σε μια προσπάθεια να κερδίσει το δημοψήφισμα.

Κρίσιμες διαπραγματεύσεις

Λίγες ημέρες μετά την νευρική της εμφάνιση στο Ίδρυμα Brookings στην Ουάσιγκτον, η κ. Λαγκάρντ έλαβε μέρος στις διαπραγματεύσεις της τελευταίας στιγμής για την παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη. Εμφανίστηκε εξοπλισμένη με μια επικαιροποιημένη και ακόμα πιο ανησυχητική ανάλυση για το χρέος.

Το χρέος της Ελλάδας, ανέφερε η νέα έκθεση, ήταν πιθανό να ανέλθει στο 200% του ΑΕΠ μέσα στα επόμενα δύο χρόνια. Επιπλέον, ζητούσε «μέτρα ελάφρυνσης του χρέους που πήγαιναν πολύ πέρα από ότι η Ευρώπη ήταν διατεθειμένη να εξετάσει ως τότε» και πρότεινε δραματική επιμήκυνση των ωριμάνσεων στο ελληνικό χρέος.

Για να μην έχει την τύχη της προηγούμενης ανάλυσης, κατατέθηκε στο Συμβούλιο του ΔΝΤ την Παρασκευή 10 Ιουλίου, πριν συγκεντρωθούν στις Βρυξέλλες οι υπουργοί Οικονομικών. Παρουσιάστηκε επίσης σε υψηλόβαθμους αξιωματούχους και υπουργούς στις Βρυξέλλες την επόμενη ημέρα. Το κείμενο της συμφωνίας – που συζητήθηκε στο ελληνικό κοινοβούλιο την προηγούμενη βραδιά – περιελάμβανε μια πρόταση που έλεγε ότι μπορούν να γίνουν συζητήσεις για το χρέος μόνο μετά από μια αξιολόγηση για την πρόοδο της Ελλάδας στις μεταρρυθμίσεις.

Το ΔΝΤ ήθελε μια πιο ισχυρή δέσμευση. Οπότε αποφάσισε να δημοσιεύσει μια νέα ανάλυση. Λίγες ημέρες αργότερα, η κ. Λαγκάρντ είπε σε γαλλικό ραδιοφωνικό σταθμό ότι οποιαδήποτε μελλοντική διάσωση της Ελλάδας μπορεί να είναι «κατηγορικά μη βιώσιμη» αν δεν περιλαμβάνει ελάφρυνση του χρέους. Η κίνηση προκάλεσε για άλλη μια φορά τον θυμό των Ευρωπαίων αξιωματούχων, που θεώρησαν ότι υπονομεύει μια εύθραυστη συμφωνία.
Ωστόσο τα σημάδια λένε ότι το στοίχημα του ΔΝΤ μπορεί να έπιασε.

Η κ. Μέρκελ άνοιξε την πόρτα σε μια επιμήκυνση των ωριμάνσεων των ελληνικών ομολόγων και πιθανότατα στην έγκριση μιας μεγαλύτερης περιόδου χάρητος – κάτι που το ΔΝΤ ζητά εδώ και καιρό.

Την κίνηση στήριξαν οι ηγέτες της Γαλλίας και της Ιταλίας και η κυβέρνηση του Μπαράκ Ομπάμα. Επιπλέον, σε μια ανάλυση που διέρρευσε την Πέμπτη η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα στήριξαν το ΔΝΤ.

Πολλά εμπόδια παραμένουν για την Ελλάδα. Αλλά αξιωματούχοι του Ταμείου επιμένουν ότι το ΔΝΤ θα λάβει τελικά μέρος στην τελευταία διάσωση, μόλις η Αθήνα εφαρμόσει μεταρρυθμίσεις και οι Ευρωπαίοι πιστωτές δεσμευτούν να αντιμετωπίσουν το χρέος της χώρας.

Σε ορισμένους μπορεί να φαίνεται μια ασήμαντη εξέλιξη. Αλλά αν τα πράγματα εξελιχθούν με βάση το σχέδιο, θα αποτελέσει μια μεγάλη νίκη για την κ. Λαγκάρντ και τις φιλοδοξίες της για πέντε ακόμα χρόνια στην ηγεσία του ΔΝΤ.

ΠΗΓΗ: Euro2day.gr

  • (0)
  • (1
    )

Παρασκευή 14 Αυγούστου 2015

Ψηφίστηκε από τη Βουλή και το Τρίτο "αριστερό" Μνημόνιο – Προς ψήφο εμπιστοσύνης η κυβέρνηση


Τα γεγονότα δεν επιδέχονται μεγάλες αναλύσεις ή πολύ περισσότερο ρητορείες κάθε είδους.

Είναι σαφή και συγκεκριμένα:


Ψηφίστηκε από τη Βουλή το νέο έκτρωμα, το Τρίτο "αριστερής έμπνευσης" Μνημόνιο.

Με ψήφους 222 υπέρ, 64 "όχι" και 11 παρών.


Με μεγαλύτερες απώλειες για την κυβερνητική πλειοψηφία - και ειδικά για τον ΣΥΡΙΖΑ -  η οποία οριακά στέκεται στους 120 βουλευτές.

Αφού 32 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ ψήφισαν «όχι», 11 «παρών» και καταγράφηκε μία απουσία.


Μα πολύ περισσότερο εκείνο που τραυματίζεται δεν είναι η  κυβερνητική πλειοψηφία και η αξιοπιστία της.

Αφού αυτή έχει καταρρεύσει πολλαπλά όταν την αντιμνημονιακή ρητορεία της τη διαδέχτηκε η άνευ όρων υποταγή στους όρους των τοκογλύφων δανειστών.

Τραυματίζεται η ίδια η κοινωνία, ο λαός μας, οι προοπτικές της χώρας οι οποίες εκχωρούνται  στα ξένα και εγχώρια μεγάλα συμφέροντα για μια ακόμη φορά.


Ούτε διασώζουν τα πράγματα τα ψελλίσματα και οι προσχηματικές δικαιολογίες του Τσίπρα και της παρέας που τον στηρίζει.

Ούτε φυσικά και η υψηλή ρητορική των όψιμων διαφωνούντων του ΣΥΡΙΖΑ - Λαφαζάνη και λοιπών - οι οποίοι έχουν ακέραιη την ευθύνη για το σχηματισμό αυτής της κυβέρνησης την οποία ακόμη, κατά δήλωσή τους, συνεχίζουν να στηρίζουν (μέχρι νεωτέρας).


Κυβερνητικοί κύκλοι που επικαλείται το Αθηναϊκό Πρακτορείο ανέφεραν ότι μόλις ολοκληρωθούν οι διαδικασίες της συμφωνίας, συμπεριλαμβανομένης της εκταμίευσης της δόσης στις 20 Αυγούστου, η κυβέρνηση θα ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης στη Βουλή.


Χείριστοι τακτικισμοί οι οποίοι μόνο στόχο έχουν να διατηρήσουν την παραπαίουσα κυβέρνηση Τσίπρα στην εξουσία ή να δημιουργήσουν "εντυπώσεις"  προκειμένου να προκηρυχτούν οι πρόωρες εκλογές.

Σε κάθε περίπτωση θα έχουμε συνέχιση της κατρακύλας του μνημονιακού πλέον ΣΥΡΙΖΑ και την επισυσσώρευση  νέων επικίνδυνων καταστάσεων και δεινών για τη χώρα και το λαό μας.

Ο οποίος καλείται να βρει και τους τρόπους ανατροπής της άρρωστης αυτής κατάστασης χωρίς, όμως, να παγιδεύεται για μια ακόμη φορά σε αυτόκλητους σωτήρες, μαθητευόμενους μάγους που υπόσχονται την αντιμνημονιακή "γη της επαγγελίας"  χωρίς κανένα πρόγραμμα και ρεαλιστικούς στόχους.


Πέμπτη 13 Αυγούστου 2015

Προς διάσπαση ο ΣΥΡΙΖΑ;


Η επιλογή για την ταχύτατη ψήφιση του Τρίτου Μνημονίου από την κυβέρνηση Τσίπρα επισπεύδει τις εξελίξεις και στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ.

Ήδη σήμερα ο Παναγιώτης Λαφαζάνης προχώρησε μαζί με κάποια άλλα στελέχη - ορισμένα από τα οποία ανήκουν στην εξωκοινοβουλευτική Αριστερά -  σε δήλωση για τη συγκρότηση "αντιμνημονιακού μετώπου".

Οι υπογράφοντες τη δήλωση η οποία φέρει τον τίτλο: "Όχι στο νέο μνημόνιο-κάλεσμα αγώνα και λαϊκής κινητοποίησης σε όλη τη χώρα", καλούν "στην πολιτική και κοινωνική συγκρότηση ενός πλατιού πανελλαδικού κινήματος, με δημιουργία επιτροπών αγώνα ενάντια στο νέο Μνημόνιο, τη λιτότητα και την επιτροπεία της χώρας".

Πιο αναλυτικά:

"Η υπογραφή ενός νέου Μνημονίου και μάλιστα από μία κυβέρνηση που εκλέχτηκε για να καταργήσει τα δύο προηγούμενα, ισοδυναμεί με καταστροφή για τον ελληνικό λαό και τη δημοκρατία. Το νέο Μνημόνιο σημαίνει ακόμη περισσότερη λιτότητα, συρρίκνωση των δικαιωμάτων των πολιτών και διαιώνιση του καθεστώτος επιτροπείας της χώρας. Το νέο Μνημόνιο ανατρέπει πλήρως την εντολή του ελληνικού λαού, που απέρριψε συνολικά στις 5 Ιουλίου τις μνημονιακές και νεοφιλελεύθερες πολιτικές φτώχειας και νεοαποικιακής εξάρτησης.

Σε όλη τη διάρκεια των πέντε τελευταίων χρόνων ο λαός εναντιώθηκε με κάθε τρόπο στην τρομοκρατία και τους εκβιασμούς και απαίτησε μία Ελλάδα ανεξάρτητη, δίκαιη, ανασυγκροτημένη, δημοκρατική και κυρίαρχη. Το μνημόνιο αυτό όπως και τα προηγούμενα, χρειάζεται να συναντήσει την ακόμα πιο πλατιά αγωνιστική αντίσταση μίας αλληλέγγυας και αποφασισμένης κοινωνίας. Αυτήν τη στιγμή επιβάλλεται να συνεχίσουμε στο δρόμο της 5ης Ιουλίου μέχρι το τέλος, μέχρι την ανατροπή των μνημονιακών πολιτικών, με εναλλακτικό σχέδιο για την επόμενη ημέρα, για μια Ελλάδα δημοκρατική, ανασυγκροτημένη, κοινωνικά δίκαιη.

Ο αγώνας ενάντια στο νέο Μνημόνιο αρχίζει τώρα, με την κινητοποίηση του λαού σε κάθε γωνιά της χώρας. Για να αναπτυχθεί και να νικήσει αυτός ο αγώνας, είναι αναγκαία η άμεση λαϊκή οργάνωση σε όλα τα επίπεδα και σε όλους τους κοινωνικούς χώρους.

Καλούμε στην πολιτική και κοινωνική συγκρότηση ενός πλατιού πανελλαδικού κινήματος, με δημιουργία επιτροπών αγώνα ενάντια στο νέο Μνημόνιο, τη λιτότητα και την επιτροπεία της χώρας. Ένα ενωτικό κίνημα που θα δικαιώσει τους πόθους του λαού για δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη.

Ο αγώνας που οδήγησε στον θρίαμβο του Όχι της 5ης Ιουλίου συνεχίζεται και θα νικήσει.

Οι υπογράφοντες

Βερναρδάκης Αλέκος
Γαλάνης Νίκος
Κάβουρας Δημήτρης
Καλτσώνης Δημήτρης
Λαφαζάνης Παναγιώτης
Μαντάς Παναγιώτης
Νταβανέλος Αντώνης
Παγιάτσος Ανδρέας
Σακελλαρόπουλος Σπύρος
Σαραφιανός Δημήτρης
Σουάνη Μαρία
Τζήμας Θέμης
Χήτας Λάμπρος"

Από την πλευρά της η κυβέρνηση σχολίασε την απόφαση του επικεφαλής της Αριστερής Πλατφόρμας, Παναγιώτη Λαφαζάνη, να ανακοινώσει σήμερα την «κοινωνική και πολιτική συγκρότηση» ενός «ενωτικού κινήματος» κατά του μνημονίου. 

Όπως αναφέρουν κυβερνητικές πηγές «η απόφαση του Π. Λαφαζάνη να ανακοινώσει σήμερα, σε συμπόρευση με παράγοντες της πολυδιασπασμένης εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, το πρόπλασμα νέου πολιτικού φορέα, οριστικοποιεί την από καιρό ειλημμένη απόφασή του να διαλέξει ξεχωριστό δρόμο από την κυβέρνηση και τον ΣΥΡΙΖΑ, και μάλιστα πριν από το κοινά αποφασισμένο έκτακτο Συνέδριο.»
 

Και οι πηγές του Μεγάρου Μαξίμου προσθέτουν «Επειδή, ωστόσο, ο Π. Λαφαζάνης δικαιολογεί την φανερή, πλέον, δραστηριότητά του για ίδρυση νέου πολιτικού φορέα, επικαλούμενος την προσήλωση του στις προγραμματικές δεσμεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς και στο αποτέλεσμα του πρόσφατου δημοψηφίσματος, θα χρειαστεί να υπενθυμίσουμε ότι η συντεταγμένη επιστροφή στην Δραχμή, την οποία θέτει ως κεντρικό πολιτικό του στόχο - δηλαδή Δραχμή με Μνημόνιο - μπορεί να αποτελεί θέση του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, αλλά δεν υπήρξε ποτέ προγραμματική δέσμευση του ΣΥΡΙΖΑ. Όσο για το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, οι πάντες γνωρίζουν ότι το 62% του ΟΧΙ, δεν ήταν σε καμία περίπτωση εντολή ούτε για έξοδο από το Ευρώ, ούτε για επιστροφή στο εθνικό νόμισμα.»


Ως Νέος Μέτοικος έχουμε να σχολιάσουμε τα εξής:


Η κυβερνητική πλειοψηφία γύρω από τον Αλέξη Τσίπρα επέλεξε καθαρά να κινηθεί στο δρόμο των προκατόχων της και να μετεξελιχθεί  στην πρώτη "αριστερή" μνημονιακή κυβέρνηση.

Από την άλλη ο Παναγιώτης Λαφαζάνης τι προσπαθεί να πει;

Μήπως θυμάται τι έλεγε και ο ίδιος και τα στελέχη της Αριστερής Πλατφόρμας εδώ και μήνες και στην προεκλογική περίοδο υπερασπιζόμενοι το "πρόγραμμα" και τις κυβερνητικές εξαγγελίες  του  ΣΥΡΙΖΑ;

Την παραμονή στη ζώνη του ευρώ και στην ΕΕ, την "αλήθεια" και τη "ρεαλιστικότητα" των θέσεων του ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν συνετέλεσαν έτσι καθοριστικά και οι ίδιοι στην παραπλάνηση των πολιτών δίνοντας ένα δήθεν αριστερό άλλοθι στο κόμμα αυτό;

Ή δεν ήταν οι ίδιοι  που πολύ "χαλαρά" έγιναν υπουργοί της κυβέρνησης Τσίπρα συνεχίζοντας να υποστηρίζουν τα ίδια παραμύθια;

Και πώς αυτοί οι οποίοι - όντας  μέλη  των κορυφαίων οργάνων του κυβερνητικού κόμματος - δεν μπόρεσαν να δουν και να προβλέψουν την εξέλιξή του θα θελήσουν να παίξουν το ρόλο της αυτόκλητης "ηγεσίας" ενός  φαντασιακού δικού τους "κοινωνικού κινήματος";

Το οποίο, επίσης, επιχειρείται να συγκροτηθεί με την αυτο - ανακήρυξη ως "ηγετών"  ορισμένων υπογραφόντων μια "διακήρυξη" χωρίς την ανοικτή συζήτηση και διάλογο μπροστά στην κοινωνία και τους κοινωνικούς αγώνες;

Και κυρίως χωρίς καμία ένδειξη αυτοκριτικής ή ανάληψης ευθύνης για την πορεία των πραγμάτων στη χώρα μας; 

Η «συμμορία» του ευρώ και η Ernst & Young


από τον M ...
Η Επιτροπή Αλήθειας Δημοσίου Χρέους έφερε πριν από εβδομάδες στο φως τα «σεμινάρια δημοσιογράφων» του ΔΝΤ. Μήπως όμως διαθέτει και η Ε.Ε. τα δικά της «σχολεία» για να προωθεί το ενιαίο νόμισμα, να δικαιολογεί τις πραξικοπηματικές παρεμβάσεις της ΕΚΤ και τη διαρκή διάσωση των τραπεζών σε βάρος των πολιτών; Η απάντηση είναι ότι όχι μόνο τα διαθέτει, αλλά τα μαθήματα ξεκινούν από την… Δ’ Δημοτικού.
Tο 1998 ο εκπρόσωπος του Ηνωμένου Βασιλείου στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή έδωσε μια περίεργη εντολή. Διέταξε να πολτοποιηθούν 75.000 αντίτυπα ενός παιδικού κόμικς με τίτλο «Ο πόλεμος του παγωτού βατόμουρου». Στο βιβλίο τρία παιδιά που ζουν στην Ε.Ε. πραγματοποιούν ένα ταξίδι στον χρόνο για να βρεθούν σε μια Ευρώπη η οποία είναι ακόμη χωρισμένη με σύνορα και όπου διεφθαρμένοι συνοροφύλακες λαδώνονται για να επιτρέψουν τη μετακίνηση των πολιτών.
Οι διαιρέσεις μεταξύ των λαών είναι τόσο μεγάλες ώστε οι χώρες που φτιάχνουν παγωτό βατόμουρο δεν μπορούν να συνεννοηθούν με αυτές που παράγουν χωνάκια ώστε να προωθήσουν μαζί ένα κοινό προϊόν. Όταν όμως ένα από τα παιδιά αποφασίζει ότι προτιμά να μείνει σ’ αυτόν τον κόσμο και να μην επιστρέψει στη σύγχρονη Ε.Ε. οι φίλοι του το απειλούν ότι δεν θα ξαναδεί ποτέ μακαρονάδες, καραμέλες, τσιχλόφουσκες και σοκολάτες.
«Ο πόλεμος του παγωτού βατόμουρου» ήταν το πρώτο κόμικς το οποίο τύπωσε και διένειμε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή για παιδιά σχολικής ηλικίας. Όταν όμως έφτασαν στην Αγγλία τα πρώτα αντίτυπα, χαρακτηρίστηκαν φτηνή προπαγάνδα που στόχο έχει να παραχαράξει την Ιστορία και να «προσηλυτίσει» ανήλικα παιδιά στις αρχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Σχεδόν δύο δεκαετίες αργότερα οι προπαγανδιστικές παρεμβάσεις της Κομισιόν ακόμη και σε Δημοτικά Σχολεία θεωρούνται τόσο διαδεδομένες (και κυρίως θεμιτές) ώστε ελάχιστοι ασχολούνται μαζί τους. Τι γίνεται όμως όταν ολόκληροι λαοί συνειδητοποιούν ότι τα θεσμικά όργανα της Ε.Ε. απειλούν να ανατρέψουν δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις ή όταν όλο και μεγαλύτερα τμήματα των κατοίκων της ευρωπαϊκής περιφέρειας θεωρούν τη νομισματική ένωση τη βασική αιτία της κρίσης χρέους;
Πριν από ενάμιση χρόνο σύλλογοι εκπαιδευτικών καλούσαν τους Έλληνες δασκάλους να μη συμμετάσχουν στο πρόγραμμα της Αντιπροσωπείας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην Ελλάδα με τίτλο Teachers4Europe (Δάσκαλοι για την Ευρώπη) το οποίο είχε στόχο «να εμπλουτίζει τις γνώσεις και εμπειρίες των μαθητών της Δ’, Ε’ και Στ’ τάξης Δημοτικού σχετικά με το νέο περιβάλλον και τις ευκαιρίες που παρουσιάζει σε ευρωπαϊκό επίπεδο».
Συνήθως πάντως την εκπαίδευση των νεαρών μαθητών στις αρχές της Ε.Ε. αναλαμβάνει το Ευρωπαϊκό Κέντρο Αριστείας «Jean Monnet», το οποίο προωθεί τις αρχές της Ε.Ε. με προγράμματα και εκπαιδευτικό υλικό σε σχολεία.
Στα Πανεπιστήμια ο αέρας της Ενωμένης Ευρώπης έρχεται συχνότερα μέσω κονδυλίων για ερευνητικά προγράμματα που προσδένουν φοιτητές, και κυρίως τους καθηγητές τους, στις αρχές μιας ένωσης που ασχολείται σχεδόν αποκλειστικά με τη διάσωση τραπεζών και την προώθηση συγκεκριμένων επιχειρηματικών συμφερόντων.
Οι παρεμβάσεις όμως της Ε.Ε. για τον επηρεασμό της κοινής γνώμης δεν περιορίζονται σε σχολεία και Πανεπιστήμια. Όπως αποκαλύφθηκε πριν από τις ευρωεκλογές του 2014, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει συστήσει ομάδες που παρακολουθούν τον «δημόσιο διάλογο» κυρίως στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με στόχο να παρεμβαίνουν με επιχειρήματα υπέρ της λειτουργίας της Ε.Ε.
Η Κομισιόν μάλιστα με μυστικό έγγραφό της, το οποίο διέρρευσε σε βρετανικά μέσα ενημέρωσης, ζητούσε να «δοθεί προτεραιότητα σε χώρες όπου σημειώνεται άνοδος του ευρωσκεπτικισμού».
Η υπόθεση αποκτά μεγαλύτερο ενδιαφέρον όταν η προώθηση των θέσεων της Ε.Ε. δεν πραγματοποιείται από τα επίσημα όργανα αλλά από ιδρύματα ερευνών, εταιρείες ή ακόμη και πανεπιστημιακούς που συνδέονται άμεσα ή έμμεσα με «γενναία» ευρωπαϊκά προγράμματα.
Η οργάνωση Corporate Europe Observatory έχει φέρει πολλές φορές στο φως περιπτώσεις πανίσχυρων λόμπι και εταιρειών δημοσίων σχέσεων που προωθούν συγκεκριμένες πολιτικές –είτε γιατί πληρώνονται γι’ αυτό μέσω ειδικών προγραμμάτων είτε γιατί τα συμφέροντά τους ταυτίζονται και εξαρτώνται άμεσα από την πολιτική της Ε.Ε.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει, παραδείγματος χάριν, η πρόσφατη έκθεση της Ernst & Young (ΕΥ) με τα καταστροφολογικά σενάρια για το ενδεχόμενο επιστροφής της Ελλάδας σε εθνικό νόμισμα. Η ΕΥ συμμετέχει σε σειρά συμβουλευτικών οργάνων της Κομισιόν (EU VAT Forum, The VAT Expert Group and the Joint Transfer Pricing Forum), ενώ θεωρείται ένα από τα ισχυρότερα λόμπι των Βρυξελλών.
Παρά το γεγονός δηλαδή ότι η εταιρεία είχε διαπραγματευτεί τις φορολογικές υποθέσεις πολυεθνικών όπως η Walt Disney Company, η Koch Industries και η Skype, που ήρθαν στο φως με το τεράστιο φορολογικό σκάνδαλο των Luxleaks, η Ernst & Young παραμένει ένας από τους σημαντικότερους συμβούλους της Ε.Ε. για θέματα φορολόγησης.
Δεν πρόκειται φυσικά ούτε για την πρώτη ούτε για την τελευταία εταιρεία που συνεργάζεται οικονομικά με την Κομισιόν αλλά συνεχίζει να κουνά το δάχτυλο σε όσους τολμούν να αμφισβητήσουν τη λειτουργία της Ε.Ε. και συγκεκριμένα της ευρωζώνης. Ίσως γιατί στα 16 χρόνια της ύπαρξής της η ζώνη του ευρώ φρόντισε να εξασφαλίσει τα συμφέροντα μεγάλων τραπεζών, πολυεθνικών αλλά ακόμη και πανεπιστημιακών και ανθρώπων του «πνεύματος» που σήμερα δεν έχουν καμία πρόθεση να δαγκώσουν το χέρι που τους τάιζε όλα αυτά τα χρόνια.

Τετάρτη 12 Αυγούστου 2015

100δισ. ευρώ «κέρδισε» η Γερμανία εξαιτίας της ελληνικής κρίσης, σύμφωνα με το Ινστιτούτο Leibniz


Κέρδη 100 δισ. ευρώ είχε η Γερμανία από την κρίση χρέους στην Ελλάδα ενώ το συγκεκριμένο ποσό αντιπροσωπεύει χρήματα που εξοικονομήθηκαν μέσω χαμηλότερων επιτοκίων σε ποσά που η κυβέρνηση δανείστηκε εν μέσω της φυγής προς την ασφάλεια των επενδυτών.

Αυτό επισημαίνεται στη μελέτη του Ινστιτούτου Οικονομικής Έρευνας Leibniz, μέρος της οποίας δημοσιεύει το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων (AFP) και τονίζεται πως «...αυτή η εξοικονόμηση ξεπερνά το κόστος της κρίσης, ακόμη κι αν η Ελλάδα χρεοκοπούσε» και «η Γερμανία ξεκάθαρα επωφελήθηκε από την ελληνική κρίση».

Στη συνέχεια αναφέρεται πως όταν οι επενδυτές είναι αντιμέτωποι με αναταραχή, τυπικά αναζητούν έναν ασφαλή «παράδεισο» για τα χρήματά τους και η πρωταθλήτρια των εξαγωγών Γερμανία «επωφελήθηκε δυσανάλογα» από αυτό κατά την κρίση, σημειώνεται.

«Κάθε φορά που οι οικονομικές αγορές έπαιρναν αρνητικά νέα για την Ελλάδα, τα τελευταία χρόνια, τα επιτόκια των ομολόγων της γερμανικής κυβέρνησης έπεφταν και κάθε φορά που υπήρχαν καλά νέα, ανέβαιναν».

Ειδική αναφορά γίνεται και στον υπουργό Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε ο οποίος, σύμφωνα με το δημοσίευμα, αντιτίθεται σε διαγραφή του ελληνικού χρέους, επικαλούμενος το δικό του ισορροπημένο προϋπολογισμό. Παράλληλα όμως το Ινστιτούτο αναφέρει ότι αυτός ο προϋπολογισμός είναι ισορροπημένος πιθανόν σε μεγάλο μέρος εξαιτίας της εξοικονόμησης κατά τη διάρκεια της ελληνικής κρίσης.

Τα 100 δισ. ευρώ που η Γερμανία γλίτωσε από το 2010 ισοδυναμούν με πάνω από το 3% του ΑΕΠ, σύμφωνα με το Ινστιτούτο με έδρα το Χάλε. Και τα ομόλογα άλλων χωρών επωφελήθηκαν, ανάμεσά τους των ΗΠΑ, της Γαλλίας και της Ολλανδίας, αλλά σε μικρότερη έκταση, σύμφωνα με τη μελέτη, στην οποία σημειώνεται ότι το μερίδιο της Γερμανίας για τα πακέτα διάσωσης της Ελλάδας, συμπεριλαμβανομένου του νέου δανείου που είναι τώρα υπό διαπραγμάτευση, φτάνουν τα περίπου 90 δισ. ευρώ.

«Ακόμη κι αν η Ελλάδα δεν αποπληρώσει ούτε σεντ, το γερμανικό δημόσιο ''πορτοφόλι'' έχει ωφεληθεί οικονομικά από την κρίση» καταλήγει η έκθεση του Ινστιτούτου Leibniz.

Αυτά για την "ανιδιοτελή" βοήθεια και αλληλεγγύη (!) που μας προσφέρουν οι "φίλοι" και "εταίροι" μας με πρώτη τη Γερμανία ... 

Μια Νυρεμβέργη για δημοσιογράφους και επιχειρηματίες


                              από τον Μ ...
Μόνο ο όχλος και οι ελίτ προσελκύονται από τον απολυταρχισμό. Για τον υπόλοιπο κόσμο χρειάζεται προπαγάνδα -Χάνα Αρεντ
Το 1961 κυκλοφορεί στις ΗΠΑ η ταινία «Η δίκη της Νυρεμβέργης» του Στάνλεϊ Κράμερ. Σε αντίθεση με την κοινή μέχρι τότε πρακτική ο κινηματογραφικός φακός απομακρύνεται από το Διεθνές Στρατιωτικό Δικαστήριο, που καταδίκασε τα ανώτατα στελέχη του ναζιστικού κόμματος, και αναζητά την ιστορία μιας παράλληλης διαδικασίας που πραγματοποιήθηκε μερικά χρόνια αργότερα, στα ίδια δικαστικά έδρανα αλλά με διαφορετικούς πρωταγωνιστές.
Η ταινία περιγράφει τις λεγόμενες 12 «επακόλουθες δίκες της Νυρεμβέργης» που έφεραν στο εδώλιο ορισμένους από τους μεγαλύτερους επιχειρηματίες που στήριξαν και επωφελήθηκαν από την άνοδο του Χίτλερ – όπως ο Φρίντριχ Φλικ, ο Άλφρεντ Κρουπ και τα στελέχη της εταιρείας IG Farben. Όλες οι επιχειρήσεις κατηγορήθηκαν για τη χρήση αιχμαλώτων πολέμου σε στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας αλλά και για την οικονομική στήριξη της ναζιστικής θηριωδίας. Συγκεκριμένα ο Φλικ ανήκε στον βασικό πυρήνα των βιομηχάνων που χρηματοδότησαν το κόμμα του Χίτλερ για να καταλάβει την εξουσία.
Τα διευθυντικά στελέχη της IG Farben, του μεγαλύτερου ομίλου χημικών στον πλανήτη, κατηγορήθηκαν μεταξύ άλλων για την παρασκευή της ουσίας Zyklon B που χρησιμοποιήθηκε στους θαλάμους αερίων – αν και είχε δοκιμαστεί αρχικά στις ΗΠΑ για την απολύμανση τρένων που μετέφεραν μετανάστες από το Μεξικό. Όσο για τον Άλφρεντ Κρουπ, κατηγορήθηκε για τη στήριξη που παρείχε στην πολεμική βιομηχανία των ναζί πριν ξεκινήσει την προσπάθεια κατάληψης της Ευρώπης.
Αυτό που παρέλειψαν φυσικά να σημειώσουν οι Αμερικανοί δικαστές είναι ότι εκτός από ανθρώπους όπως ο Κρούπ και ο Φλικ, ο Χίτλερ χρωστούσε αιώνια ευγνωμοσύνη σε μια σειρά Αμερικανών τραπεζιτών και κυρίως στον Χένρι Φορντ – το δημιουργό της βιομηχανικής αλυσίδας παραγωγής και του περίφημου μοντέλου Τ.
Αντιθέτως οι αμερικανικές αρχές, που ανέλαβαν τη διοίκηση της κατεχόμενης Γερμανίας, φρόντισαν να βγάλουν σύντομα από τις φυλακές τους μεγαλύτερους επιχειρηματίες που είχαν συνδράμει την πραγματοποίηση του ολοκαυτώματος.
Ο Αμερικανός τραπεζίτης Τζον Τζέι Μακ Κλόι, ο οποίος τύχαινε να είναι διευθυντής της παγκόσμιας τράπεζας και αργότερα ανώτατος επίτροπος στη Γερμανία φρόντισε ώστε ο Κρουπ να περάσει μόνο τρία χρόνια στη φυλακή. Ο Μακ Κλόι ήταν ο άνθρωπος που πρωτοστάτησε στη δημιουργία των αμερικανικών στρατοπέδων συγκέντρωσης, όπου κρατούνταν Αμερικανοί πολίτες Ιαπωνικής καταγωγής και αποθάρρυνε το βομβαρδισμό θέσεων κοντά στο Άουσβιτς που θα μπορούσε να είχε σώσει τις ζωές χιλιάδων κρατουμένων.
Υπήρξε όμως και μια άλλη ιστορία στη Νυρεμβέργη που η επίσημη ιστορία προτιμά να ξεχνά. Ανάμεσα στους ανθρώπους που δικάστηκαν, καταδικάστηκαν και εκτελέστηκαν ήταν και ο Τζούλιους Στράιχερ, ο εκδότης πίσω από τον Χίτλερ. Ήδη από το 1924 ο Στράιχερ χρησιμοποιούσε την εφημερίδα του, Der Stürmer, για να παρουσιάζει «στημένα» ρεπορτάζ εναντίον των εχθρών του Χίτλερ και να προωθεί κάθε δραστηριότητα του μετέπειτα δικτάτορα – ακριβώς δηλαδή ότι έκαναν και ορισμένες από τις μεγαλύτερες ελληνικές εφημερίδες και τηλεοπτικοί σταθμοί για τη Χρυσή Αυγή.
Στη θέση των σημερινών μεταναστών η Der Stürmer τοποθετούσε τους Εβραίους, τους οποίους κατηγορούσε για τις οικονομικές δυσκολίες που αντιμετώπιζαν οι Γερμανοί πολίτες. Και αντί να παρουσιάζει άνδρες των Freikorps να βοηθούν γιαγιούλες στους δρόμους, προτιμούσε να προβάλλει άλλα «ανδραγαθήματα» των ταγμάτων θανάτου.
O Στράιχερ πάντως σε αντίθεση με τους επιγόνους του, αν και αρνήθηκε τις κατηγορίες δεν άλλαξε ποτέ τη στάση του, προσπαθώντας να εμφανιστεί σαν αντιφασίστας. Στις 16 Οκτωβρίου έκανε το τελευταίο του αντισημιτικό αστείο, ενώ του περνούσαν τη θηλιά στο λαιμό, και εξαφανίστηκε και αυτός στη μαύρη τρύπα της ιστορίας.

Οι «ανεπιθύμητοι» διώκτες των μνημονίων


από τον Μ ...
Για τους μεγαλόσχημους Eλληνες δημοσιογράφους είναι δύο ασήμαντοι δικηγόροι. Για τα Ηνωμένα Έθνη είναι δύο από τους σημαντικότερους εν ζωή επιστήμονες στον χώρο του διεθνούς δικαίου και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Για την Ευρωπαϊκή Ένωση και τους Έλληνες πολιτικούς των μνημονίων ήταν απλώς μια ενοχλητική φωνή που θα μπορούσε να ενισχύσει τη χώρα απέναντι στους δανειστές της.
Είχαν περάσει ελάχιστες ώρες από τη στιγμή που ο Σεφάς Λουμίνα έφτασε στο ξενοδοχείο του στο κέντρο της Αθήνας. Τα Ηνωμένα Έθνη τού είχαν αναθέσει ως ειδική αποστολή να εξετάσει τις επιπτώσεις των μνημονίων στην κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Άφησε τις βαλίτσες του στο δωμάτιο και κατέβηκε να συναντήσει την ομάδα εμπειρογνωμόνων και μεταφραστών που είχε έρθει να τον υποδεχτεί. Ήταν η στιγμή που άκουσε περίεργους θορύβους από το λόμπι του ξενοδοχείου. Περαστικοί αλλά και αστυνομικοί μαζεύονταν έξω από την πόρτα για να δουν τι είχε συμβεί. Όπως του εξήγησαν οι υπάλληλοι του ξενοδοχείου, κάποιος είχε νοικιάσει ένα δωμάτιο στον έκτο όροφο, άνοιξε το παράθυρο και πήδηξε στο κενό. Στο σημείωμα που άφησε εξηγούσε ότι δεν άντεχε άλλο την κατάσταση στην οποία τον οδήγησε η οικονομική κρίση.
«Και αυτές ήταν μόνο οι πρώτες μου ώρες στην Ελλάδα» εξήγησε ο Σεφάς Λουμίνα, πριν αρχίσει να παραθέτει αμέτρητα περιστατικά εξαθλίωσης και απόγνωσης που κατέγραψε τις λίγες ημέρες που βρισκόταν στην Αθήνα. Η έκθεση την οποία παρουσίασε στα Ηνωμένα Έθνη ήταν πραγματικός κόλαφος όχι μόνο για τις μνημονιακές κυβερνήσεις, αλλά και για το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Μεταξύ άλλων η έκθεση σύστηνε στους δανειστές (άρα και στην Ε.Ε.) να διακόψουν κάθε πρόγραμμα «βοήθειας», εάν αυτή παρέχεται υπό όρους ταπεινωτικών πολιτικών που υπονομεύουν την ανάπτυξη και τα ανθρώπινα δικαιώματα, και να συμπεριλάβουν τη μείωση της ανεργίας και της φτώχειας ως μετρήσιμους στόχους στο πρόγραμμα προσαρμογής.
Χωρίς ίσως να το συνειδητοποιεί και ο ίδιος, μετατρεπόταν σε persona non grata για την Ε.Ε. και την κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου. Απέναντί του δεν είχε απλώς συγκεκριμένα πρόσωπα που προσπαθούσαν να αποσιωπήσουν την έρευνά του για να προωθήσουν τις μνημονιακές πολιτικές, αλλά θεσμούς που αδιαφορούσαν για την καταστρατήγηση θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων. «Η Ευρωπαϊκή Ένωση στο σύνολό της», εξηγεί ο διακεκριμένος καθηγητής, «ήταν εξαιρετικά εχθρική στην αποστολή του ΟΗΕ για το εξωτερικό δημόσιο χρέος και τα ανθρώπινα δικαιώματα και στρεφόταν εναντίον κάθε σχετικού ψηφίσματος». Και όταν ο ίδιος ρωτούσε γιατί συνέβαινε αυτό η απάντηση ήταν πως «το να εξετάζεις τα ανθρώπινα δικαιώματα σε σχέση με το χρέος αποτελεί σπατάλη χρημάτων».
Ο Σεφάς Λουμίνα δηλώνει εξαρχής ότι «μια χώρα οφείλει να αποπληρώνει τα χρέη της». Σπεύδει όμως να συμπληρώσει ότι κανείς δεν μπορεί να απαιτεί την αποπληρωμή εάν αυτή στερεί από το κράτος την ικανότητα να εξυπηρετήσει πρωταρχικές υποχρεώσεις του απέναντι στον πληθυσμό του». Παρά την εχθρική στάση της Ε.Ε. πίστεψε προς στιγμήν ότι η έκθεσή του θα προσέφερε ένα πανίσχυρο όπλο στην τότε ελληνική κυβέρνηση για να διαχειριστεί ή και να διαγράψει τα χρέη της. Αυτό που δεν μπορούσε να διανοηθεί είναι ότι το πολιτικό κατεστημένο της Ελλάδας θα στρεφόταν εναντίον του γιατί τόλμησε να υπερασπιστεί την Ελλάδα σε βάρος των πιστωτών. «Δεν μπορούσα να φανταστώ τέτοια αντίδραση». «Πίστευα πως κάθε κυβέρνηση θα αγκάλιαζε μια έκθεση η οποία την βοηθούσε να ενισχύσει τη θέση των πολιτών της».
Η ελληνική κυβέρνηση όμως, η οποία καταδίκαζε κάθε σχετικό ψήφισμα στο πλαίσιο της Ε.Ε., δεν ήταν ο μοναδικός του αντίπαλος. Όταν ο Σεφάς Λουμίνα επέστρεψε στην Ελλάδα τον Απρίλιο του 2015, ως μέλος πλέον της Επιτροπής Αλήθειας Δημόσιου Χρέους, έπεσε και αυτός θύμα της προσπάθειας αποδόμησης που ενορχήστρωναν τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης. Το παρακάτω απόσπασμα από τη στήλη του Γιάννη Πρετεντέρη στα «Νέα» συνοψίζει τη στάση αρκετών δημοσιογράφων που διαλαλούσαν την άγνοιά τους ως προσόν: «Ευτυχώς η “Αυγή” αποκάλυψε μερικές από τις “σημαντικές προσωπικότητες” της Επιτροπής – δεν θα αναφέρω τα ονόματα, είναι παντελώς άγνωστα. Μετέχουν λοιπόν (σύμφωνα με την εφημερίδα) ένας δικηγόρος “με ειδικότητα τα ανθρώπινα δικαιώματα”, ένας “πρώην(!) ειδικός για το δικαίωμα στην τροφή”(!)…».
Δεν υπήρχε αμφιβολία πως ο «δικηγόρος» ήταν ο ανεξάρτητος εμπειρογνώμονας του ΟΗΕ, Σεφάς Λουμίνα. Αναζητώντας όμως και τον «πρώην ειδικό για το δικαίωμα στην τροφή» συνειδητοποιήσαμε ότι πρόκειται για τον ειδικό εισηγητή των Ηνωμένων Εθνών, Ολιβιέ ντε Σούτερ, ο οποίος μετέχει επίσης στην Επιτροπή Αλήθειας Δημόσιου Χρέους. «Οι δανειακές συμβάσεις», εξηγεί ο παγκοσμίου φήμης καθηγητής Διεθνούς Δικαίου, «μπορεί να είναι άκυρες εάν αποδειχτεί ότι η μια πλευρά έπεσε θύμα εξαναγκασμού – εάν δηλαδή δεν δόθηκε στην Ελλάδα καμία άλλη επιλογή από το να τις αποδεχτεί». Ολιβιέ ντε Σούτερ, πρώην ειδικός εισηγητής του ΟΗΕ για το δικαίωμα στην τροφή |
Αν και εξετάζουν διαφορετικές χρονικές στιγμές των δανειακών συμβάσεων (τη σύναψη και τις επιπτώσεις από την εφαρμογή τους) οι δυο καθηγητές και πρώην εμπειρογνώμονες του ΟΗΕ φαίνεται να καταλήγουν στο ίδιο συμπέρασμα: Οι δανειακές συμβάσεις θα μπορούσαν να κηρυχθούν άκυρες είτε γιατί υπογράφηκαν υπό καθεστώς εξαναγκασμού είτε γιατί η εφαρμογή τους θα οδηγούσε αποδεδειγμένα σε παραβίαση θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Ποιος θέλει όμως να ακούσει δύο καθηγητές του ΟΗΕ που «απέτυχαν» τόσο οικτρά στην καριέρα τους, ώστε δεν κέρδισαν την αποδοχή των ελληνικών μέσων ενημέρωσης;