Αλλιώτικες Πρωτοχρονιές…

Ζάχος Χριστοδουλόπουλος
Πηγή: K-Lab

Γλυκιά(;) μελαγχολία και προσμονή για αλλαγή. Σχέδια επί χάρτου, αυτοκριτική αλλά και προσπάθεια για κάτι διαφορετικό. Ρήξη και συνέχεια. Αποφάσεις που θέλουμε να υλοποιηθούν, όνειρα που επιμένουν. Η Πρωτοχρονιά τα συμπυκνώνει αλλά ταυτόχρονα αποτυπώνει την διαφορά των κυρίαρχων και των «από τα κάτω».

Την 1η Ιανουαρίου του 1959 ο Τσε με τον Φιντέλ μπαίνουν θριαμβευτικά στη στολισμένη Αβάνα, ενώ την ίδια ώρα οι Αμερικάνοι φυγαδεύουν αεροπορικώς τον δικτάτορα Μπατίστα και τους συνεργάτες του. Τα μάτια ολόκληρου του κόσμου στρέφονται στη Λατινική Αμερική και από τότε παραμένουν εκεί. Η δεκαετία του 60 αποτελεί ορόσημο αλλά και -την περίοδο της μεγάλης ξηρασίας στα χρόνια μετά την «κατάρρευση»- τη δεκαετία του ’90 που ο αντίπαλος φαντάζει ανίκητος, οι φλέβες της Λατινικής Αμερικής συνεχίζουν να πάλλονται, στέλνοντας ελπιδοφόρα σινιάλα.

Την Πρωτοχρονιά του 1994 τίθεται σε ισχύ η NAFTA (North American Free Trade Agreement), η συμφωνία ανάμεσα σε Καναδά-ΗΠΑ και Μεξικό που δημιουργεί μια ελεύθερη ζώνη εμπορίου παραδίδοντας ουσιαστικά τις πλουτοπαραγωγικές πηγές του Μεξικό στα χέρια των αμερικάνικων και καναδικών πολυεθνικών. Το άρθρο 27 του Μεξικανικού Συντάγματος που αποτελούσε κατάκτηση της Μεξικάνικης Επανάστασης του 1917, προέβλεπε ότι η Γη των αυτοχθόνων φυλών δεν μπορεί να πουληθεί ή να τεθεί υπό εκμετάλλευση και ότι τα δικαιώματα των ιθαγενών στην γη που ζούσαν είναι αδιαμφισβήτητα. Ο πρωθυπουργός Κάρλος Σαλίνας ντε Κορτάρι υπογράφοντας την NAFTA, καταργεί το άρθρο 27 πουλώντας τη γη των ιθαγενών, την επαρχία Τσιάπας, μια περιοχή ιδιαίτερα πλούσια σε κοιτάσματα πετρελαίου στις πολυεθνικές. Τα χρήματα επιστρέφουν στα χέρια της Αμερικάνικης κυβέρνησης για να αποπληρωθεί τμήμα του χρέους που με τους τόκους έχει φτάσει σε ύψος 15 δισεκατομμυρίων δολαρίων!!

Την 1η Ιανουαρίου 1994 η φιέστα που έχει διοργανωθεί για την ισχύ της NAFTA θα ματαιωθεί επ’ αόριστον. Οι «από κάτω» δεν φαίνονται διατεθειμένοι να επιτρέψουν το μεγάλο φαγοπότι. Είναι από εκείνες τις στιγμές που η Ιστορία αλλάζει. Ξεκινάει στην επαρχία Τσιάπας η ένοπλη εξέγερση των Ζαπατίστας που θα αποτελέσει το σύμβολο μιας νέας αρχής αλλά και μιας συνέχειας των επαναστατικών κινημάτων. Ένας πόλεμος που όπως αναφέρουν οι Ζαπατίστας στην Πρώτη Διακήρυξη της Ζούγκλας Λακαντόνα «είναι το τελευταίο αλλά δίκαιο μέσο που μας έχει απομείνει αφού πλέον τα πολιτικά μέσα έχουν εξαντληθεί. Ένα τελευταίο μέσο κόντρα στην εκμετάλλευση και τον ρατσισμό και πάνω από όλα ένα τελευταίο μέσο κόντρα στη λήθη.»

Τα αιτήματα τους, τα ανεκπλήρωτα αιτήματα της Μεξικάνικης Επανάστασης. «Στέγη, δουλειά, γη, υγειονομική περίθαλψη, διατροφή, εκπαίδευση, ελευθερία, ανεξαρτησία, δικαιοσύνη, ειρήνη.»

Το αντάρτικο ουσιαστικά ξεκίνησε στις 17 Νοεμβρίου του 1983 από μια μικρή ομάδα ιθαγενών και μιγάδων, αντρών και γυναικών που εγκατέστησε τον πρώτο πυρήνα ανταρτοπολέμου στην ζούγκλα Λακαντόνα. Η αρχική ομάδα ήρθε σε επαφή με πολιτικοποιημένους αντιπροσώπους των ιθαγενών που συμφώνησαν ότι είναι απαραίτητος ο ένοπλος αγώνας και η συγκρότηση τακτικού στρατού.

Ο ελάχιστα προσκείμενος στους Ζαπατίστας, Κάρλος Τέγος Ντίας, αναφέρει μια σκηνή ανάμεσα στον Υποδιοικητή Μάρκος και μια ομάδα τουριστών που είχαν αποκλειστεί κατά την διάρκεια της κατάληψης της περιοχής από τους Ζαπατίστας.

«Κοντά στα περιστύλια, ένας άντρας που ξεχώριζε από τους άλλους με λευκή επιδερμίδα έκανε δηλώσεις στον τύπο. Έδειχνε ήσυχος σαν να μην κινδύνευε η ζωή του. Ήταν ντυμένος στα μαύρα, φορούσε μαύρη κουκούλα, είχε στο στήθος του σταυρωτά φισεκλίκια και κρατούσε ένα αυτόματο Ίνγκραμ, ελαφρύ και μικρό όπως τα Ούζι. Όσοι βρίσκονταν γύρω του άκουγαν τους ανθρώπους να τον αποκαλούν διοικητή ή υποδιοικητή. Ήταν χαρισματικός, μυστηριώδης, διεστραμμένος. Μια τουρίστρια τον κοίταξε με ανησυχία.

– Θα μας αφήσετε να φύγουμε? ρώτησε.

(Είχε κοινοποιηθεί στους τουρίστες ότι μπορούσαν να γυρίσουν στα σπίτια τους στις 2 Ιανουαρίου)

– Γιατί θέλετε να φύγετε? Ρώτησε ειρωνικά ο άντρας με την κουκούλα. Απολαύστε την πόλη.

Μερικοί τον ρώτησαν, φωνάζοντας αν μπορούσαν να πάνε με αυτοκίνητο στο Κανκούν. Όλοι ήθελαν να μιλήσουν συγχρόνως. Ένας ξεναγός που συνόδευε μια ομάδα τουριστών, είπε κάπως ενοχλημένος ότι έπρεπε να τους πάει στα ερείπια του Παλένκε. Ότι δεν μπορούσαν να περιμένουν άλλο. Ο Μάρκος έχασε τότε την υπομονή του αλλά όχι και το χιούμορ του:

«Ο δρόμος για το Παλένκε είναι κλειστός, είπε. Έχουμε καταλάβει το Οκοσίνκο. Συγγνώμη για την ενόχληση αλλά πρόκειται για επανάσταση»

Ο Εθνικός Απελευθερωτικός Στρατός των Ζαπατίστας κήρυξε τον πόλεμο στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση του Μεξικού, καταλαμβάνοντας εφτά πόλεις της επαρχίας Τσιάπας. Η Μεξικανική κυβέρνηση χτυπά με δολοφονική μανία τους άμαχους και τους υποστηρικτές τους στις επαναστατημένες κοινότητες, ακόμα και δύο ασθενοφόρα του Ερυθρού Σταυρού. Προσπαθεί μάταια να υποβαθμίσει τα γεγονότα και η αναπληρωτής γραμματέας της κυβέρνησης, Σοκόρο Ντιάς, ανακοινώνει ότι «οι συγκρούσεις είναι περιορισμένες και ότι οι ινδιάνοι είναι υποκινούμενοι από ξένους». Τις επόμενες μέρες οι μάχες συνεχίζονται και οι Ζαπατίστας πετυχαίνουν σημαντικές νίκες. Παράλληλα ο μεξικάνικος λαός πολύ γρήγορα ανταποκρίνεται στο κάλεσμα των Ζαπατίστας για συμπαράσταση και στις12 Ιανουαρίου πάνω από 100.000 διαδηλώνουν στους δρόμους του Μεξικού απαιτώντας να ικανοποιηθούν τα αιτήματα των εξεγερμένων ινδιάνων. Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας, Σαλίνας, αναγκάζεται από την λαϊκή κατακραυγή να δηλώσει ότι «ο στρατός θα απαντήσει μόνο αν του επιτεθούν».

Ωστόσο, μετά από 24 ώρες ο στρατός εξαπολύει απρόκλητα μεγάλη επίθεση βομβαρδίζοντας την πόλη Οκοσίνγκο και ο πόλεμος γενικεύεται σε ολόκληρη την επαρχία Τσίαπας.

Στις 20 Φεβρουάριου, με τη συμμετοχή του επισκόπου Σάμουελ Ρούις Γκαρσία ως διαμεσολαβητή, ξεκινούν στο Σαν Κριστόμπαλ ντε λας Κάσας επαφές μεταξύ των επαναστατών και της κυβέρνησης. Συμμετέχουν 19 εκπρόσωποι των Ζαπατίστας. Απ’ αυτούς οι 18 είναι Ινδιάνοι και ο ένας μιγάς, ο οποίος έχει την στρατιωτική διοίκηση αλλά ακολουθεί τις πολιτικές εντολές των ινδιάνικων κοινοτήτων. Ο άντρας αυτός ονομάζεται υποδιοικητής Μάρκος και γρήγορα γίνεται σύμβολο του αγώνα των Ζαπατίστας. Ο διάλογος τελειώνει στις 2 Μαρτίου και ο διοικητής Τάτσο, μέλος της Παράνομης Επαναστατικής Επιτροπής των ινδιάνων, εξηγεί ότι οι Ζαπατίστας συμμετείχαν στις συνομιλίες «για να εξηγήσουν ποιοι είναι και γιατί αγωνίζονται». Η πρόταση της κυβέρνησης και οι υποτιθέμενες δεσμεύσεις απορρίπτονται. Τον Ιούνιο της ίδιας χρονιάς και ενώ οι διαπραγματεύσεις έχουν διακοπεί παρουσιάζεται η Δεύτερη Διακήρυξη της ζούγκλας Λακαντόνα, στην οποία ανακοινώνεται η δημιουργία της Δημοκρατικής Εθνοσυνέλευσης με στόχο «την οργάνωση της έκφρασης του λαού, την υπεράσπιση της λαϊκής βούλησης… και την συνέχιση χωρίς σταμάτημα του αγώνα». Τον Αύγουστο δημιουργείται το πρώτο «Αγουασκαλιέντες», πολιτικός-πολιτισμικός χώρος για τη συνεύρεση των ανταρτών με την εθνική και διεθνή κοινότητα.

22 χρόνια οι Ζαπατίστας συνεχίζουν να αγωνίζονται. Μαζί τους και εκατομμύρια εξεγερμένοι σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Γιατί όπως σημείωσε ο υποδιοικητής Μάρκος τον Ιανουάριο του 1996: «Γιατί να μην βγάλουμε κάτι νέο από εκεί που έμεινε το παλιό; Τι έχουμε να χάσουμε; Τίποτα εκτός από το φόβο, τις ντροπές, τις τύψεις, τους εφιάλτες».

« Everything can change on a new years day
And everything changed on a new years day, c’mon»

Rage against the Machine “War within a breath”

από τον Μ ... 

1,36 εκατ. ευρώ για συσκευές λήψης αποτυπωμάτων στα hotspots

  του M ...

Ποσό ύψος 1,36 εκατ. ευρώ προσφέρει ως έκτακτη χρηματοδότηση για την Ελλάδα η Κομισιόν, με σκοπό την απόκτηση 90 συσκευών λήψης δακτυλικών αποτυπωμάτων. Σύμφωνα με την ανακοίνωση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, οι συσκευές είναι απαραίτητες για την ορθή ταυτοποίηση και καταγραφή των μεταναστών, αλλά και για την αποτελεσματική λειτουργία των hotspots που έχουν δημιουργηθεί στη Λέσβο, τη Χίο, τη Λέρο, την Κω και τη Σάμο

Οι 90 συσκευές δακτυλικών αποτυπωμάτων θα συνδέονται με το κεντρικό σύστημα της κοινής βάσης EURODAC για την ανταλλαγή πληροφοριών και θα εγκατασταθούν στα σημεία διέλευσης των συνόρων σε όλη τη χώρα, συμπεριλαμβανομένων των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου.

Το ποσό των 1,36 εκατ. ευρώ προέρχεται από το Ταμείο Εσωτερικής Ασφάλειας (ISF). Η συνολική έκτακτη χρηματοοικονομική βοήθεια που έχει προβλέψει η Επιτροπή για το 2016 σε όλα τα κράτη-μέλη -αναφορικά με το προσφυγικό- ανέρχεται σε 55,9 εκατ. ευρώ, από το Ταμείο Εσωτερικής Ασφάλειας και σε 133 εκατ. ευρώ από το Ταμείο Ασύλου, Μετανάστευσης και Ένταξης (AMIF).

Για την Ελλάδα, το εθνικό πρόγραμμα ανέρχεται σε περίπου 509 εκατ. ευρώ για την περίοδο 2014-2020, εκ των οποίων 33 εκατ. ευρώ έχουν ήδη καταβληθεί.

Νεκρός 22χρονος μετανάστης στην Ειδομένη – Μεγαλώνει η ένταση

Σε δύο τραυματιοφορείς και στο ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ που περίμενε να την παραλάβει παρέδωσαν μετανάστες τη σορό του 22χρονου Μαροκινού, που έχασε το πρωί τη ζωή του, από ηλεκτροπληξία, στην Ειδομένη.

Οι μετανάστες, αφού προσευχήθηκαν για τον άτυχο νέο, παρέδωσαν τελικά τη σορό στους τραυματιοφορείς και συνέχισαν να φωνάζουν συνθήματα εν μέσω έντασης.

Νωρίτερα, έχοντας εναποθέσει το άψυχο σώμα του 22χρονου πάνω σε αυτοσχέδιο φορείο και σκεπάζοντάς το μ' ένα μαύρο πανί, μετανάστες κατευθύνθηκαν προς το σημείο διέλευσης στην ουδέτερη ζώνη Ελλάδας - πΓΔΜ, απ' όπου τους απώθησαν αστυνομικοί της γειτονικής χώρας, κάνοντας περιορισμένη χρήση χημικών.


Οι εκπρόσωποι των περισσότερων ΜΚΟ που βρίσκονταν στην περιοχή έχουν αποχωρήσει, ενώ την ίδια ώρα, μεγάλη ομάδα προσφύγων (Σύρων, Ιρακινών και Αφγανών) που βρίσκονται σε περιφραγμένο χωράφι δίπλα στον καταυλισμό περιμένοντας να εκτονωθεί η κατάσταση για να περάσουν στην πΓΔΜ, παρουσία ισχυρής αστυνομικής δύναμης, απευθύνουν έκκληση για νερό και φαγητό.

Λίγα μέτρα πιο πέρα, στον δεύτερο καταυλισμό που έχει στηθεί δίπλα στον σιδηροδρομικό σταθμό της Ειδομένης, κάποιοι εθελοντές άρχισαν να μοιράζουν μικρές μερίδες μαγειρεμένου φαγητού, με αποτέλεσμα να έχουν δημιουργηθεί τεράστιες ουρές.

Κραυγή απόγνωσης από ένα ραμμένο στόμα στα σύνορα Ελλάδας-ΠΓΔΜ

από τον Μ ...

«Δεν με νοιάζει σε ποια χώρα θα πάω, γιατί αν γυρίσω στην πατρίδα μου θα με απαγχονίσουν». Αυτό δήλωσε ένας πρόσφυγας από το Ιράν που δεν δίστασε να ράψει το στόμα του μέχρι οι άνδρες των ΜΑΤ της ΠΓΔΜ να πάψουν να τους εμποδίζουν να διέλθουν από τη χώρα τους

Photo: Ognen Teofilovsk/Reuters

Ττην πολιτική των κλειστών συνόρων για μη Σύρους, Ιρακινούς και Αφγανούς που ακολουθεί η κυβέρνηση των  Σκοπίων αλλά συχνά και τη βία των δυνάμεων Ασφαλείας της χώρας αντιμετωπίζονται χιλιάδες Μαροκινοί, Ιρανοί και Πακιστανοί που αυτή τη στιγμή βρίσκονται στα σύνορα Ελλάδας-ΠΓΔΜ και έχουν αποκλείσει τις σιδηροδρομικές γραμμές, απαιτώντας από τις Αρχές να τους επιτρέψουν την είσοδο ώστε να μπορέσουν να φτάσουν σε κάποια χώρα της βόρειας ή δυτικής Ευρώπης. 

Ξεχωριστή φιγούρα της συγκεκριμένης διαμαρτυρίας,  ο Χαμίντ, ένας 34χρονος ηλεκτρολόγος-μηχανολόγος από το Ιράν που δεν δίστασε να ράψει τα χείλη του με νάιλον κλωστή προκειμένου, μέσω των διεθνών ΜΜΕ, να διατρανώσει το δράμα εκατοντάδων χιλιάδων προσφύγων, που δεν προέρχονται απαραίτητα από εμπόλεμες ζώνες. 

Χαρακτηριστική ήταν η απάντηση που έδωσε στο Reuters όταν ερωτήθηκε για το «πού ακριβώς ήθελε να πάει»: 

«Σε οποιαδήποτε ελεύθερη χώρα του κόσμου» άπάντησε συγκεκριμένα, συμπληρώνοντας πως «εάν τον ανάγκαζαν να επιστρέψει στη χώρα του τότε οι Αρχές θα τον απαγχόνιζαν». 

Αξίζει να σημειωθεί πως, εκτός από την ΠΓΔΜ και η Σλοβενία, την προηγούμενη εβδομάδα δήλωσε πως θα επιτρέπει τη διέλευση από το έδαφός της μόνο σε όσους προέρχονται από Συρία, Ιράκ και Αφγανιστάν, κλείνοντας τα σύνορα σε όλους τους άλλους αφού τους θεωρεί απλώς «οικονομικούς μετανάστες».

Απεργία πείνας στην Ειδομένη

Δέκα πρόσφυγες από το Ιράν, που βρίσκονται στην ουδέτερη ζώνη Ελλάδας- ΠΓΔΜ, ζητώντας να τους επιτραπεί η είσοδος στη γειτονική χώρα, προχώρησαν σε απεργία πείνας. Υπενθυμίζουμε ότι στην Ειδομένη βρίσκονται εγκλωβισμένοι περίπου 1000 πρόσφυγες, που ζητούν να αρθεί η απαγόρευση ώστε να περάσουν στην ουδέτερη ζώνη

Πάνω από 1.000 πρόσφυγες αποβιβάστηκαν σήμερα στον Πειραιά

Συνολικά 1016 πρόσφυγες αποβιβάστηκαν το πρωί στον Πειραιά προερχόμενοι από τη Μυτιλήνη.

Ειδικότερα, με το πλοίο «Σούπερ Φαστ VII», το οποίο αντικατέστησε για τη μεταφορά προσφύγων το πλοίο «Μπλου Σταρ Πάτμος», μετακινήθηκαν 503 πρόσφυγες και το πλοίο «Αριάδνη» μετέφερε 513.

Περίπου 6.000 πρόσφυγες πέρασαν τα σύνορα προς τα Σκόπια σε 24 ώρες

Aπό τις 6 το πρωί του Σαββάτου έως τις 6 το πρωί της Κυριακής, περίπου 6.000 άνθρωποι διέσχισαν τα σύνορα της Ελλάδας, με κατεύθυνση τα Σκόπια.

Περίπου 5.000 άτομα υπήρχαν το πρωί της Κυριακής στον ειδικό καταυλισμό που έχει δημιουργηθεί στην Ειδομένη, περιμένοντας να διέλθουν στο έδαφος της ΠΓΔΜ.

Από αυτούς, οι 3.000 είναι κάτοχοι συριακών, αφγανικών και ιρακινών διαβατηρίων, στους οποίους επιτρέπεται η διέλευση, ενώ οι υπόλοιποι είναι κάτοχοι διαβατηρίων, στους οποίους δεν αναγνωρίζεται η ιδιότητα του πρόσφυγα.

2000 πρόσφυγες περιμένουν στα σύνορα Ελλάδας - ΠΓΔΜ

Η Κροατία αρνήθηκε σλοβενικό αίτημα για επαναπροώθηση μεταναστών

Η Κροατία αρνήθηκε το αίτημα της Σλοβενίας να δεχτεί στο κροατικό έδαφός 162 «οικονομικούς μετανάστες», οι οποίοι είχαν περάσει προ ημερών στο σλοβενικό έδαφος και αποδείχθηκε ότι δεν είναι πρόσφυγες.

«Η Σλοβενία μας ζήτησε την Τετάρτη να δεχτούμε 162 πρόσωπα. Αρνηθήκαμε και ενημερώσαμε τους γείτονές μας γι' αυτήν την κατάσταση», δήλωσε ο εκπρόσωπος της κροατικής αστυνομίας, Ντομάγκοϊ Τζιγκούμοβιτς.

Η ελληνική διαχείριση της προσφυγικής κρίσης: ένα «διαρκές δια παραλείψεως τελούμενο έγκλημα»

της Αναστασίας Τσουκαλά

Τον Σεπτέμβριο και Οκτώβριο 2015, η Σερβία, η Σλοβενία και η Κροατία ζήτησαν την ενεργοποίηση του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Πολιτικής Προστασίας για να καλύψουν τις ανάγκες των προσφύγων που διέρχονται από το έδαφός τους. Στις 27 Οκτωβρίου, όταν ερωτήθηκε γιατί η Ελλάδα δεν έχει υποβάλει αντίστοιχο αίτημα, ο γεν. γραμματέας του υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής, κ. Παπαδόπουλος, απάντησε : «το ζήτημα έχει ήδη εξεταστεί […] κάνουμε  διερευνητικές επαφές». Στις 6 Νοεμβρίου, η Περιφερειάρχης Βορείου Αιγαίου, κ. Καλογήρου, δήλωσε ότι «η γραφειοκρατία των Βρυξελλών δεν μπορεί να στέκεται άλλο εμπόδιο» στη χρηματοδότηση της Ελλάδας για την αντιμετώπιση της προσφυγικής κρίσης.

Αυτές οι παράδοξες δηλώσεις αποκρύπτουν μια μελανή πτυχή της διαχείρισης του προσφυγικού ζητήματος από την κυβέρνηση : την ουσιαστική απουσία του κρατικού μηχανισμού από το ανθρωπιστικό σκέλος της διαχείρισης σε συνδυασμό με τη μακρόχρονη άρνηση υποβολής αιτήματος για χρηματοδότηση από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς.
 
Από το αυτονόητο στο ακατανόητο
 
Σε μια ευνομούμενη πολιτεία, είναι αυτονόητη η ενεργοποίηση του κρατικού μηχανισμού για τη διάσωση ανθρώπων στη θάλασσα. Ορθώς, βέβαια, επαινείται το Λιμενικό Σώμα για την καθοριστική συμβολή του στη διάσωση δεκάδων χιλιάδων προσφύγων τους τελευταίους μήνες, αλλά είναι αδιανόητο να θεωρεί η κυβέρνηση ότι ο διαχειριστικός ρόλος της εξαντλείται σ’ αυτό το στάδιο. Σε περίπτωση αδυναμίας διαχείρισης μιας ανθρωπιστικής κρίσης, η κυβέρνηση οφείλει να προσφύγει στο στρατό, ο οποίος, όπως έχει αποδείξει σε παλαιότερες περιπτώσεις, έχει τον απαιτούμενο υλικοτεχνικό εξοπλισμό για να καλύψει τις ανάγκες πληθυσμών που πλήττονται από καταστροφές. Εν προκειμένω, ο στρατός έλαμψε δια της απουσίας του. Χωρίς να δοθεί ποτέ κάποια εξήγηση από το υπουργείο Εθνικής Άμυνας, ή από τον κ. Τσίπρα. Ως να ήταν αυτονόητο.

Εξίσου αδρανής παρέμεινε η κυβέρνηση ως προς την αναζήτηση ευρωπαϊκών πηγών κάλυψης των αναγκών των προσφύγων που έφταναν στη χώρα. Η κάλυψη των αναγκών αυτών εναποτέθηκε de facto στα ανθρωπιστικά ανακλαστικά ενός οικονομικά και ψυχολογικά εξαντλημένου λαού, και στις όποιες διαχειριστικές δεξιότητες διαφόρων ελληνικών και ξένων ΜΚΟ. Ως να ήταν αυτονόητο. Στην πραγματικότητα, η κυβέρνηση αποποιήθηκε τις ευθύνες της μετακυλώντας τες στην ιδιωτική σφαίρα, επιβάλλοντας αυθαίρετα ένα δυσβάσταχτο ρόλο τόσο στους κατοίκους των νησιών του Αιγαίου όσο και στους εθελοντές και αλληλέγγυους, γνωρίζοντας παράλληλα ότι οι φιλότιμες και συγκινητικές προσπάθειες τους δεν θα μπορούσαν ποτέ να εξασφαλίσουν αξιοπρεπείς συνθήκες υποδοχής των προσφύγων.

Παρά τη χρόνια πίεση των προσφυγικών ροών, και παρά την οξύτητα της τωρινής ανθρωπιστικής κρίσης, η οποία ήταν απολύτως προβλεπόμενη από τις αρχές του έτους, η κυβέρνηση δεν έκρινε σκόπιμο να υποβάλει εγκαίρως αίτημα στο Ευρωπαϊκό Ταμείο Ασύλου, Μετανάστευσης και Ένταξης. Η σύσταση της προαπαιτούμενης Αρχής Διαχείρισης Ευρωπαϊκών Κονδυλίων δρομολογήθηκε στα τέλη της θητείας της κ. Χριστοδουλοπούλου και ολοκληρώθηκε στα μέσα Σεπτεμβρίου. Το πρώτο αίτημα της Ελλάδας για επιπλέον χρηματοδότηση έκτακτης ανάγκης, ύψους 2,5 εκατ. ευρώ, υπεβλήθη στις 7 Σεπτεμβρίου.

Ελλείψει άλλης εύλογης ερμηνείας, θα μπορούσε να υποτεθεί ότι η παρατεταμένη αυτή αδράνεια υποδηλώνει ένα, κυνικό έστω, πολιτικό σχέδιο βίαιης διεθνοποίησης του προσφυγικού για να μη παγιωθεί η μετατροπή της Ελλάδας σε «αποθήκη ανθρώπων» εντός της Ευρώπης. Εάν ευσταθεί αυτή η υπόθεση, είναι προφανές ότι αυτό το πολιτικό σχέδιο χαρακτηριζόταν από πασίδηλη άγνοια της δυναμικής των προσφυγικών μετακινήσεων. Μόνο κλειστές δομές, ιδιότυπα κέντρα κράτησης, θα μπορούσαν να εμποδίσουν τους πρόσφυγες να φτάσουν στον τελικό προορισμό τους στη δυτική ή βόρεια Ευρώπη. Οι μαζικές προσφυγικές μετακινήσεις εντός της Ευρώπης, που προκάλεσαν ένα πρώτο ρήγμα στη διαχείριση του προσφυγικού από την ΕΕ ακριβώς λόγω του όγκου τους και της εγγενούς δυναμικής τους, δεν αναχαιτίζονται από προσωρινές δομές φιλοξενίας.

Αυτό το πιθανολογούμενο πολιτικό σχέδιο χαρακτηριζόταν επίσης από μια άστοχη αξιολόγηση των αντιστάσεων των άλλων ευρωπαϊκών κρατών στην προοπτική μαζικών μετεγκαταστάσεων προσφύγων στο έδαφός τους. Πέρα από την κλιμακούμενη ξενοφοβία, και τη συνεπακόλουθη άνοδο της Ακροδεξιάς, η συγκυρία της οικονομικής ύφεσης καθιστά ιδιαίτερα προβληματική την αύξηση των δαπανών για μαζική υποδοχή και ένταξη προσφύγων. Σε ένα τόσο αντίξοο περιβάλλον, θα ήταν αφελές να είχε θεωρηθεί ότι οι αντιστάσεις των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων θα κάμπτονταν μόνιμα από την ενδεχομένως τεχνητά διογκωμένη πίεση ενός αιφνιδιαστικού προσφυγικού κύματος στα ενδότερα της Ευρώπης. Αυτό επιβεβαιώθηκε στις 25 Οκτωβρίου, στη μίνι Σύνοδο των Βρυξελλών, όπου συνομολογήθηκε ότι η Ελλάδα θα δημιουργήσει άμεσα 30.000 θέσεις προσωρινής φιλοξενίας και άλλες 20.000 θέσεις σε επιδοτούμενα ενοικιαζόμενα καταλύματα. Είναι οφθαλμοφανές ότι ο συνολικός αριθμός των 50.000 προσφύγων βρίσκεται σε απόλυτη δυσαρμονία με τον αριθμό προσφύγων που θα δεχτούν τα υπόλοιπα κράτη μέλη της ΕΕ. Η ευρωπαϊκή πολιτική διαχείρισης της κρίσης βασίζεται προς το παρόν στην καθυστέρηση και το φιλτράρισμα των ροών επί του ελληνικού εδάφους.

Η εικαζόμενη βίαιη διεθνοποίηση του προσφυγικού δεν μπορεί όμως να εξηγήσει πειστικά την άρνηση της κυβέρνησης να υποβάλει αίτημα ενεργοποίησης του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Πολιτικής Προστασίας. Αυτός ο Μηχανισμός ταχείας διαχείρισης κρίσεων προβλέπει ρητά την ενεργοποίησή του σε περιπτώσεις παροχής ανθρωπιστικής βοήθειας. Η βοήθεια παρέχεται σε είδος: τρόφιμα, νερό, φάρμακα, κουβέρτες, αντίσκηνα, κλπ. Ακόμα και αν δεν κάλυπτε πλήρως τις ανάγκες των προσφύγων, η βοήθεια αυτή θα ανακούφιζε αισθητά τους πρόσφυγες και τον αλληλέγγυο ελληνικό λαό. Ακόμα και αν η κυβέρνηση ήθελε να τους ωθήσει να μετακινηθούν προς τη δυτική και βόρεια Ευρώπη, οι πρόσφυγες χρειάζονταν να καλύψουν στοιχειωδώς τις βιοτικές τους ανάγκες πριν συνεχίσουν την πορεία τους. Πώς είναι δυνατόν να θεωρήθηκε ότι η κάλυψη των προσωρινών αναγκών τους θα συνέβαλε στη μετατροπή της Ελλάδας σε «αποθήκη ανθρώπων»; Πώς είναι δυνατόν να θεωρήθηκε ότι η φυγή τους προς την Ευρώπη θα εξαρτάτο, έστω και στο ελάχιστο, από τις ανέσεις των δομών προσωρινής φιλοξενίας στα νησιά; Ακόμα και αν αυτός ο ανεδαφικός φόβος καθόρισε την κυβερνητική πολιτική στις αρχές του καλοκαιριού, πώς είναι δυνατόν να μην έγινε αντιληπτό ότι ο όγκος των καθημερινών αφίξεων, σε συνδυασμό με τη μικρή έκταση των νησιών, καθιστούσε εξ ορισμού ανεπαρκείς τις οποιεσδήποτε δομές προσωρινής φιλοξενίας στα νησιά και ότι οι πρόσφυγες θα συνέχιζαν, ούτως ή άλλως, την πορεία τους;
 
Ο θανατηφόρος μύθος του φράκτη
 
Όταν το 2011 η Ελλάδα αποφάσισε την ανέγερση του φράκτη στον Έβρο, προσέκρουσε στην εχθρική στάση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που αρνήθηκε να χρηματοδοτήσει το έργο θεωρώντας ότι «η ενέργεια αυτή δεν συνιστά από μόνη της λύση στο πρόβλημα της παράνομης μετανάστευσης στην περιοχή», και δηλώνοντας ταυτόχρονα έτοιμη να συγχρηματοδοτήσει «άλλα αποτελεσματικότερα μέτρα».

Η απορριπτική απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής βασιζόταν σε ένα κοινό τόπο για τη διεθνή πανεπιστημιακή κοινότητα: οπουδήποτε ανεγέρθηκαν συνοριακοί φράκτες, προκάλεσαν απλώς μια γεωγραφική μετατόπιση των μεταναστευτικών διαδρομών προς άλλα σημεία εισόδου στην εκάστοτε χώρα. Όπως ακριβώς οι κάμερες επιτήρησης σε μια περιοχή δεν μειώνουν την εγκληματικότητα αλλά απλώς τη μετατοπίζουν σε άλλες περιοχές, μη επιτηρούμενες, έτσι και οι συνοριακοί φράκτες δεν αναχαιτίζουν τις μεταναστευτικές ροές, απλώς τις μετατοπίζουν. Η εγγενής αναποτελεσματικότητα αυτού του μέτρου, που έχει καταδειχθεί από πολλές έρευνες για τον φράκτη που έχει ανεγερθεί στα σύνορα των ΗΠΑ με το Μεξικό, συνδυάζεται με την εξίσου εγγενή επικινδυνότητά του. Δεδομένου ότι συνοριακοί φράκτες εγείρονται στα πλέον προσβάσιμα και, κατ’ επέκταση, ασφαλέστερα σημεία εισόδου σε μια χώρα, η ανέγερσή τους αναγκάζει τους μετακινούμενους πληθυσμούς να επιλέξουν πιο επικίνδυνα σημεία εισόδου, διακινδυνεύοντας πλέον τη ζωή τους. Παρόλο που είναι μεθοδολογικά αδύνατον να αποδοθεί ακριβής αριθμός θανάτων σε ένα συνοριακό φράκτη, η κατακόρυφη άνοδος θανάτων μετά την ανέγερση ενός φράκτη αναδεικνύει αμείλικτα το θανατηφόρο ρόλο του. Στην Ελλάδα, αυτό γίνεται επώδυνα ορατό με τους ακατάπαυστους πνιγμούς προσφύγων στο Αιγαίο. Στις ΗΠΑ, μετριούνται σε εκατοντάδες οι μετανάστες που πεθαίνουν κάθε χρόνο στις ερήμους ένθεν κακείθεν των συνόρων.

Η ουσιαστική αναποτελεσματικότητα του μέτρου, με καθαρά επιχειρησιακούς όρους, αποκρύπτεται επιμελώς από την κοινή γνώμη. Είναι χαρακτηριστικό ότι, σε πρόσφατη δήλωσή του, ο κ. Μουζάλας ανέφερε ότι το αίτημα να πέσει ο φράκτης στον Έβρο κινείται σε «σωστή ιδεολογική βάση, αλλά…»[5] , ως να επρόκειτο για ένα ανεδαφικό ιδεολόγημα το οποίο πρέπει να υποχωρήσει μπροστά στις αναγκαιότητες χάραξης μιας σοβαρής κυβερνητικής πολιτικής.

Στην πραγματικότητα όμως, ο φράκτης είναι το ιδεολόγημα και όχι το αίτημα κατάργησής του. Η ανέγερση ενός συνοριακού φράκτη είναι μια κατ’ εξοχήν έκφραση εθνικής κυριαρχίας. Ένα κράτος είναι εθνικά κυρίαρχο όταν ελέγχει τα εξωτερικά σύνορά του, και η ισχύς της κυριαρχίας του επιτείνεται όταν ο έλεγχος των συνόρων του στρατιωτικοποιείται. Η στρατιωτικοποιημένη φύλαξη των συνόρων, σε συνδυασμό με την επιδεικτική χρήση υψηλής τεχνολογίας, ανάγονται σε σύμβολα ισχύος της εκάστοτε κυβέρνησης του «έθνους», με άμεση συνέπεια την α-κομματική αποδοχή τους ως φυσιολογικά εμβλήματα εξουσίας. Στην περίπτωση του Έβρου, η αρχική ανέγερση του φράκτη συνιστούσε ένα μήνυμα εθνικής κυριαρχίας που απευθυνόταν πρωτίστως στον ελληνικό λαό. Εντελώς φυσιολογικά, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αρνήθηκε τη χρηματοδότησή του. Σήμερα όμως, που η προσφυγική κρίση θέτει με οξύτητα το ζήτημα των «ανοχύρωτων» εξωτερικών ευρωπαϊκών συνόρων, ο φράκτης ανάγεται σε σύμβολο κυριαρχίας της ΕΕ επί της επικράτειάς της. Το πέσιμό του, ή ακόμα και η de facto αναίρεσή του με το άνοιγμα των υπαρχόντων συνοριακών φυλακίων στον Έβρο για να δημιουργηθούν ασφαλείς χερσαίες δίοδοι για τους πρόσφυγες, θεωρούνται επομένως από τις ευρωπαϊκές πολιτικές ελίτ ενοχλητικά, αν όχι ανεπιθύμητα, μέτρα αντιμετώπισης της προσφυγικής κρίσης.   

Αυτή η μετάλλαξη του κατακριτέου «ελληνικού» φράκτη σε εγκεκριμένο «ευρωπαϊκό» συνοριακό ανάχωμα εξηγεί τη φαινομενικά παράδοξη στάση του κ. Τσίπρα, όταν κατακρίνει άλλους ευρωπαϊκούς συνοριακούς φράκτες προσφεύγοντας σε έωλα επιχειρήματα για να δικαιολογήσει τη διατήρηση του φράκτη στον Έβρο. Οι άλλοι φράκτες είναι διπλά κατακριτέοι: ως σύμβολα εθνικής και όχι ευρωπαϊκής κυριαρχίας, και ως εργαλεία υπονόμευσης μιας υπό επεξεργασία ενιαίας ευρωπαϊκής πολιτικής, βασισμένης στην αναχαίτιση, καθυστέρηση, και διαβαθμισμένη συλλογική απορρόφηση των προσφυγικών ροών. Αντιθέτως, ο φράκτης στον Έβρο, που εντάσσεται πλήρως στις ανάγκες της σημερινής ευρωπαϊκής πολιτικής, είναι πλέον απολύτως αποδεκτός σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο.

Αν εξαιρέσει κανείς το γεγονός ότι, στους πρώτους δέκα μήνες του έτους, 454 πρόσφυγες και μετανάστες έχασαν τη ζωή τους προσπαθώντας να διασχίσουν το Αιγαίο.

από τον Μ ...

Απόλυτη φρίκη: δολοφονική επίθεση σε Κέντρο για ΑΜΕΑ στο Σαν Μπεναρντίνο της Καλιφόρνια με 14 νεκρούς!

Η απόλυτη φρίκη χτες το βράδυ στο Σαν Μπεναρντίνο:

Ένοπλοι εισέβαλαν και δολοφόνησαν εν ψυχρώ 14 ανθρώπους σε Κέντρο για Άτομα με Ειδικές Ανάγκες σε ώρα εορταστικής εκδήλωσης!

Άλλοι 17 τραυματίστηκαν.



Ένα νέο δραματικό επεισόδιο ένοπλης επίθεσης στις ΗΠΑ στη μακρά σειρά ανάλογων περιστατικών.

Σε μια χώρα με ελεύθερη οπλοφορία όπου πολίτες κατέχουν 250 εκατομμύρια όπλα!



Τα πραγματικά αίτια της επίθεσης αναμένεται να διερευνηθούν.




Τα ρεπορτάζ ωστόσο καταγράφουν:

Ένα ζευγάρι είναι οι μοναδικοί δράστες του νέου μακελειού στο Σαν Μπερναρντίνο, όπου 14 άνθρωποι σκοτώθηκαν και 17 τραυματίσθηκαν χθες το βράδυ. 





Η αστυνομία του σαν Μπερναρντίνο έδωσε στη δημοσιότητα τα ονόματά τους. Πρόκειται για τους Σάγεντ Ρίζβαν Φαρούκ, 28 ετών, Αμερικανό πολίτη και κάτοικο της περιοχής και Τασφίν Μαλίκ, μία 27χρονη γυναίκα, άγνωστης υπηκοότητας, οι οποίοι άνοιξαν πυρ με αυτόματα όπλα και πιστόλια κατά τη διάρκεια εορταστικής εκδήλωσης στο Inland Regional Center για άτομα με ειδικές ανάγκες του Σαν Μπερναρντίνο. 

Η αστυνομία ανακοίνωσε ότι ήταν πιθανόν παντρεμένοι ή δεσμευμένοι.




  Ο Φαρούκ ήταν υπάλληλος της κομητείας του Σαν Μπερναρντίνο και συμμετείχε στη γιορτή, από την οποία αποχώρησε οργισμένος για να επιστρέψει λίγη ώρα αργότερα και να ανοίξει πυρ, δήλωσε ο αρχηγός της αστυνομίας της πόλης που βρίσκεται σε απόσταση 100 χιλιομέτρων ανατολικά του Λος Αντζελες.

Και οι δύο είναι νεκροί από τα πυρά της αστυνομίας κατά την καταδίωξη που ακολούθησε την επίθεση, όπως μετέδωσε το Αθηναϊκό Πρακτορείο.


Tara Wallis 

✔

@tarawallis SB police : Syed Farook was at work and attended holiday party & left early. He was employee of SB county

(Η φωτογραφία του φερόμενου υπόπτου Σάγεντ Φαρούκ φέρεται να είναι αυτή σύμφωνα με την οικογένειά του)

Πρόκειται για την πλέον πολύνεκρη επίθεση στις ΗΠΑ μετά τη σφαγή στο σχολείο Σάντι Χουκ του Νιουτάουν, στο Κονέκτικατ τον Δεκέμβριο 2012, όταν είχαν σκοτωθεί 27 άνθρωποι, ανάμεσά τους και ο δράστης.

Θεωρείται ότι οι δύο ήταν οι μοναδικοί δράστες και, καθώς το κίνητρο παραμένει ασαφές, "δεν έχουμε αποκλείσει το ενδεχόμενο τρομοκρατικής ενέργειας", πρόσθεσε.

Η χθεσινή σφαγή διαφέρει από άλλες ανάλογες επιθέσεις στις ΗΠΑ ως προς διάφορα σημεία, μεταξύ άλλων και λόγω της συμμετοχής δύο ατόμων.

Σημειώθηκε λιγότερο από τρεις εβδομάδες μετά τις επιθέσεις στο Παρίσι, που οδήγησαν στην ενίσχυση των μέτρων ασφαλείας σε δημόσιους χώρους στις ΗΠΑ.

Η μουσουλμανική κοινότητα της Καλιφόρνιας καταδίκασε κατηγορηματικά την επίθεση στο Σαν Μπερναρντίνο. 

"Καταδικάζουμε ανεπιφύλακτα αυτήν την τρομακτική ενέργεια που συνέβη σήμερα", δήλωσε κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου στο Λος Αντζελες ο επικεφαλής του Συμβουλίου για τις Αμερικανο-Ισλαμικές Σχέσεις (CAIR) Χουσάμ Αϊλούς, ένωσης για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων της μουσουλμανικής κοινότητας.

Ο Φαρούκ ήταν υπάλληλος των υπηρεσιών Υγείας της κομητείας του Σαν Μπερναρντίνο, ήταν βαριά οπλισμένος και άνοιξε πυρ μαζί με τη γυναίκα, που ήταν οπλισμένη με αυτόματο όπλο και περίστροφο, κατά των παρισταμένων στη γιορτή. Και οι δύο φορούσαν στρατιωτικές στολές και φορούσαν κουκούλες.

Ο πατέρας του δήλωσε, σύμφωνα με την ηλεκτρονική έκδοση του ταμπλόιντ New York Daily News, ότι ο Σάγεντ Φαρούκ "ήταν πολύ θρήσκος. Πήγαινε στη δουλειά του, επέστρεφε, πήγαινε στην προσευχή και επέστρεφε".

Σύμφωνα με πληροφορίες που δημοσιεύονται στους Los Angeles Times, ο Φαρούκ είχε ταξιδέψει στη Σαουδική Αραβία από όπου επέστρεψε με σύζυγο και ότι το ζευγάρι είχε ένα μωρό.

Η συνέντευξη Τύπου του CAIR οργανώθηκε χωρίς να έχει υπάρξει καμία σύνδεση της σφαγής με κάποια συγκεκριμένη ιδεολογία και δίνει την εντύπωση ότι πρόκειται για προληπτική ενέργεια.

Η αντιμουσουλμανική ρητορική στις ΗΠΑ, ιδιαιτέρως παρούσα στην προεκλογική εκστρατεία του ρεπουμπλικανικού στρατοπέδου, έχει ενισχυθεί μετά τις επιθέσεις στο Παρίσι.

"Αυτοί οι άνθρωποι ήλθαν προετοιμασμένοι. Ηταν ντυμένοι και οπλισμένοι με τρόπο που δείχνει ότι ήταν προετοιμασμένοι. Ήταν οπλισμένοι με αυτόματα όπλα, όχι περίστροφα", δήλωσε ο αρχηγός της αστυνομίας.

Η επίθεση δεν έχει τα χαρακτηριστικά μία ενέργειας "μοναχικού λύκου", ωστόσο έχει διαφορές σε σχέση με τις επιθέσεις που έχουν πραγματοποιηθεί από την οργάνωση Ισλαμικό Κράτος ή άλλους τζιχαντιστές, σύμφωνα με αμερικανούς αξιωματούχους.

Γενική Απεργία σήμερα - απάντηση στις μνημονιακές πολιτικές της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ

Σε 24ωρη απεργία προχωρούν σήμερα ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ αντιδρώντας, όπως αναφέρουν, στον προϋπολογισμό και την ισοπέδωση των ασφαλιστικών δικαιωμάτων.

Το Δημόσιο αναμένεται να παραλύσει με τις περισσότερες υπηρεσίες να υπολειτουργούν ενώ προβλήματα θα υπάρξουν και στις μετακινήσεις των πολιτών με τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς λόγω της συμμετοχής των εργαζομένων στην απεργία. 

Η κεντρική απεργιακή συγκέντρωση της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ θα πραγματοποιηθεί στις 11:00 το πρωί στην πλατεία Κλαυθμώνος.

Το ΠΑΜΕ θα συγκεντρωθεί στις 10 το πρωί στην Ομόνοια ενώ ο Σύλλογος Αυτοαπασχολουμένων - Επαγγελματιών - Εμπόρων Δήμου Αθηναίων καλεί τα μέλη του να κατεβάσουν τα ρολά των καταστημάτων τους και να συμμετάσχουν μαζικά στην απεργιακή συγκέντρωση του ΠΑΜΕ.

«Μετά το τρίτο και επαχθέστερο μνημόνιο και έπειτα από έξι (6) χρόνια ανελέητης επίθεσης στα εργασιακά και ασφαλιστικά μας δικαιώματα και συνεχούς υποτίμησης της ζωής μας, από τις πολιτικές και την εφαρμογή των μνημονίων, τα όρια αντοχών και ανοχών της κοινωνίας και των εργαζομένων εξαντλήθηκαν», τονίζει στην ανακοίνωση της η Εκτελεστική Επιτροπή της ΓΣΕΕ. 
 
Με ανακοίνωσή της η ΑΔΕΔΥ αναφέρει πως "η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με την εφαρμογή των μέτρων του 3ου μνημονίου και την ψήφιση των προαπαιτούμενων προχωράει στην εφαρμογή καταιγισμού μέτρων ενάντια στην εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα. Με το νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό που σχεδιάζει να ψηφίσει η Κυβέρνηση θα δοθεί το τελειωτικό χτύπημα στην Κοινωνική Ασφάλιση με την ενοποίηση όλων των Ταμείων, την εφαρμογή της ρήτρας μηδενικού ελλείμματος, την ολοκληρωτική ανατροπή του χαρακτήρα του ασφαλιστικού συστήματος που από δημόσιο, αναδιανεμητικό και αλληλέγγυο θα μετατραπεί σε ατομικό- κεφαλαιοποιητικό, χωρίς την εγγύηση του κράτους, με δραματικά μειωμένες παροχές και κατάργηση των επικουρικών συντάξεων».


Εντάξει, στηρίζουμε τις αγωνιστικές κινητοποιήσεις των εργαζομένων.

Απέναντι στην εφιαλτική προοπτική που δημιουργούν τα εξοντωτικά μέτρα του Τρίτου Μνημονίου.


Το οποίο ψήφισε και υλοποιεί η "πρώτη φορά αριστερή" κυβέρνηση - μαζί με τους ΑΝΕΛ αλλά και την ουσιαστική στήριξη των παλιότερων μνημονιακών κομμάτων.

Η κυβέρνηση η οποία αναζητεί "συναίνεση"  αλλά και νέα δεκανίκια σε κάποιους ... Λεβέντες!

Την ίδια στιγμή που ο κομματικός ΣΥΡΙΖΑ και ιδιαίτερα το τμήμα Εργατικής Πολιτικής υποτίθεται ότι στηρίζει την απεργία και καλεί τους εργαζομένους να συμμετάσχουν σ' αυτήν.

Αλήθεια, ενάντια σε ποιον;

Ο πολιτικός παραλογισμός - και στην ουσία η ωμή εξαπάτηση - στο μεγαλείο του ....

Και ποιοι καλούν σε αυτή την απεργία;

Οι ηγεσίες των ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ,  οι κατά τα άλλα πλήρως συμβιβασμένες και ενταγμένες μέσα στο πολιτικό και κοινωνικό κατεστημένο που τις απεργίες τις έχουν για απλή καταγραφή και εκτόνωση των κοινωνικών πιέσεων.



Και το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ στη γνωστή μοναχική του διαδρομή - Ομόνοια, Σύνταγμα ... μια βόλτα και καταγγελία των πάντων ...

Το ξαναλέμε στηρίζουμε και συμμετέχουμε στις απεργίες και στις αγωνιστικές κινητοποιήσεις.

Αλλά έχει γίνει προφανές  - και το αποδεικνύει η πεντάχρονη εμπειρία της πάλης εναντίον των Μνημονίων και ειδικότερα η τραγική διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ - ότι απαιτείται κα΄τι ριζικά διαφορετικό.

Απαιτείται ένα άλλο σχέδιο, μια άλλη προοπτική για το κίνημα.

Μια άλλη αντίληψη για την αυτόνομη, ταξική πορεία των συνδικάτων πέρα από τις αυταπάτες, την πολιτική και κομματική κηδεμόνευση και χειραγώγηση.

Απαιτείται ανασύνταξη και ανασύνθεση των δυνάμεων - κοινωνικών και πολιτικών - που  επιθυμούν να αγωνιστούν για μια ουσιαστικά ριζοσπαστική λύση.

Απέναντι στο σημερινό τέλμα ...