Κλιμάκωση των κινητοποιήσεων των εργαζομένων στο δημόσιο τομέα – πανελλαδική απεργία αύριο και διήμερη απεργία την επόμενη βδομάδα

 Απέναντι στον κατήφορο των αντιλαϊκών μεθοδεύσεων από την κυβέρνηση και την τρόικα που προωθούν χωρίς ενδοιασμούς νέα μέτρα – με απολύσεις του δημόσιου τομέα, εκποίηση του δημόσιου πλούτου, περιστολή των εργασιακών δικαιωμάτων (εφαρμογή του λοκ άουτ, περιστολή του δικαιώματος απεργιών κα) κλιμακώνεται η αντίδραση των εργαζομένων του δημόσιου τομέα, ενώ σε κινητοποιήσεις βρίσκονται και άλλοι κλάδοι – γιατροί, φαρμακοποιοί κλπ.

 Μπορεί οι απεργίες της ΑΔΕΔΥ (στις οποίες συμμετέχει και η ΟΛΜΕ, ακόμη και οι δικαστικοί υπάλληλοι) να μην είναι ιδιαίτερα καλά οργανωμένες και δέχονται κριτική από πλευρές όπως και από τη βάση των εργαζομένων, αλλά στην παρούσα φάση έχουν τη δική τους αξία για να δοθεί μια ηχηρή απάντηση στα σχέδια της κυβέρνησης.

 Ας μην ξεχνάμε ότι την επόμενη βδομάδα κρίνεται το κατά πόσο θα απολυθούν εκπαιδευτικοί και άλλοι δημόσιοι υπάλληλοι ενώ όλες αυτές τις μέρες παρατηρούμε έξαρση του αυταρχισμού σε βάρος των κινητοποιήσεων των εργαζομένων.

  Σημειώνουμε ότι μετά από απόφαση του ΣτΕ, με την οποία κρίθηκε αντισυνταγματική η διάταξη του άρθρου 33 του σχετικού νόμου (Ν. 4024/2011),  ο Κυριάκος Μητσοτάκης αναγκάστηκε να διαβιβάσει  στη Βουλή έγγραφο για την επαναφορά και αποκατάσταση των δημοσίων υπαλλήλων που είχαν τεθεί σε καθεστώς προσυνταξιοδοτικής διαθεσιμότητας.

Οι ανακοινώσεις της ΑΔΕΔΥ και της ΟΛΜΕ έχουν ως εξής:

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Δεν θα σταματήσουν αν δεν τους σταματήσουμε

Η επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα και τις κατακτήσεις των εργαζομένων καλά κρατεί, με την Τρόικα να ζητά νομοθετική ρύθμιση του «δικαιώματος» των εργοδοτών για ανταπεργία (λοκάουτ), κατάργηση τριετιών και παραπέρα μείωση του κατώτερου μισθού. Οι εκπρόσωποι της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και το ΔΝΤ απαιτούν, παράλληλα, να προωθηθεί αντεργατική ρύθμιση που θα δημιουργεί ανυπέρβλητα εμπόδια στη διαδικασία κήρυξης απεργίας από τα συνδικάτα με πρόσχημα την ύπαρξη πλειοψηφίας επί του συνόλου των εργαζομένων του κλάδου.

Οι νέες αποικιοκρατικές απαιτήσεις της Τρόικα είναι θρασύτατες και προκλητικές για τους εργαζόμενους της χώρας μας.

Κανέναν, όμως, δεν καθησυχάζουν και οι δήθεν αρνήσεις της Κυβέρνησης. Όχι μόνο γιατί όλα τα μέτρα που ζητά  η Τρόικα στην αρχή «απορρίπτονται» και στη συνέχεια υλοποιούνται… αλλά κυρίως γιατί είναι τα ίδια ταξικά συμφέροντα που υπηρετούν Κυβέρνηση και Τρόικα. Είναι και μέτρα που εξυπηρετούν το ντόπιο κεφάλαιο άρα και τις επιδιώξεις της Κυβέρνησης. Εξάλλου είναι οι Κυβερνήσεις της χώρας μας που τα τελευταία χρόνια επέβαλλαν τις δραματικές μειώσεις στους μισθούς, στις συντάξεις μας και την κατάργηση κοινωνικών εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων.

Για τους εργαζόμενους στο Δημόσιο και οι παραπάνω εξελίξεις επιβάλλουν την καθολική συμμετοχή στις κινητοποιήσεις που έχουν προγραμματιστεί.

Όλες και όλοι στη 24ωρη Πανελλαδική Απεργία στο Δημόσιο

την Τετάρτη, 12 Μαρτίου 2014 και

συλλαλητήριο στις 11:00πμ, στην Πλατεία Κλαυθμώνος.

Όλες και όλοι στη νέα 48ώρη απεργία στις 19 και 20 Μαρτίου

Από την Εκτελεστική Επιτροπή της Α.Δ.Ε.Δ.Υ.

Η ανακοίνωση της ΟΛΜΕ

ΟΛΟΙ ΣΤΙΣ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΓΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ

Καμιά απόλυση στις 22 Μάρτη

Μπορούμε να τους σταματήσουμε

Μέσα στην ολομέτωπη επίθεση που δεχόμαστε οι εργαζόμενοι από Κυβέρνηση – ΕΕ – ΔΝΤ, ξεχωριστή σημασία αποχτά η 22 Μαρτίου, μέρα που ολοκληρώνεται η περίοδος της διαθεσιμότητας και εκατοντάδες εκπαιδευτικοί, μαζί με χιλιάδες άλλους υπάλληλους, θα ανοίξουν το χορό των απολύσεων και στο Δημόσιο. Δεν αποδεχόμαστε τη μοίρα που μας ετοιμάζουν. Όπως όλο το διάστημα του οχταμήνου, έτσι και τώρα , με το συλλογικό μας αγώνα, με τις πολύμορφες κινητοποιήσεις μας, με την απεργία, με τη διεύρυνση των συμμαχιών με τα άλλα τμήματα των εργαζομένων – ανέργων του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, μπορούμε να αποτρέψουμε τις απολύσεις, να επιβάλουμε λύσεις.

Απαιτούμε να προκηρυχθούν τώρα τόσες θέσεις όσοι και οι εκπαιδευτικοί που βρίσκονται σε διαθεσιμότητα.

Να επανέλθουν οι τομείς και οι ειδικότητες που καταργήθηκαν στη Δημόσια Τεχνική Επαγγελματική Εκπαίδευση.

Κανένας μαθητής – κανείς καθηγητής έξω απ’ τα σχολεία , κανένας εργαζόμενος στην ανεργία.. Κανείς δεν περισσεύει.

Δίνουμε τη μάχη ενάντια στην υπονόμευση της δημόσιας δωρεάν παιδείας, ενάντια στο σχολείο της αγοράς και των επιχειρήσεων, το σχολείο της πειθάρχησης και της κατηγοριοποίησης, της ταξικής επιλογής και της απλήρωτης μαθητείας, για ενιαίο 12χρονο δημόσιο και δωρεάν σχολείο των αναγκών και των οραμάτων της νεολαίας και του λαού μας για όλα τα παιδιά.

Δίνουμε τη μάχη για την υπεράσπιση των εργασιακών δικαιωμάτων, για μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους. Παλεύουμε για το δικαίωμα όλων στα δημόσια, δωρεάν αγαθά.

Κατανοούμε ότι ο αγώνας μας για να δικαιωθεί απαιτεί σύγκρουση με τις πολιτικές των μνημονίων, των δανειακών συμβάσεων και όλων των υποχρεώσεων που απορρέουν απ’ αυτές. Απαιτεί να ενταθεί η πάλη ενάντια στο σύμφωνο σταθερότητας που επιβάλλει η ΕΕ,  άρνηση του χρέους.

Φτάνει μέχρι την ανατροπή της πολιτικής κυβέρνησης – κεφαλαίου – ΕΕ – ΔΝΤ και κάθε κυβέρνησης που θα εφαρμόζει την ίδια πολιτική.

Ένα μαζικό, μαχητικό, εργατικό κίνημα μπορεί να σαρώσει τις αντεργατικές – αντιλαϊκές πολιτικές. Όλοι έχουμε τη θέση μας μέσα σ’ αυτό.

Κανένας μόνος του σ’ αυτόν τον αγώνα.

Κανένας απολυμένος στις 22 Μάρτη

Όλοι στην Απεργία και στα συλλαλητήρια

στις 12 Μάρτη

Αθήνα, 11 π.μ. στην Πλατεία Κλαυθμώνος

Όλοι στις ΓΣ των ΕΛΜΕ 13 – 14/3

 για την εκτίμηση και την κλιμάκωση των αγώνων.

Σε τερατώδη ύψη το παγκόσμιο χρέος: στα 100 τρισεκατομμύρια δολάρια στα μέσα του 2013 σύμφωνα με υπολογισμούς της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών

Τα χρέη του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα σε παγκόσμιο επίπεδο έφθασαν τα 100 τρισεκατομμύρια δολάρια περί τα μέσα του 2013, κυρίως λόγω των μεγάλων εκδόσεων ομολόγων από κράτη και επιχειρήσεις εν μέσω της οικονομικής κρίσης, όπως ανακοίνωσε σήμερα η Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών (ΤΔΔ).

Σύμφωνα, λοιπόν, με εκτιμήσεις που δημοσιεύονται στις σελίδες 18-19 της BIS Quarterly Review , Μάρτιος 2014:

Το 2007, το παγκόσμιο χρέος ανερχόταν σε 70 τρισεκατομμύρια δολάρια, ανέφερε η οργάνωση-ομπρέλα 60 κεντρικών τραπεζών σε μια ανακοίνωσή της που δόθηκε στη δημοσιότητα στη Βασιλεία της Ελβετίας.

Οι κυβερνήσεις έχουν συνολικά χρέη 43 τρισεκατομμυρίων, ένα ποσό αυξημένο κατά 80% σε σύγκριση με τα μέσα του 2007.

Η ΤΔΔ σημείωσε ότι τα χρεόγραφα τείνουν όλο και περισσότερο να διακρατούνται από επενδυτές στις χώρες όπου εκδίδονται.

Αυτό «καταδεικνύει ότι η διαδικασία της διεθνούς χρηματοοικονομικής ολοκλήρωσης μπορεί εν μέρει να αντιστράφηκε από την εκδήλωση της κρίσης», ανέφεραν οι ειδικοί της Τράπεζας.

Ο χρηματοπιστωτικός τομέας έχει γίνει παράλληλα λιγότερο παγκοσμιοποιημένος, σύμφωνα με την έκθεσή τους.

Οι τράπεζες εμφανίζονται όλο και πιο διστακτικές να δανείζουν πέραν των συνόρων και ο όγκος των διακρατικών χορηγήσεων μειώθηκε εκ νέου το τρίτο τρίμηνο του 2013.

Ο διατραπεζικός δανεισμός επίσης υποχώρησε, με την Ευρώπη να εμφανίζει την πιο σαφή πτωτική τάση, επισήμανε η ΤΔΔ.

Εκείνο που διαπιστώνεται, ωστόσο, είναι ότι εν μέσω της κρίσης η «φούσκα» του χρέους διαρκώς ογκώνεται.

Λειτουργώντας από τη μια σα θηλιά που πνίγει ολόκληρες χώρες και τις καταδικάζει να είναι δέσμιες  στα χέρια των αρπακτικών των αγορών και των μεγα-τοκογλύφων. Αρπακτικά που επιχειρούν – και εν πολλοίς επιτυγχάνουν – να βάλλουν στο χέρι, αξιοποιώντας, τα δεσμά του χρέους, τις πλουτοπαραγωγικές πηγές των υπερχρεωμένων κρατών.

Από την άλλη, το διογκωμένο τεχνητά χρέος – σημειώνουμε ότι όλο αυτό είναι σε ομόλογα, σε χαρτιά δηλαδή που περνούν μέσα από τις τραπεζικές συναλλαγές και λίγη σχέση έχουν με την πραγματική οικονομία – συντελεί στη συγκέντρωση του παγκόσμιου πλούτου στα χέρια ελάχιστων.

Ενώ ακόμη και τα ισχυρά κράτη, ακόμη και οι ΗΠΑ, δεν βρίσκονται έξω από αυτόν τον κυκεώνα.

Κατά συνέπεια, πώς μπορούν στα σοβαρά να επιμένουν οι δυνάμεις της τρόικα, οι ισχυροί της Ευρώπης, του ΔΝΤ κα για την «ενοχή» της Ελλάδας, τη συλλογική «ενοχή» του λαού της και την συνακόλουθη απαίτηση να καταδικαστεί η χώρα και οι πολίτες της σε μακρόχρονη – απροσδιόριστη σε βάθος  χρόνου – δουλεία;

Φυσικά τα ερωτήματα είναι ρητορικά.

Γνωρίζουμε, άλλωστε, ότι ορισμένες δυνάμεις – τόσο σε επίπεδο κρατών, όπως η «φίλη» Γερμανία, όσο και σε επίπεδο ομίλων, τραπεζών και πολυώνυμων funds, διεθνών αλλά και ελληνικών– αποκομίζουν τεράστια κέρδη αξιοποιώντας το δημόσιο χρέος της Ελλάδας αλλά και άλλων κρατών.

Το ερώτημα είναι, επίσης, πώς είναι εφικτή η έξοδος από τη σημερινή κρίση αναγνωρίζοντας αυτό το τερατώδες αλλά και σκόπιμα διογκωμένο χρέος;

Πώς είναι δυνατόν αριστερές δυνάμεις να ευαγγελίζονται μια έξοδο από το μνημόνιο αναγνωρίζοντας  και αποδεχόμενες το μνημόνιο και το ύψος του χρέους της Ελλάδας;

Και πώς αλλιώς μπορεί να γίνεια υτό παρά με τη ρήξη προς τις υπάρχουσες δομές και πρακτικές;

Ποια είναι η Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών (BIS -Bank for International Settlements)

Η Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών (ΤΔΔ) (αγγλικά: Bank for International Settlements - BIS) είναι ένας διεθνής οργανισμός αποτελούμενος από κεντρικές τράπεζες, που "υποβοηθά τη διεθνή νομισματική και χρηματοοικονομική συνεργασία και δρα ως μια τράπεζα για τις κεντρικές τράπεζες". Δεν βρίσκεται υπό τον έλεγχο καμίας εθνικής κυβέρνησης.

Η ΤΔΔ λειτουργεί μέσα από υποεπιτροπές και γραμματείες, αλλά και μέσω του ετήσιου Γενικού Συμβουλίου όλων των μελών της.

Επίσης, παρέχει τραπεζικές υπηρεσίες, μόνο όμως στις κεντρικές τράπεζες ή σε άλλους διεθνείς οργανισμούς. Εδρεύει στη Βασιλεία της Ελβετίας και δημιουργήθηκε με τις Συμφωνίες της Χάγης του 1930. Το όνομά της στα αγγλικά είναι Bank for International Settlements (BIS), στα γερμανικά Bank fόr Internationalen Zahlungsausgleich (BIZ), στα γαλλικά Banque des Reglements Internationaux (BRI), και στα ιταλικά Banca dei Regolamenti Internazionali (BRI). Διαθέτει γραφεία αντιπροσώπων στο Χoνγκ Κoνγκ και την Πόλη του Μεξικό.

 Ορισμένα ακόμη ιστορικά στοιχεία:

Η τράπεζα ( για συντομία BIS) ιδρύθηκε το 1930, και είχε το ρόλο του οχήματος μεταφοράς των πολεμικών αποζημιώσεων στους νικητές του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, που συμφωνήθηκαν με την συνθήκη των Βερσαλλιών και των συνακόλουθων διακανονισμών μεταξύ νικητών και ηττημένων (εξ ου και η ονομασία της τράπεζας).  Κατά την διάρκεια του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου, οι Ναζί την χρησιμοποίησαν σαν σκιώδη τράπεζα για να κρύψουν πολλές από τις παράνομες συναλλαγές του καθεστώτος, στην ουσία ξέπλυμα χρήματος. Κατά τις διαπραγματεύσεις του Bretton Woods , ο Κέϋνς παρενέβη, την έσωσε από την καταστροφή της όλης αρχιτεκτονικής του προπολεμικού οικονομικού συστήματος, και της δόθηκε ο χαρακτήρας ενός ακόμα ρυθμιστικού παράγοντα.

Έπαψε να παίζει τον κεντρικό ρόλο στην επίβλεψη της μεταφοράς κεφαλαίων, και άρχισε να βοηθά τις κεντρικές τράπεζες, υπό την έννοια της συγκέντρωσης και συντονισμού των νομισματικών πολιτικών. Δεν μπορεί να παρέμβει στη χάραξη της νομισματικής πολιτικής, αλλά μπορεί να συγκεντρώσει τις αναφορές για την νομισματική πολιτική των διαφόρων τραπεζών και να μεσολαβήσει. Ως de facto κεντρική τράπεζα των κεντρικών τραπεζών, επιτρέπει στα μέλη της να διατηρούν λογαριασμούς σ' αυτήν, μέσω των οποίων μπορούν να κάνουν διάφορες πράξεις και συναλλαγές.

Υποτίθεται ότι παίζει ζωτικό ρόλο στη σταθερότητα του παγκόσμιου νομισματικού συστήματος, ως θεσμός όμως καλύπτεται από αδιαφάνεια. Σε πόσους είναι γνωστές οι αποφάσεις της;

Πέρα όμως από τις διαφωνίες για τους ρυθμιστικούς κανόνες, υπάρχει και ένας άγνωστος ρόλος της BIS ο οποίος έρχεται ευθέως αντιμέτωπος με τους νόμους και το αίσθημα δικαιοσύνης της διεθνούς κοινότητας, προσφέροντας παραθυράκι για νομιμοφανείς πράξεις.

 

Ένα σκανδαλώδες γεγονός αποκαλύφθηκε από τα Wikileaks πέρυσι. Πρόκειται για την μεταφορά των κεφαλαιακών διαθεσίμων της κεντρικής τράπεζας της Νιγηρίας στην BIS, από τον πρώην δικτάτορα της χώρας Sani Abacha το 1995, πριν χάσει την εξουσία. Στην περίπτωση αυτή η BIS απλά βοήθησε τον δικτάτορα να κλέψει τα χρήματα του λαού του.

Ανάλυση: Γιατί οι κινήσεις της Ρωσίας στην Κριμαία δεν έχουν νομικό έρεισμα – άρθρο του Marc Weller, καθηγητή Διεθνούς Δικαίου στο Πανεπιστήμιο του Cambridge

Παρουσιάζουμε σήμερα ένα εκτεταμένο άρθρο του Marc Weller, καθηγητή Διεθνούς Δικαίου στο Πανεπιστήμιο του Cambridge, σχετικά με την ουκρανική κρίση και τις ευθύνες της Ρωσίας. Το άρθρο προσεγγίζει το πρόβλημα από τη σκοπιά των πολιτικών και νομικών επιχειρημάτων των δυτικών δυνάμεων, ενώ προχωρεί σ’ έναν προβληματισμό για μια πιθανή λύση.

Το παραθέτουμε γιατί παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για να κατανοηθεί το θεωρητικό πλαίσιο της σκέψης της Δύσης.

Ως Νέος Μέτοικος καταθέτουμε και εμείς ορισμένους σχολιασμούς.

Το ρωσικό κοινοβούλιο υποστηρίζει ότι η  Κριμαία μπορεί να γίνει ρωσικό έδαφος, αν το αποφασίσουν οι κάτοικοι της περιοχής στο δημοψήφισμα στις 16 Μαρτίου.

Εδώ ο Marc Weller, εξετάζει τα νομικά ζητήματα που προκύπτουν από την παρέμβαση της Ρωσίας στην Κριμαία. Το έδαφος της Κριμαίας έγινε τμήμα της Σοβιετικής Ουκρανίας το 1954 και παρέμεινε στην Ουκρανία μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991.

«Η Ρωσία έχει σαφώς και με αδιαμφισβήτητο τρόπο αναγνωρίσει τα σημερινά σύνορα της Ουκρανίας. Αυτό επιβεβαιώθηκε σε:

-          Στη Δήλωση της Άλμα Άτα του Δεκεμβρίου 1991, με την οποία η Σοβιετική Ένωση πέρασε στην ιστορία,

-          Το μνημόνιο της Βουδαπέστης του 1994, που πρόσφερε εγγυήσεις για την ασφάλειας της Ουκρανίας, σε αντάλλαγμα για την απομάκρυνση των πυρηνικών όπλων από το έδαφός της.

-          Στη  συμφωνία του 1997 για τη στάθμευση του ρωσικού στόλου της Μαύρης Θάλασσας στα λιμάνια της  Κριμαίας.

-          Η συμφωνία του 1997, παρατάθηκε για επιπλέον 25 έτη το 2010, επιτρέποντας την παρουσία των ρωσικών πλοίων σε λιμάνια της Κριμαίας, μαζί με την  ύπαρξη   μεγάλης στρατιωτικής υποδομής, συμπεριλαμβανομένων υποδομών εκπαίδευσης, βάσεων πυροβολικού και άλλων στρατιωτικών εγκαταστάσεων . Ωστόσο, οι μεγάλες κινήσεις των ρωσικών δυνάμεων απαιτούν διαβούλευση με τις ουκρανικές αρχές και τα συμφωνηθέντα επίπεδα ισχύος δεν μπορούν να αυξηθούν μονομερώς.

  Σε αντίθεση με αυτές τις υποχρεώσεις – υποστηρίζει ο ο Marc Weller -  η Ρωσία έχει αυξήσει τις δυνάμεις της στην Κριμαία, χωρίς τη συγκατάθεση της Ουκρανίας. Τις έχει αναπτύξει εκτός των συμφωνημένων βάσεων, παίρνοντας τον έλεγχο εγκαταστάσεων, όπως τα αεροδρόμια, ενώ περικύκλωσε και  Ουκρανικές στρατιωτικές μονάδες και βάσεις.

 Ο  Marc Weller υποστηρίζει, επίσης, ότι οι ενέργειες της Ρωσίας προσέφεραν τη δυνατότητα  στις φιλορωσικές τοπικές αρχές της Κριμαίας να εκτοπίσουν τις νόμιμες δημόσιες αρχές της Ουκρανίας. Νομικά, αυτό συνιστά σαφώς μια σημαντική πράξη παρέμβασης - και μάλιστα, σχετικά με τις ρωσικές στρατιωτικές μονάδες που εμπλέκονται, είναι μια περίπτωση ένοπλης επέμβασης.

Ένοπλη επίθεση;

Μήπως η απλή παρουσία της ξένης ένοπλης δύναμης, χωρίς τη συγκατάθεση των τοπικών αρχών, παραβιάζει, επίσης, τη διεθνή απαγόρευση της χρήσης βίας;

Σύμφωνα με έναν ορισμό του ΟΗΕ από το 1974, η χρήση ξένων ένοπλων δυνάμεων στο έδαφος ενός κράτους, κατά παράβαση της σύμφωνης γνώμης της υπάρχουσας κυέρνησης, καθορίζεται ως επιθετική πράξη. Παρόλα αυτά, υπό τις παρούσες συνθήκες πιθανόν να μην έχει ακόμη πραγματοποιηθεί μια «ένοπλη επίθεση», που είναι το σημείο ενεργοποίησης του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών για την εφαρμογή του δικαιώματος της αυτοάμυνας,.

Αρχικά, ο πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν έλαβε την εξουσιοδότηση από την άνω βουλή της Ρωσίας να χρησιμοποιήσει βία για να προστατεύσειτο ρωσικό πληθυσμό στην Κριμαία. Στη συνέχεια ανέφερε ότι η χρήση βίας για ανθρωπιστικούς σκοπούς ή για την υπεράσπιση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων δεν είχε ακόμη συμβεί. Μπορεί να καταστεί, όμως, αναγκαία στο μέλλον.

Προς το παρόν, η Ρωσία υποστηρίζει – όχι πειστικά- ότι οι τακτικές της δυνάμεις δεν εμπλέκονται στην παρούσα φάσεις, κρατώντας στάση αναμονής, και ότι δεν ελέγχει τις τοπικές πολιτοφυλακές που υποτίθεται ότιέχουν την ευθύνη στην περιοχή.

Η αξίωση της Μόσχας – κατά τον Weller - να είναι σε θέση να προστατέψει τις μειονότητες στο εξωτερικό στερείται ουσίας. Είναι καθήκον της Ουκρανίας, σε πρώτη φάση, να προστατέψει τόλους τους πολίτες της από τις δήθεν απειλές.

Προστατεύοντας τους «Ρώσους»

Όταν η Ουγγαρία ζήτησε να ενισχύσει τους δεσμούς της με τις εθνικές ουγγρικές μειονότητες που ζουν σε γειτονικές χώρες, συνάντησε ισχυρή αντίσταση από το Συμβούλιο της Ευρώπης και άλλες νομικές οντότητες.

Η Ρωσία προχώρησε ακόμη περισσότερο στην Αμπχαζία και τη Νότια Οσετία , όπου οι υπέρ της Μόσχας αυτονομιστές αμφισβητούσαν την κυριαρχία της Γεωργίας. Η Ρωσία απλά μοίραζε διαβατήρια σε Ρώσους, και αργότερα φιλοδοξούσε να σώσει τους πολίτες της από τη γεωργιανή επιθετικότητα. Αυτό το τέχνασμα αποτελεί κατάχρηση της θεωρίας της «διάσωσης υπηκόων στο εξωτερικό».

Αυτό το δόγμα διάσωσης δεν καλύπτει αυτούς που δηλώνονται ως ξένοι υπήκοοι  και τη διάσωση τους δια της βίας. Επιπλέον, θα διευκολύνει μόνο αυτούς που κινούνται πίσω στην υποτιθέμενη πατρίδα τους – τη Ρωσία. Δεν δικαιολογεί την  κατάληψη τμημάτων ενός γειτονικού κράτους.

Η Μόσχα δεν μπορεί να επικαλεστεί ούτε το δόγμα της ανθρωπιστικής παρέμβασης. Σύμφωνα με τη θεωρία αυτή, ένα κράτος μπορεί να παρεμβαίνει κατ 'εξαίρεση, σε περιπτώσεις σοβαρής ανθρωπιστικής έκτακτης ανάγκης, προκειμένου να σώσει έναν ολόκληρο πληθυσμό του οποίου η ίδια η επιβίωση απειλείται. Δεν υπάρχει απόδειξη μιας τέτοιας κατάστασης  προς το παρόν.

Αν  μια τέτοια κατάσταση προκύψει, θα είναι το αποτέλεσμα της παρέμβασης που έχει ήδη λάβει χώρα. Επιπλέον, ένα κράτος που παρεμβαίνει για πραγματικούς ανθρωπιστικούς σκοπούς, δεν θα μπορούσε να προκαλέσει αλλαγή στο status της εν λόγω περιοχής.

Η Ρωσία έχει προσκληθεί ;

Ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ κουνούσε, επίσης, μια επιστολή μπροστά στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, υποστηρίζοντας ότι ο έκπτωτος πρόεδρος της Ουκρανίας, Βίκτορ Γιανουκόβιτς είχε ζητήσει ένοπλη παρέμβαση.

 Ωστόσο, τη στιγμή που ο κ. Γιανουκόβιτς είχε χάσει τον αποτελεσματικό έλεγχο των γεγονότων στη χώρα, δεν μπορούσε πλέον να επιτρέψει την επέμβαση. Το επιχείρημα της Ρωσίας ότι είχε παρανόμως καθαιρεθεί δεν είναι πειστικό σε αυτό το πλαίσιο. Ενώ ο ίδιος δεν απομακρύνθηκε μέσω της χρονοβόρας διαδικασίας της μομφής, που προβλέπεται στο ουκρανικό σύνταγμα, ωστόσο, αποκηρύχτηκε ομόφωνα από το ουκρανικό κοινοβούλιο. Δεν θα μπορούσε πλέον να ισχυριστεί ότι αντιπροσωπεύει τον πραγματική κυρίαρχο της Ουκρανίας, τον λαό της.

Ομοίως, η νέα περιφερειακή αρχή της Κριμαίας, της οποίας την αίτηση για παρέμβαση επικαλέστηκε,  η Ρωσία, δεν έχει τη νομική εξουσία να πτοχωρήσει σε ένα τέτοιο διάβημα.

Αντί να χρησιμοποιήσει περαιτέρω επιθετική δύναμη, η Ρωσία μπορεί τώρα να προσπαθήσει να δελεάσει τις αρχές της Ουκρανίας να κάνουν την πρώτη κίνηση. Θα διεκδικήσει στη συνέχεια το δικαίωμα να υπερασπιστεί τα στρατεύματά της και  τους εθνοτικά συγγενείς. Έτσι, οι αρχές της Ουκρανίας καλούνται να είναι πολύ προσεκτικές.

Καθώς η μοίρα της Νότιας Οσετίας και της Αμπχαζίας απέδειξε το 2008, οποιαδήποτε προσπάθεια να λυθεί το ζήτημα στρατιωτικά μπορεί  να καταλήξει στο να χαθεί για την Ουκρανία η Κριμαία οριστικά.

«Διαζύγιο με την απειλή όπλων»

Η αυτόνομη περιοχή της Κριμαίας μπορεί πράγματι να έχοει το νόμιμο δικαίωμα να υποστηρίζει μια αλλαγή στο καθεστώς της. Ωστόσο, σύμφωνα με τα διεθνή προηγούμενα, δεν μπορεί απλά να αποσχιστεί μονομερώς, έστω και αν η επιθυμία της υποστηριχτεί από τον τοπικό πληθυσμό σε ένα δημοψήφισμα.

Αντ 'αυτού, θα πρέπει να συμμετάσχει σε ουσιαστική συζήτηση για έναν πιθανό διαχωρισμό από  τις κεντρικές αρχές στο Κίεβο. Οι εναλλακτικές λύσεις, όπως η ενίσχυση της αυτονομίας, θα πρέπει να διερευνηθούν.

Η διεθνής πρακτική επιδιώκει γενικά να φιλοξενήσει αυτονομιστικές απαιτήσεις μέσα στα υπάρχοντα περιφερειακά σύνορα.

Επιπλέον, το διεθνές δίκαιο δεν αναγνωρίζει το διαζύγιο με την απειλή όπλων.η  Κριμαία δεν μπορεί να προχωρήσει σε μια πιθανή απόσχιση ή ακόμη και ενσωμάτωση στη Ρωσία ενώ η Μόσχα κατέχει την κυριαρχία στο έδαφος της.

Με τον τρόπο αυτό, η κατάσταση διαφέρει από την ένοπλη δράση του ΝΑΤΟ στο Κοσσυφοπέδιο το 1999, υποστηρίζει ο Weller. Οι Αλβανοί του Κοσσυφοπεδίου είχαν εκτεθεί σε ακραία καταστολή και στη συνέχεια αναγκαστική απέλαση από τις σερβικές δυνάμεις.

To ΝΑΤΟ επενέβη για πραγματικ;a ανθρωπιστικούς σκοπούς. Δεν κατέλαβε  το έδαφος του Κοσόβου, κατά συνέπεια, στη διάρκεια της ανθρωπιστικής επέμβασης του. Αντ 'αυτού, τα Ηνωμένα Έθνη διοίκησαν το Κοσσυφοπέδιο για περίπου οκτώ χρόνια, δημιουργώντας ένα ουδέτερο περιβάλλον μέσα στο οποίο θα μπορούσε να διευθετηθεί το μέλλον του. Το Κοσσυφοπέδιο, τελικά, απέκτησε την ανεξαρτησία του, με βάση το διακανονισμό που πρότεινε ο μεσολαβητής του ΟΗΕ, Μάρτι Αχτισάαρι.

«Παγωμένες» συγκρούσεις

Φυσικά, η ενσωμάτωση στη Ρωσία δεν μπορεί να συμβεί εάν το Κρεμλίνο δεν συμφωνήσει σε αυτό.  Η Μόσχα μπορεί να είναι ικανοποιημένη με το νέο καθεστώς,με βάση το οποίο η Κριμαία θα προστεθεί στη λίστα των "παγωμένων" συγκρούσεων στην Ανατολική Ευρώπη. Με αυτόν τον τρόπο, η Μόσχα θα αποφύγει να κατηγορηθεί για πιο άμεση επιθετικότητα.

Για δύο δεκαετίες, η Ρωσία υποστήριξε την Υπερδνειστερία, η οποία έχει σχεδόν διαχωριστεί από τη Μολδαβία και το Ναγκόρνο-Καραμπάχ, το οποία διακήρυξε την ανεξαρτησία του από το Αζερμπαϊτζάν μετά από παρέμβαση της Αρμενίας.

Για την αντιμετώπιση αυτής της απειλής, η Δύση θα πρέπει να προσφέρει ένα πακέτο μέτρων που θα επιτρέψουν στο Κρεμλίνο να χαλαρώσει τον κλοιό γύρω από την Κριμαία, χωρίς να χάσει το κύρος του.

Η ιδέα μιας συμφωνημένης διευθέτησης θα φαίνεται απεχθής σε μερικούς. Μετά από όλα αυτά, η Μόσχα δεν θα πρέπει να ανταμειφθεί για την αδέξια δράση της. Και η ιστορική καταγραφή δεν θα είναι καλή.

Το ειρηνευτικό σχέδιο της ΕΕ για την Αμπχαζία και τη Νότια Οσετία, το οποίο διαπραγματεύθηκε ο πρώην Γάλλος πρόεδρος, Νικολά Σαρκοζί, τον Αύγουστο του 2008, προχώρησε λίγο περισσότερο από την επικύρωση των αποτελεσμάτων της εισβολής της Ρωσίας στις δύο γεωργιανές επαρχίες. Και οι δύο οντότητες ανακήρυξαν την ανεξαρτησία τους και παραμένουν κάτω από την κηδεμονία της Μόσχας από τότε.

Ωστόσο, αποτελούν ένα πειστικό παράδειγμα το οποίο καθιστά επιτακτική την ανάγκη επίτευξης μιας πραγματικής λύσης. Εκτός αν βρεθεί μια συμφωνημένη φόρμουλα για την απόσυρση των ρωσικών δυνάμεων στις βάσεις τους στην Κριμαία, η ουκρανική κυβέρνηση θα συναντήσει μεγάλη δυσκολία να ανακτήσει τον κυρίαρχο έλεγχο της επί του εδάφους της Κριμαίας.

Συμφωνία για διευθέτηση

Το Κίεβο χρειάζεται, επίσης, τη συνεργασία της Ρωσίας για να διατηρηθεί η σταθερότητα σε άλλα μέρη της ανατολικής και νότιας Ουκρανίας. Αν η Μόσχα τροφοδοτήσει τις φλόγες των αντι-ουκρανικών συναισθημάτων σε ολόκληρη την ανατολική Ουκρανία, ο εμφύλιος πόλεμοςθα βρίσκεται προ των πυλών.

Ένα σύμφωνο  Κιέβου-Μόσχας θα πρέπει να περιλαμβάνει:

  Ένα συμπεφωνημένο  μηχανισμό για την πρόληψη ατυχών περιστατικών μεταξύ των αντιτιθέμενων δυνάμεων στην Κριμαία, και για τον έλεγχο των ριζοσπαστικών ομάδων στις δύο πλευρές, με τη συμμετοχή του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ).

•        Μια δέσμευση από την Ουκρανία να συνεχίσει να εφαρμόζει τη συμφωνία για παραμονή του στόλου της Μαύρης Θάλασσας στη Σεβαστούπολη, σε συνδυασμό με μια ρωσική επανάληψη της συμμόρφωσης, συμπεριλαμβανομένης της ανάκλησης των επιπλέον στρατευμάτων ώστε  να επιστρέψουν στους στρατώνες τους.
•      Την  εγγύηση από την Ουκρανία ότι δεν θα αγγίξει τα υφιστάμενα γλωσσικά δικαιώματα των ρωσόφωνων - αντ 'αυτού, τη δέσμευση για ενίσχυση και κατοχύρωση των δικαιωμάτων όλων των μειονοτήτων στην Ουκρανία.
•    Μια κοινή Επιτροπή Ρωσίας-Ουκρανίας για την προστασία της Ρωσικής Ορθόδοξης πολιτιστικής κληρονομιάς στην Ουκρανία.
•     Μια συμφωνία για την εφαρμογή ορισμένων θεμελιωδών στοιχείων της συμφωνίας μετάβασης στις 21 Φεβρουαρίου, την ημέρα πριν την εγκατάλειψη της Ουκρανίας από το πρώην Πρόεδρο Γιανούκοβιτς. Το Κίεβο θα πρέπει να επανεξετάσει τη σκοπιμότητα και τη λογική  της προσφοράς θέσεων στην προσωρινή κυβέρνηση στους υπερ-εθνικιστές. Αντ 'αυτού, η προσωρινή κυβέρνηση θα πρέπει πλήρως να συμπεριλάβει όλες τις πλευρές.
•         Μια αναθεώρηση του συντάγματος, σύμφωνα με τη συμφωνία μετάβασης, για την αντιμετώπιση των υπερβολικών προεδρικών εξουσιών καθώς  και την εξέταση της ενίσχυσης του καθεστώτος αυτονομίας της Κριμαίας και τη χορήγηση πμεγαλύτερης αυτο-διοίκησης και σε τμήματα της ανατολικής Ουκρανίας.
•         Αποτελεσματικές εγγυήσεις για τη διεξαγωγή ελεύθερων και δίκαιων πρόωρων εκλογών, προσφέροντας ίσες ευκαιρίες σε όλα τα κόμματα και τις κοινότητες.
•         Τα περισσότερα από αυτά τα βήματα δεν θα είναι σημαντικές παραχωρήσεις εκ μέρους της ουκρανικής κυβέρνησης. Αντιθέτως, αντιπροσωπεύουν τα συνήθη μέτρα που εγκρίνονται στον απόηχο των εθνοτικών συγκρούσεων ή ακόμη και σε εμφύλιο πόλεμο.

Μπορεί να είναι ο μόνος τρόπος για τις αρχές του Κιέβου για να σώσουν τη χώρα τους.

Ο Marc Weller είναι Καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Cambridge και υπήρξε σύμβουλος σε μεγάλο αριθμό διεθνών ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων.

Φυσικά, δεν μπορούμε να αμφισβητήσουμε τις επιστημονικές γνώσεις και κύρος του Marc Weller, ούτε την πείρα που έχει συγκεντρώσει στην αντιμετώπιση διεθνών προβλημάτων.

Ωστόσο, είναι προφανές ότι το άρθρο του διακρίνεται από ιδιαίτερα επιλεκτική οπτική στην ανάλυση και ερμηνεία των γεγονότων, λαμβάνοντας τις θέσεις της Δύσης.

ü  Έτσι δεν σχολιάζει καθόλου πώς αυτές οι αρχές δικαίου εφαρμόστηκαν σε πάρα πολλές περιπτώσεις – ίδε Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύη και αλλού – όπου μονομερώς και χωρίς προηγούμενες εγκρίσεις από διεθνή όργανα, οι δυνάμεις της Δύσης, του ΝΑΤΟ, των ΗΠΑ παρέμβηκαν διαλύοντας κυριολεκτικά αυτά τα κράτη. Καταπατώντας τις αρχές του διεθνούς δικαίου και δημιουργώντας τετελεσμένα.

ü  Το παράδειγμα του Κοσσόβου που παραθέτει δείχνει να «αγνοεί» τις συνέπειες για την εδαφική ακεραιότητα της Σερβίας, ούτε και το γεγονός ότι η περιοχή αυτή αποτελούσε την ιστορική κοιτίδα των Σέρβων.

ü  Ενώ – γενικά σωστά – υποστηρίζει ότι η παρουσία ένοπλων δυνάμεων δεν μπορεί να επιφέρει αλλαγές στο status μιας περιοχής, τι θα είχε πχ να μας πει για την παρουσία των τουρκικών στρατευμάτων στην Κύπρο – στρατευμάτων εισβολής και κατοχής – τα οποία συνυπολογίζονται στη νέα προωθούμενη λύση για το Κυπριακό;

ü  Ενώ δεν δέχεται την αρμοδιότητα του τοπικού κοινοβουλίου στην Κριμαία να προχωρήσει μονομερώς σε αποφάσεις για το μέλλον της περιοχής, περνά στα «ψιλά» το πώς ανατράπηκε ο νόμιμα εκλεγμένος πρόεδρος της χώρας, Γιανουκόβιτς – παρά το ότι ήταν, βέβαια, αυταρχικός και ενεχόταν σε ποικίλα σκάνδαλα διαφθοράς και το πώς η νέα «προσωρινή» κυβέρνηση της Ουκρανίας. Αυτά άλλωστε δεν ενοχλούν και πολύ τη δυτική διεθνή κοινότητα όταν αφορούν τα «δικά» της παιδιά, όπως είναι η Τιμοσένκο.

ü  Ούτε σχολιάζει το γεγονός  ότι στους κόλπους αυτής της νέας – «νόμιμης» κατά την άποψη της Δύσης – κυβέρνησης συμπεριλαμβάνονται σκληρά ακροδεξιά υπερεθνικιστικά, ακόμη και νεοναζιστικά στοιχεία. Ούτε αυτά ενοχλούν τόσο πολύ την υπέρμαχο των «ανθρώπινων δικαιωμάτων» Δύση η οποία μια χαρά συνομιλεί μαζί τους. Μιλά ο κ. καθηγητής για «υποτιθέμενες»  απειλές προς τις άλλες εθνικές μειονότητες  - μεταξύ αυτών και την ελληνική. Ενώ πολύ «χλιαρά» καλεί την προσωρινή ουκρανική κυβέρνηση να επανεξετάσει το «συνετό» της ύπαρξης των ultra εθνικιστών και νεοναζιστών στους κόλπους της.

Ο Marc Weller, ενώ χρησιμοποιεί μια αυστηρή γλώσσα εναντίον της Ρωσίας και επιχειρεί να υποστηρίξει τη στρατηγική της Δύσης στην ουκρανική κρίση με θεωρητικά επιχειρήματα και την επίκληση του διεθνούς δικαίου, στη συνέχεια προτείνει μια λύση συμβιβασμού στηριγμένη σε μια αντίληψη «ρεαλισμού» στις διεθνείς σχέσεις και στην επίλυση διεθνών εντάσεων και συγκρούσεων.

Μόνο που – όπως δείξαμε – η προσέγγισή του είναι εξαιρετικά μονόπλευρη και επιλεκτική, προσπαθεί να δώσει ελάχιστα «ψιχία» στη Ρωσία, που άλλωστε και ο ίδιος ομολογεί είναι απλώς τα αυτονόητα σε παρόμοιες περιπτώσεις.

Δεν γνωρίζουμε, λοιπόν, κατά πόσο αυτή ή οι ανάλογες προσεγγίσεις μπορούν να δώσουν ουσιαστική διέξοδο στην ουκρανική κρίση.

Δεν παραγνωρίζουμε, ούτε αγνοούμε το τι είναι το καθεστώς Πούτιν στη Ρωσία – έναν αυταρχικό, συγκεντρωτικό και αντιδημοκρατικό καθεστώς με στενούς δεσμούς με τη ρωσική οικονομική ολιγαρχία.

Ωστόσο, η Ρωσία έχει ιστορικά και γεωπολιτικά συμφέροντα στην περιοχή τα οποία δεν μπορούν να αγνοηθούν.

Ακόμη, δεν μπορούν να υποβαθμιστούν οι αντιθέσεις – οικονομικές, κοινωνικές, πολιτικές και πολιτισμικές – ανάμεσα στα διάφορα τμήματα και περιοχές της Ουκρανίας, ούτε και τα συμφέροντα των εθνοτικών μειονοτήτων, η ισχυρότερη των οποίων είναι η ρωσική.

Κατά συνέπεια, θα έπρεπε και η Δύση, όπως και οι θεωρητικοί της εκπρόσωπο να αναζητήσουν ένα άλλον «ρεαλισμό» που θα αναγνωρίζει τα υπαρκτά συμφέροντα και αντιθέσεις και θα λάμβανε υπόψη πραγματικά όλες τις πλευρές.

Και δεν θα προσάρμοζε το Διεθνές Δίκαιο στα στενά ιδιοτελή της συμφέροντα. 

Προβληματισμοί πάνω στα νέα ευρήματα από τις δημοσκοπήσεις για τις ευρωεκλογές και τις αυτοδιοικητικές εκλογές

Σύνθετο και απρόβλεπτο παραμένει το πολιτικό περιβάλλον, δέκα εβδομάδες πριν από τον πρώτο γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών και έντεκα πριν από τις ευρωεκλογές.

Σύμφωνα με γκάλοπ της Κάπα Research για το «Βήμα της Κυριακής», το οποίο διενεργήθηκε στις δύο μεγαλύτερες περιφέρειες της χώρας, το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης προηγείται στην Αττική.

Το προβάδισμά του, όμως, εξισορροπείται από το αντίστοιχο της ΝΔ στην Κεντρική Μακεδονία.

Από τα δημοσκοπικά στοιχεία προκύπτει πτώση των ποσοστών για ΠΑΣΟΚ, Ανεξάρτητους Έλληνες και Δημοκρατική Αριστερά.

Το Ποτάμι του Σταύρου Θεοδωράκη αναδεικνύεται τρίτη δύναμη στην Κεντρική Μακεδονία και πέμπτη στην Αττική.

Στο ερώτημα «με ποιο κριτήριο θα ψηφίσετε στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές», το 59,4% των πολιτών απάντησε «με σκοπό την καλύτερη εκπροσώπησή μου στον δήμο και την περιφέρεια».

Δύο στους δέκα (21,7%) θα ψηφίσουν «με σκοπό να δείξουν την αντίθεσή τους στην ακολουθούμενη πολιτική της κυβέρνησης», ενώ το 6,2% για να εκφράσει την υποστήριξή του στην κυβερνητική πολιτική.

Με «άλλο κριτήριο» θα επιλέξει το 9,3% των ερωτηθέντων.

Όσον αφορά στις αυτοδιοικητικές εκλογές, η έρευνα δείχνει προβάδισμα Σγουρού, Καμίνη, Τζιτζικώστα και Μπουτάρη.

Οι ευρωεκλογές

Ειδικότερα, στην πρόθεση ψήφου ευρωεκλογών στην Αττική (Α' και Β' Αθηνών, Α' και Β' Πειραιώς, υπόλοιπο Αττικής) ο ΣΥΡΙΖΑ προηγείται της ΝΔ κατά 2,5 μονάδες (20,1% έναντι 17,6%). Ακολουθούν: Χρυσή Αυγή 7,2%, ΚΚΕ 6,3%, Το Ποτάμι 5,9%, ΠΑΣΟΚ 4%, ΑΝΕΛ 3,5% και ΔΗΜΑΡ 2,2%.

Στην πρόθεση ψήφου ευρωεκλογών στην Κεντρική Μακεδονία (Α' και Β' Θεσσαλονίκης, Σέρρες, Κιλκίς, Χαλκιδική, Ημαθία, Πέλλα, Πιερία) η ΝΔ προηγείται του ΣΥΡΙΖΑ κατά 3,9 μονάδες (21,3% έναντι 17,4%).

Τρίτη δύναμη αναδεικνύεται το Ποτάμι με ποσοστό 8,1% και ακολουθούν: Χρυσή Αυγή 6,9%, ΚΚΕ 5,4%, ΠΑΣΟΚ 4,2%, ΑΝΕΛ 3,2% και ΔΗΜΑΡ 1,9%.

Οι αυτοδιοικητικές εκλογές

Για την Περιφέρεια Αττικής η έρευνα δείχνει προβάδισμα του Γ.Σγουρού στον α' γύρο με ποσοστό 23,9%. Ακολουθούν: Ρένα Δούρου 18,6%, Γ. Κουμουτσάκος 12,2%, Θ. Παφίλης 7,8%, Π. Χαϊκάλης 6,1%, Ηλ. Παναγιώταρος 5,1%, Ν. Νικολόπουλος 3,4% και Β.Οικονόμου 3,2%.

Τα στοιχεία για τον β' γύρο δείχνουν επικράτηση του Γ. Σγουρού.

Για την Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας η δημοσκόπηση δείχνει προβάδισμα του νυν περιφερειάρχη και «αντάρτη» της ΝΔ του Απόστολου Τζιτζικώστα έναντι του υποψηφίου του κόμματος Γιάννη Ιωαννίδη.

Ο κ. Τζιτζικώστας καταλαμβάνει ποσοστό 23,8% και ακολουθούν: Γιάννης Ιωαννίδης 18,5%, Μάρκος Μπόλαρης 10,6%, Δέσποινα Χαραλαμπίδου 9,4%, Γιάννης Ζιώγας 4%, Ν. Χρυσομάλλης 2,1% και Μ. Τρεμόπουλος 2%.

Τα στοιχεία για τον β' γύρο δείχνουν επικράτηση του Απ. Τζιτζικώστα.

Στον Δήμο Αθηναίων, στην πρόθεση ψήφου στον α' γύρο, ο Γιώργος Καμίνης προηγείται με ποσοστό 25,8%. Ακολουθούν: Αρης Σπηλιωτόπουλος 14,5%, Γαβριήλ Σακελλαρίδης 14,3%, Ηλίας Κασιδιάρης 11,6%, Νικήτας Κακλαμάνης 9,7%, Νίκος Σοφιανός 6,5%, Βασίλης Καπερνάρος 3,7%, Γρηγόρης Βαλλιανάτος 1,9%.

Τα στοιχεία για τον β' γύρο δείχνουν επικράτηση του Γ. Καμίνη.

Στον Δήμο Θεσσαλονίκης, στην πρόθεση ψήφου στον α' γύρο, ο Γιάννης Μπουτάρης έρχεται πρώτος με ποσοστό 42,3% και ακολουθούν: Στ.Καλαφάτης 22,7%, Τρ. Μηταφίδης 9,2%, Αρτ.Ματθαιόπουλος 3,2%, Γ.Δελλής 3,1%, Χ.Παπαγεωργίου 2,2%, Ελ. Ιωαννίδου 1,9% και Μ.Ιωαννίδου 1,5%.

Τα στοιχεία για τον β' γύρο δείχνουν επικράτηση του Γ. Μπουτάρη.

Δεν γνωρίζουμε την ακρίβεια και αξιοπιστία των συγκεκριμένων μετρήσεων.

Έτσι κι αλλιώς πάντα κρατάμε τις επιφυλάξεις μας και τελικός κριτής είναι η ίδια η κάλπη.

Ωστόσο, από αυτές τις μετρήσεις – όπως και από προηγούμενες προκύπτουν ορισμένες διαπιστώσεις και ερωτήματα.

-          Με ποια κριτήρια, τελικά, ψηφίζουν οι πολίτες;

-          Τι θα γίνει και πώς θα εκφραστεί η αδιευκρίνιστη ψήφος η οποία κατέχει πολύ σημαντικό ποσοστό σ’ αυτές τις μετρήσεις;

-          Ποιο είναι το διακύβευμα αυτών των εκλογών; Είναι με κριτήρια πχ στις αυτοδιοικητικές εκλογές τα πρόσωπα, τις ανάγκες της αυτοδιοίκησης – σε επίπεδο δήμων και περιφερειών – ή μήπως είναι απλές ασκήσεις κομματικής καταγραφής;

-          Ποια είναι τα κριτήρια της επιτυχίας ή αποτυχίας τόσο των δυνάμεων του κυβερνητικού μπλοκ όσο και της αξιωματικής αντιπολίτευσης, του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και των δυνάμεων της αντιπολίτευσης, ειδικότερα του ΚΚΕ;

-          Δεν είναι ανησυχητικά τα υψηλά ποσοστά που καταγράφει η «Χρυσή Αυγή» παρά την εκστρατεία – φαινομενικά θα λέγαμε εμείς- εναντίον της;

-          Εν τέλει αν στην Αθήνα εκλεγεί στο δεύτερο γύρο ο Καμίνης, στη Θεσσαλονίκη ο Μπουτάρης, στην περιφέρεια Αττικής ο Σγουρός και στην Κεντρική Μακεδονία ο Τζιτζικώστας ή ο Ιωαννίδης και στις ευρωεκλογές προκύψει σχετική ισορροπία ανάμεσα στη ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ ή έστω μικρό προβάδισμα του δεύτερου – ποιος θα είναι ο νικητής αυτών των εκλογών;

Δεν θέλουμε να πούμε περισσότερα αυτή τη στιγμή.

Είναι, ωστόσο, προφανές ότι έχουμε τους ενδοιασμούς μας για τη στρατηγική εν όψει των αυτοδιοικητικών εκλογών και των ευρωεκλογών, τόσο του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, του ΣΥΡΙΖΑ, όσο και ευρύτερα της Αριστεράς και των δυνάμεων που υποστηρίζουν ότι θέλουν να ανατρέψουν το μνημόνιο.

Θα επανέλθουμε σ’ αυτά σύντομα …