Όταν τα λόγια χάνουν τη σημασία τους

Τα λόγια είναι εύκολα και γι’ αυτή την κυβέρνηση, όπως και οι υποσχέσεις.

Μόνο που ως Έλληνες πολίτες κοντεύουμε να ξεχάσουμε  τη σημασία τους.

Έτσι πέρα από το γνωστό και … σεσημασμένο Μνημόνιο που ήδη έχει γραφεί με μελανά  γράμματα στη σύγχρονη πολιτική μας ιστορία, ένα νέο Μνημόνιο Συνεργασίας»  υπογράφηκε από την κυβέρνηση του κ. Παπανδρέου  και τον επενδυτικό όμιλο του σεΐχη του Κατάρ για επενδύσεις 5 δισ.  ευρώ και με αντάλλαγμα το φιλέτο του χώρου του πρώην αεροδρομίου του Ελληνικού.

«Αυτό το μνημόνιο είναι ενδεικτικό του ενδιαφέροντος που υπάρχει και των δικών μας προσπαθειών και δυνατοτήτων της Ελλάδας, καθώς και του ενδιαφέροντος που αναπτύσσεται για την χώρα μας. Αυτό αποδεικνύει ότι υπάρχει μια κυβέρνηση που εμπνέεισιγουριά και ασφάλεια» δήλωσε λίγο πριν την υπογραφή της συμφωνίας ο Γ. Παπανδρέου.

Μια κυβέρνηση που εμπνέει «σιγουριά και ασφάλεια» σύμφωνα με τον πρωθυπουργό. Όχι, όμως, πρώτα ή κυρίως για τους  Έλληνες πολίτες και εργαζόμενους, οι οποίοι αντιμετωπίζουν μέτρα που προκαλούν  … σοκ και δέος, ενώ βιώνουν έντονα την απαισιοδοξία και την αβεβαιότητα για το μέλλον, σύμφωνα και μ’ όλες τις πρόσφατες δημοσκοπήσεις.

«Σιγουριά και ασφάλεια», όμως, για κάθε είδους κερδοσκοπικά κεφάλαια που επιδιώκουν το εύκολο και γρήγορο κέρδος, με το χαμηλότερο γι’ αυτά κόστος.

Γι’ αυτό και ο πρωθυπουργός δήλωσε επιπλέον με αφοπλιστική αφέλεια « …  ένας επενδυτής επιδιώκει τα λεφτά που θα βάλει να πιάσουν τόπο.»

Σίγουρα, έτσι. Με το αζημίωτο και με το χαμηλότερο ρίσκο θα προσθέταμε εμείς. Καταλαμβάνοντας προνομιακές θέσεις και «φιλέτα» γης και χώρους ανεκτίμητης οικονομικής και περιβαλλοντικής αξίας.

Σε ερώτηση δημοσιογράφων για το ενδεχόμενο να μετατραπεί ο χώρος του Ελληνικού σε Λας Βέγκας, ο πρωθυπουργός απάντησε: «Μια κυβέρνηση που θέλει, μπορεί να βάζει όρους και αναπτυξιακό μοντέλο ότι γίνεται μέσα στη φιλοσοφία της πράσινης, βιώσιμης ανάπτυξης και όχι στην τσιμεντοποίηση. Ό,τι κάνουμε θα υπάρχει αμοιβαίο όφελος και στον τουρισμό υψηλής ποιότητας και στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και στην ανάπτυξη περιοχών που θα δώσουν ποιότητα ζωής στις πόλεις. Είναι μια ψήφος εμπιστοσύνης στην χώρα μας».

Ορίστε λοιπόν και το «μοντέλο» της ανάπτυξης που οραματίζεται η κυβέρνηση. Η «πράσινη» και «βιώσιμη» ανάπτυξη.

Μόνο που δεν εξήγησε στον ελληνικό λαό ότι εννοώντας «πράσινη» έδειχναν μάλλον το πράσινο του τραπεζιού του τζόγου. Με τον όρο «βιώσιμη» εννοούσαν τη διασφάλιση υψηλών προνομίων  και μακροπρόθεσμων κερδών για κάθε είδους κερδοσκοπικό κεφάλαιο πέρα από κανόνες και δεσμεύσεις.

Σε μια εναγώνια προσπάθεια να προσελκύσουν κεφάλαια και επενδύσεις σε μια «κατεψυγμένη» οικονομία και να παρουσιάσει ανύπαρκτες επιτυχίες  η κυβέρνηση προχωρά στην εκποίηση του δημόσιου και εθνικού πλούτου και χώρων με στρατηγική σημασία για την οικονομική ανάπτυξη και την περιβαλλοντική ισορροπία της χώρας.

Άλλωστε ο ίδιος ο πρωθυπουργός στα πλαίσια της ίδιας προσπάθειας και μιλώντας σε οικονομικούς παράγοντες της Νέας Υόρκης έσπευσε να χαρακτηρίσει την Ελλάδα ως «χώρα ευκαιρίας …»

Γλώττα λανθάνουσα …

Αρκεί να γνωρίζεις βέβαια και τη γλώσσα.

Θα μπορούσε,  λοιπόν,  να παρομοιάσει κανείς την φράση αυτή του κ. πρωθυπουργού με τη «σημαία ευκαιρίας» που ισχύει στη ναυτιλιακή και εφοπλιστική ορολογία. Σύμφωνα  με τον ορισμό που έδωσε ο ΟΟΣΑ το 1959: "χαρακτηρίζονται οι σημαίες κάποιων Χωρών  … των οποίων οι νόμοι επιτρέπουν και επί της ουσίας διευκολύνουν τα νηολογημένα υπό την σημαία τους πλοία ξένης πλοιοκτησίας, αντίθετα απ΄ ότι ισχύουν στις ναυτιλιακές και άλλες Χώρες στις οποίες το δικαίωμα χρησιμοποίησης της σημαίας των παρέχεται με αυστηρούς περιορισμούς που συνεπάγουν βαριές υποχρεώσεις". Η σημαία  ευκαιρίας είναι και σημαία «ευκολίας» για κάποιους και «δυσκολίας» ή μειωμένων δικαιωμάτων και εξασφαλίσεων για κάποιους άλλους.

Έτσι αν η κυβέρνηση προβάλλει την Ελλάδα ως «χώρα ευκαιρίας» εκείνο που εννοεί ότι προσφέρεται ως ευκαιρία για τα συμφέροντα εκείνων που επιδιώκουν εύκολο και γρήγορο κέρδος.

Άλλωστε εξασφάλισε μέσα από την υιοθέτηση του Μνημονίου και τη συνολική της πολιτική να συρρικνώσει τα εργασιακά δικαιώματα, να συμπιέσει το «εργασιακό κόστος», να εξοβελίσει τις κοινωνικές δεσμεύσεις και ελέγχους.

Τώρα, αν το οικονομικό και κοινωνικό μοντέλο της κυβέρνησης παραπέμπει στον εργασιακό Μεσαίωνα, σε χώρες της Άπω Ανατολής με εξαΰλωση των όποιων κοινωνικών κατακτήσεων, στην προώθηση της οικονομίας του τζόγου και των τυχοδιωκτικών «επενδύσεων», αυτό λίγο φαίνεται να την απασχολεί.

Αν μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο πέρα από τα κοινωνικά δικαιώματα εκποιείται δημόσιος πλούτος,  αν  παραχωρείται και ο χώρος του Ελληνικού που επανειλημμένα είχε διακηρυχθεί ότι θα γίνει Μητροπολιτικό Πάρκο, πνεύμονας πρασίνου για το Λεκανοπέδιο, ότι θ’ ανοίξει το μέτωπο της παραλίας για τους πολίτες της Αττικής, ούτε αυτό φαίνεται να την απασχολεί ιδιαίτερα.

Και φυσικά έπονται και άλλα.

Σ’ όλα αυτά ως πολίτες οφείλουμε ν’ απαντήσουμε:» Ευχαριστούμε, δεν θα πάρουμε».

Εύλογες και οι αντιδράσεις της Αριστεράς, εκπροσώπων  της αυτοδιοίκησης, επιστημονικών και περιβαλλοντικών φορέων.

Μόνο που αυτή η ιστορία θα έχει μακρά διάρκεια.

Η σύγκρουση για την πορεία και τον χαρακτήρα της οικονομικής  και κοινωνικής ανάπτυξης που θα έχει η χώρα, η υπεράσπιση του περιβαλλοντικού της πλούτου και της πολιτισμικής της ιστορίας -  με δεδομένα τα τεράστια συμφέροντα που διακυβεύονται και την ανερμάτιστη κυβερνητική πολιτική – θα περάσει από πολλές φάσεις και επεισόδια.

Μάλλον βρισκόμαστε μόνο στην αρχή.

Ο φαύλος κύκλος της πολιτικής ζωής συνεχίζεται

Η οικονομία μπορεί να βουλιάζει.

Η κοινωνική δυσαρέσκεια να διογκώνεται.

Αλλά η πολιτική ζωή της χώρας να τραβά … «αμέριμνη» στο δρόμο της.

Με άλλα λόγια στο γνωστό δρόμο της αποτυχίας, της ανακύκλωσης της πολιτικής παθολογίας και της γνωστής παχυδερμίας.

Ο πρωθυπουργός του « … λεφτά υπάρχουν» και της  κυβέρνησης του Μνημονίου προσπαθεί να κάνει ενέσεις αισιοδοξίας – «μπορεί να βγούμε ενισχυμένοι από την κρίση …» υποστήριξε στη μακρινή Νέα Υόρκη.

Συγκεντρώνει τα εύσημα διεθνών εταίρων  - του αμερικανού αντιπροέδρου, του κ. Μπάιντεν, των υπερκυβερνητών της χώρας του, εκπροσώπων της τρόικας και άλλων.

Την ίδια ώρα που τα αισθήματα της απαισιοδοξίας βαραίνουν τη ζωή και τις προσδοκίες εκατομμυρίων Ελλήνων και ιδιαίτερα των νέων.

Όταν  επίσημα καταγράφονται  τον Αύγουστο 570.000  άνεργοι.

Και  η  χώρα έχει βυθιστεί σε μια βαθιά ύφεση.

Στην κυβέρνηση την οποία ο αντιπρόεδρός της δηλώνει με κυνισμό ότι τα δημόσια ταμεία άδειαζαν  γιατί τα «φάγαμε μαζί αφού σας διορίζαμε …».

Συγκεκριμένα ανέφερε: ««Η απάντηση σε όλους αυτούς που μας ρωτάνε, πού τα φάγατε τα λεφτά, είναι μία: Σας διορίζαμε για χρόνια, τα φάγαμε μαζί, ακολουθώντας μια πρακτική αθλιότητας, εξαγοράς και διασπάθισης του δημοσίου χρήματος».

Και υπήρξε μερίδα του τύπου που έσπευσε να του αποδώσει και τα εύσημα.

Έτσι μάλιστα.

Όλοι μαζί στο ίδιο τσουβάλι.

Μόνο που δεν είναι όλοι ακριβώς έτσι. Ας μην ξεχνάμε αυτό που γίνονταν για δεκαετίες. Την προώθηση των «πράσινων» και «γαλάζιων» παιδιών. Την ισοπέδωση κάθε έννοιας αξιοκρατίας και ισονομίας.

Γιατί όλη η Ελλάδα και όλοι οι Έλληνες δεν είναι έτσι.

Υπάρχουν έντιμοι, αξιοπρεπείς και άξιοι Έλληνες.

Μόνο που δεν έχουν τύχη σ’ αυτή την χώρα στο βαθμό που δεν είναι ενταγμένοι σ’ ένα κύκλωμα πατρωνίας, ευνοιοκρατίας και κομματικής κηδεμονίας.

Δεν τα «φάγαμε» λοιπόν όλοι μαζί.

Κάποιοι έφαγαν» και κάποιοι καλούνται να πληρώσουν το βαρύ τίμημα.

Κι εκείνοι που «έφαγαν»  συνεχίζουν να απολαμβάνουν τα προνόμιά τους.

Έχουν εξασφαλίσει την ασυλία και την ατιμωρησία τους.

Συγκέντρωσαν σημαντικές περιουσίες σε βάρος των συμφερόντων των Ελλήνων πολιτών και του Ελληνικού δημοσίου.

Συνεχίζουν να προωθούν τους ευνοούμενούς τους.

Και να διοικούν αυτή την χώρα υποθηκεύοντας την τύχη και των επόμενων γενιών.

Είναι τα πολιτικά παχύδερμα που γνωρίζουν να επιβιώνουν σ’ όλες τις καταστάσεις και να έχουν το θράσος να μας δίνουν και συμβουλές ή και να μας επιτιμούν και να μας τοποθετούν στη θέση της συνευθύνης για να κρύψουν τις δικές τους τεράστιες και πρωταρχικές ευθύνες.

Γιατί σ’ αυτή την χώρα η έννοια της πολιτικής ευθύνης είναι μάλλον άγνωστη.

Πόσο μάλλον η πολιτική παραίτηση όσων αποδεδειγμένα έχουν συντελέσει στα όσα τραγικά έχουν συμβεί τα τελευταία χρόνια.

Στη μακρινή Ισλανδία παραπέμπονται στο ειδικό δικαστήριο  ο τέως πρωθυπουργός και υπουργοί του για «αμέλεια» στην αντιμετώπιση  της οικονομικής  κρίσης.

Στη χώρα μας  οι πολιτικοί «κατηγορούνται»  μέχρι να απαλλαγούν.

Η κλήτευση του κ. Καραμανλή ως μάρτυρα στην επιτροπή για το σκάνδαλο του Βατοπεδίου  δεν αναιρεί την προηγούμενη διαπίστωση.

Η οσμή της σήψης του πολιτικού συστήματος είναι αρκετά βαριά που δεν την καλύπτουν προσχηματικές κινήσεις ή κινήσεις εύκολου εντυπωσιασμού και  μικροκομματικής αντιπαράθεσης.

Το πολιτικό σύστημα αντιμετωπίζει κρίση και προσπαθεί απεγνωσμένα να διασωθεί πετώντας κάποια «ψίχουλα» για διαφάνεια και ανανέωση.

Ανέξοδες διακηρύξεις και  ατελείωτες «επιτροπές» της Βουλής που δεν καταλήγουν πουθενά συνήθως.

Η κρίση είναι βαθιά.

Μόνο που δεν είναι δεδομένη και η υπέρβασή της – τουλάχιστον σε μια ριζικά διαφορετική προοπτική.

Απαιτούνται  σημαντικές αλλαγές στους κοινωνικούς και πολιτικούς συσχετισμούς.

Και κυρίως οι ίδιοι οι πολίτες να συνειδητοποιήσουν ότι απαιτείται να πάρουν τις τύχες τους στα χέριά τους.

Μια άλλη πολιτική συνείδηση από τον κάθε πολίτη  είναι αναγκαία που να μην επιτρέπει να γίνεται «αγοραίο» θύμα των κατεστημένων πολιτικών και κομμάτων. Ούτε να τσουβαλιάζεται σε μια άμορφη μάζα παθητικών ακροατών των πολιτικών και κομματικών μονόλογων, να αθροίζεται στην πλήρη απαξίωση και στη συνενοχή της αποτυχίας.

Μπορούμε να ελπίζουμε;

Θα δούμε …

Νέα σχολική χρονιά – παλιά και εντεινόμενα προβλήματα;

Ξεκίνησε η νέα σχολική χρονιά.

Για τους μαθητές, τους νέους ανθρώπους με ελπίδες και προσδοκίες.

Μέσα σε μια ιδιαίτερα όμως δύσκολη πραγματικότητα.

Με την εκπαιδευτική κοινότητα να είναι σοβαρά προβληματισμένη αλλά και «θιγμένη» από τα εξοντωτικά οικονομικά και κοινωνικά μέτρα της κυβέρνησης. Αλλά και όλο το εκπαιδευτικό σύστημα να μπαίνει στη λογική του Προκρούστη και των αδυσώπητων περικοπών.

Στην εποχή του Μνημονίου συρρικνώνονται οι ελπίδες και ακρωτηριάζονται ζωογόνοι τομείς της κοινωνίας μας.

Όπως είναι η Παιδεία.

Που όλοι – πολιτική ηγεσία, πολιτικοί και  κοινωνικοί φορείς, υποψήφιοι – έχουμε βλέπετε και εκλογές αυτοδιοικητικές το Νοέμβριο -  έβγαλαν ανακοινώσεις για την πρώτη σχολική μέρα.

Αρκετοί παρέλασαν και από τα σχολεία με δηλώσεις  στερεότυπες και αρκετά κλισέ.

Το ζήτημα είναι όταν αρχίσει να «τρέχει» το σχολικό έτος μέσα στην καθημερινότητα του εκπαιδευτικού συστήματος που νοσεί βαριά και χρειάζεται ουσιαστικές παρεμβάσεις και αλλαγές πού θα βρίσκονται όλοι αυτοί.

Για την ένταση των προβλημάτων αναπαράγουμε ορισμένα στοιχεία από ένα δημοσίευμα  στο tvxs.gr

«Ξεκίνησε σήμερα η σχολική χρονιά με 1.300.000 μαθητές να κάθονται στα θρανία. Γονείς, μαθητές και καθηγητές βρίσκονται αντιμέτωποι με τα μεγάλα κενά σε εκπαιδευτικό προσωπικό αλλά και τα διαχρονικά προβλήματα της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.

Το υπουργείο Παιδείας κάνει λόγο για 2.645 κενά στην εκπαίδευση, ωστόσο η ΟΛΜΕ τονίζει ότι οι ελλείψεις σε εκπαιδευτικό προσωπικό θα είναι πολύ μεγαλύτερες, ενώ επισημαίνει ότι η κατάσταση στα 15.500 σχολεία επιβαρύνεται ακόμη περισσότερο λόγω της μείωσης των κονδυλίων για τις λειτουργικές δαπάνες των σχολείων, δηλαδή θέρμανση, καθαριότητα, συντήρηση οι οποίες είναι μειωμένες σε σχέση με πέρυσι περίπου στο 50%.

Η Ομοσπονδία με ανακοίνωσή της ενημερώνει τους γονείς ότι «η φετινή σχολική χρονιά ξεκινάει κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες». Όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση «φέτος συνταξιοδοτήθηκαν περίπου 11.500 εκπαιδευτικοί και έγιναν μόλις 2.825 νέοι διορισμοί. Η κυβέρνηση επικαλείται το Μνημόνιο και το Σύμφωνο Σταθερότητας για να δικαιολογήσει τους μειωμένους διορισμούς».

Παράλληλα, η ΟΛΜΕ τονίζει ότι «πρόθεση του υπουργείου είναι η δημιουργία τμημάτων με 28-30 μαθητές, που θα δημιουργήσει τεράστια εμπόδια στο παιδαγωγικό έργο». Σημειώνεται ότι τα τμήματα μέχρι 25 μαθητές αποτελούν κόκκινη γραμμή για την ΟΛΜΕ, που έχει επανειλημμένα προειδοποιήσει με κινητοποιήσεις αν ο αριθμός των μαθητών είναι μεγαλύτερος.

Καταλήγοντας στην ανακοίνωσή της, η ΟΛΜΕ ζητάει την συμπαράσταση των γονιών, μέσω των συλλόγων τους, ώστε να υπάρξει αντίδραση και να μην καταδικαστεί η Παιδεία σε όλο και μεγαλύτερη υποβάθμιση.

Τους φόβους του για τα μεγάλα κενά των εκπαιδευτικών εκφράζει, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα τα «Νεα», και ο πρόεδρος της Διδασκαλικής Οµοσπονδίας Ελλάδας (ΔΟΕ) Δηµήτρης Μπράτης, τονίζοντας επίσης πως «για άλλη µια χρονιά αρκετοί µαθητές θα κάνουν µάθηµα σε σχολεία µε κτιριακά προβλήµατα. Τα µεγαλύτερα παρουσιάζονται στα νηπιαγωγεία, αφού περίπου 70% στεγάζονται σε ακατάλληλα κτίρια».

Σήμερα πάντως, η υπουργός Παιδείας Άννα Διαμαντοπούλουαπαντώντας σε ερώτηση σχετικά με τα προβλήματα της νέας σχολικής χρονιάς, απάντησε ότι καμία από «τις καταστροφές των τελευταίων μηνών δεν συμβαίνει. Υπήρχαν προβλέψεις για 20.000 κενά, για μη λειτουργία των σχολείων. Δε συμβαίνει τίποτα από όλα αυτά. Τα σχολεία λειτουργούν κανονικά σε όλη την Ελλάδα. Τα κενά που υπάρχουν, θα συμπληρωθούν μέσα στην εβδομάδα. Είναι πολύ λίγα σε σχέση με άλλα χρόνια. Τα βιβλία είναι όλα στις τάξεις. Θεωρώ ότι η χρονιά ξεκινάει με πολύ καλούς οιωνούς».

Η κα Διαμαντοπούλου, αναφερόμενη στα εκπαιδευτικά πιο ειδικά, είπε ότι «αυτά είναι πολύ λιγότερα από κάθε άλλη χρονιά και μάλιστα θα συμπληρωθούν εντός της εβδομάδας». «Εύχομαι το σχολείο να δώσει γνώση-που είναι δύναμη ζωής-, αρχές και αξίες που χρειαζόμαστε για μια ισχυρή και δίκαιη Ελλάδα» σημείωσε η κα Διαμαντοπούλου και απηύθυνε έκκληση προς Πολιτεία, εκπαιδευτικούς, στις δυνάμεις της κοινωνίας και στους γονείς «να έχουμε πάνω από όλα τα παιδιά. Να ενώσουμε τις δυνάμεις για να προσφέρουμε στο σχολείο. Όλες οι διαφορές, οι συγκρούσεις, οι επιμέρους απόψεις που υπάρχουν, ας μείνουν μακριά από το σχολείο».

Υπάρχει λοιπόν μια άλλη εικόνα πέρα από την προσπάθεια εξωραϊσμού που καταβάλλει η κυβέρνηση.

• Χαμηλές δαπάνες.

• Περικοπή των οικονομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων των εκπαιδευτικών.

• «Αιμορραγία» του εκπαιδευτικού δυναμικού.

• Προσπάθεια να καλυφθούν τα κενά με αναπληρωτές και ωρομίσθιους, διαιωνίζοντας αδιέξοδες καταστάσεις.

• Μεγιστοποίηση του αριθμού των μαθητών ανά τμήμα.

• Μέτρα που θίγουν ασθενέστερες οικονομικές ομάδες – όπως η ουσιαστική κατάργηση του θεσμού της ενισχυτικής διδασκαλίας και της Πρόσθετης Διδακτικής Στήριξης, η οποία προβλέπεται σε «απομακρυσμένες» και  «άγονες» περιοχές. Οι συνοικίες π.χ. της Β΄ Πειραιά ή και άλλες ακόμη που αντιμετωπίζουν έντονα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα γιατί να βρίσκονται «αποκλεισμένες» από αυτά τα μέτρα;

Ο κατάλογος θα μπορούσε να είναι μακρύς.

Το σίγουρο είναι ότι  και ο χώρος της εκπαίδευσης θα δοκιμαστεί από τη συσσώρευση των προβλημάτων αλλά και από την ένταση των κοινωνικών αντιδράσεων.

Καλή δύναμη, λοιπόν, σε μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικούς για τη συνέχεια.

Κι η ελπίδα για κάτι πιο δημιουργικό και με καινούριες προοπτικές ας μείνει ζωντανή.