Και με τους 388.447 νεοναζί τι θα γίνει

του Μ ...

Mε τη δημοσιοποίηση των αποτελεσμάτων των πρόσφατων εκλογών, όσο κι αν επισκιάστηκε σε κάποιο βαθμό από άλλες αγωνίες, το ερώτημα επανήλθε: Και με τους 388.447 νεοναζί τι θα γίνει; Ποιοι είναι αυτοί οι εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μας που, μετά από όλα όσα συνέβησαν, ψηφίζουν Χρυσή Αυγή; Πώς είναι δυνατόν;

Η επικρατέστερη –και δικαίως οργισμένη– αντίδραση ήταν πως όλοι τους είναι λοιπόν νεοναζί. Διότι πώς γίνεται, αφότου έχεις μάθει όλα όσα έχεις μάθει για τις ναζιστικές πεποιθήσεις και τις τελετές, τα όπλα και τα τάγματα εφόδου, τα μαχαιρώματα και το φόνο του Παύλου Φύσσα, να ψηφίζεις μια συμμορία τραμπούκων; Πώς γίνεται, μετά τις συλλήψεις, μετά τις κατηγορίες, μετά τις συνομιλίες που είδαν το φως της δημοσιότητας, μετά τις φωτογραφίες, να ψηφίζεις κάποιους που κατηγορούνται ως εγκληματική οργάνωση; Για να τους ψηφίζεις, επομένως, συντάσσεσαι με τις πεποιθήσεις τους και με τις πράξεις τους – άρα είσαι κι εσύ νεοναζί, είστε όλοι νεοναζί, και οι 388.447.

Ομολογώ ότι δεν καταλαβαίνω τι σημαίνει αυτό. Δεν καταλαβαίνω τι σημαίνει πως 388.447 ψηφοφόροι είναι νεοναζί. Σημαίνει, άραγε, πως έχουν διαβάσει τον Αγώνα μου και τον θεωρούν μια ορθή ανάλυση του κόσμου; Σημαίνει πως έχουν οργανωθεί πίσω από το ιδανικό του πρωτείου του αρχηγού – με αρχηγό τον Μιχαλολιάκο; Σημαίνει πως θεωρούν πως η «μάχη των πεζοδρομίων» είναι η μέθοδος για να «ξεβρωμίσει ο τόπος»; Σημαίνει ότι εγκρίνουν κι επιχαίρουν για τα μαχαιρώματα και τους φόνους; Δεν ξέρω, αλλά αμφιβάλλω.

Όσοι προκρίνουν αυτή την ερμηνεία της εκλογικής επίδοσης της Χρυσής Αυγής φοβάμαι ότι, εκτός του να απλουστεύουν, κάνουν και το λάθος να ενστερνίζονται –έστω και ακούσια– ένα αφήγημα που θέλει τη νεοναζιστική οργάνωση να είναι ένα λίγο πολύ αυτόνομο φαινόμενο. Και δεν εννοώ εδώ πως παραλείπουν τις συνήθεις ποιοτικές/πολιτισμικές συνδέσεις με την «κουλτούρα» του νεοέλληνα, διότι από δαύτες έχουμε χορτάσει· εννοώ πως δέχονται, έστω κι αν η θέση τους είναι αυτή της απέχθειας απέναντι στο ναζισμό, πως εδώ είμαστε αντιμέτωποι με μιαν αυτοτέλεια: η Χρυσή Αυγή έκανε αυτά κι αυτά, διώκεται, θα αποδειχτούν, θα πάει στη φυλακή, και σε κάθε περίπτωση είναι ένας σωρός από νεοναζιστές. Όποιες ευθύνες έχουν να αποδώσουν στο πολιτικό σύστημα και στον (προνομιακό) δημόσιο λόγο μέσα στα οποία σημειώθηκε η μετεωρική εκτίναξη της Χρυσής Αυγής είναι παρεμπίπτουσες, ή εν πάση περιπτώσει παράλληλες, δεν προβληματοποιούν την αυτοτέλεια του φαινομένου.

Προτείνω να το δούμε διαφορετικά: Ως την κρίσιμη στιγμή του 2009-2010, η Χρυσή Αυγή είναι μια αμελητέα οργάνωση, αστυνομικού ενδιαφέροντος, με εγκληματική δράση διαπιστωμένη, γνωστή στις υπηρεσίες, που δεν απειλεί παρά μόνον τους λίγους άτυχους που διασταυρώνονται με τους τραμπούκους της. Εκείνη τη στιγμή, όμως, η οποία συμπίπτει με την ένταση της οικονομικής κρίσης, η πορεία της αλλάζει: στήνει τις «αυθόρμητες» διαμαρτυρίες κατοίκων, όπου λιγοστοί κάτοικοι κραδαίνουν ελληνικά σημαιάκια, περιστοιχισμένοι από μπράβους, σε κεντρικές πλατείες της Αθήνας. Οι βιαιοπραγίες κατά μεταναστών εντείνονται. Η βία της Χρυσής Αυγής είναι γενικευμένη και εξόχως ορατή. Η πορεία αυτή την οδηγεί ως το δημοτικό συμβούλιο του Δήμου Αθηναίων, όπου ο εκλεγμένος δημοτικός σύμβουλος Νίκος Μιχαλολιάκος χαιρετά ναζιστικά.

Ταυτόχρονα, οι πολιτικοί του «μεσαίου χώρου» εντάσσουν πλήρως την ακροδεξιά ατζέντα στο κέντρο του δημοκρατικού δημόσιου λόγου: στα δύο επόμενα χρόνια, εμφανίζονται φράχτες, στρατόπεδα συγκέντρωσης, διαπόμπευση οροθετικών γυναικών, επιχειρήσεις- «σκούπα», ρατσιστική αστυνομική βία – όλα με πολιτικούς προϊ- στάμενους τη Νέα Δημοκρατία, το ΠΑΣΟΚ, και αργότερα και τη ΔΗΜΑΡ. Η επιλογή αυτή γίνεται, στο κοινοβούλιο και στα ΜΜΕ, πολιτικός λόγος κατά της Αριστεράς, η οποία κατηγορείται ως η πραγματικά απειλητική αυτουργός βίας στην κοινωνία, μέσω της δαιμονοποίησης των διαδηλώσεων και των διαμαρτυριών και της ταύτισης των κυβερνητικών δυνάμεων με την «ασφάλεια» απέναντι σε δύο εχθρούς που η Αριστερά υποθάλπει: τον «μπαχαλάκια» και τον «λαθρομετανάστη». Η «μετριοπαθής», «κεντρώα», «δημοκρατική» άποψη όχι μόνο δεν στοχεύει τους νεοναζί, αλλά στρέφεται σε μια επίθεση κατά της υποστήριξης της Αριστεράς προς τους «λαθρομετανάστες» – θυμηθείτε υποθέσεις όπως το σκισμένο Κοράνι ή οι απεργοί πείνας της Νομικής/Υπατίας. Και τόσο η δικαιοσύνη όσο και οι διωκτικές αρχές παίρνουν την ίδια κατεύθυνση: αμείλικτες απέναντι σε διαδηλωτές, ελαστικές απέναντι στους νεοναζί.

Όσο συμβαίνουν όλα αυτά, το πολιτικό σύστημα υποφέρει από την απονομιμοποίηση που προκαλεί η καταφανής παράδοσή του σε ένα οικονομικό πρόγραμμα βαθιά αντικοινωνικό. Πολύς κόσμος ριζοσπαστικοποιείται – όχι απαραίτητα προς προοδευτική κατεύθυνση. Το πολιτικό σύστημα αντιδρά με βία και καταστολή, αλλά και εντείνοντας την ακροδεξιά του ρητορική – αντιμεταναστευτική και αντιαριστερή. (Κάπου εκεί σκέφτεται και η Νέα Δημοκρατία να συνεργαστεί με τη Χρυσή Αυγή.)

Δολοφονείται ο Παύλος Φύσσας. Κι ύστερα από σχεδόν τέσσερα χρόνια που η Χρυσή Αυγή είναι ο ρυθμιστής ενός ζωτικού μέρους του πολιτικού λόγου, ξαφνικά ο υπουργός Δημόσιας Τάξης –εκπρόσωπος ενός απονομιμοποιημένου πολιτικού συστήματος– θυμάται ότι καμιά τριανταριά δικογραφίες για τη Χρυσή Αυγή, που γυρνάνε γύρω γύρω, μπορεί και να συνδέονται. Και παραγγέλνει σε μια απονομιμοποιημένη δικαιοσύνη να κάνει αυτό που επί τέσσερα χρόνια όφειλε να είχε κάνει – δίχως την παρέμβαση της εκτελεστικής εξουσίας.

Γιατί είναι παράξενο το ότι από όλο το κοινό που συγκρότησε το πολιτικό σύστημα της κρίσης, μεταξύ μνημονίων και ακροδεξιών πρακτικών, κάποιοι είναι τόσο καχύποπτοι που τις αποκαλύψεις για τη Χρυσή Αυγή δεν τις βλέπουν παρά ως μία ακόμη απάτη των πολιτικών; Γιατί είναι παράξενο το ότι κάποιοι τόσο ποτίστηκαν με την Ακροδεξιά, που το «δημοκρατικό» πολιτικό σύστημα νομιμοποίησε και τροφοδότησε, ώστε τη δίωξη δεν την αντιλαμβάνονται παρά ως υπαναχώρηση και σκευωρία;

Μήπως η απάντηση στο πού βρέθηκαν 388.447 νεοναζί δεν είναι απλώς η Χρυσή Αυγή, αλλά οι κυβερνήσεις της Ελλάδας της κρίσης; Και μήπως αυτή η απάντηση αποτελεί και το βασικό κλειδί για να τους αντιμετωπίσουμε;

Ωστόσο πηγαίνοντας τη σκέψη μας ένα βήμα πιο πέρα, από το ότι το πολιτικό σκηνικό εγκατέστησε τη Χρυσή Αυγή από το 0,3% στο 7% και την καθιέρωσε στην τρίτη πολιτική δύναμη της χώρας πρέπει να σταθούμε και κάπου αλλού. Η πνευματική κρίση και η κοινωνική παθογένεια οδήγησαν στην εδραίωση της Χρυσής Αυγής στο θώκο της οργάνωσης κράτους εν κράτει, όπου η ρατσιστική προπαγάνδα και η έννοια της αυτοδικίας οδήγησαν σε δολοφονίες και ρατσιστικές πράξεις.

Ο αγκυλωτός σταυρός υψώθηκε στη χώρα που βροντοφώναξε έξω ο φασισμός, μέσω της κοινωνικής αναλγησίας  και παθογένειας, στην εποχή των μνημονιακών επιταγών και της οικονομικής κρίσης που μαστίζει τη χώρα, όλα συνοδευόμενα από την απάθεια για την πολιτική σκηνή. Η χώρα που έμαθε να μισεί και να στοχοποιεί τον μετανάστη, τον ομοφυλόφιλο, τις ευπαθείς ομάδες, τον αριστερό, τον αναρχικό, εθίστηκε παράλληλα να υποστηρίζει το φαινόμενο της Χρυσής Αυγής.

Η λύση δεν θα έρθει από μια δίκη ενός σαθρού δικαστικού συστήματος, απλά αποτελεί ένα πρώτο βήμα στο δρόμο της πολιτικής τιμωρίας της νεοναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης, που αμαύρωσε το κοινοβούλιο, το οποίο λέρωνε η δεξιά οικονομική φράξια όλα αυτά τα χρόνια της μεταπολίτευσης. Η ουσιαστική και οριστική λύση βρίσκεται στην αντιμετώπιση της ακροδεξιάς νοοτροπίας που έχουν καταστήσει έρμαιο τη χώρα...

Με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου υποχρεωτική η μεταφορά των καταθέσεων των δημοσίων φορέων σε λογαριασμούς κοινής της Τράπεζας της Ελλάδας!

Πράξη νομοθετικού περιεχομένου με την οποία θα καθίσταται υποχρεωτική η μεταφορά των καταθέσεων των δημοσίων φορέων σε λογαριασμούς κοινής διαχείρισης της Τράπεζας της Ελλάδας  κατέθεσε το υπουργείο οικονομικών .

Η σκέψη για την θεσμοθέτηση της μεταφοράς των καταθέσεων σε κοινή διαχείριση με το ελληνικό δημόσιο γίνεται  - κατά την κυβέρνηση - για να παρακαμφθούν οι αντιδράσεις των διοικητικών συμβουλίων των δημόσιων φορών που αντιδρούν στην εκχώρηση των καταθέσεων .

Σύμφωνα με πληροφορίες οι συνολικές καταθέσεις των δημοσίων φορέων φτάνουν τα 11,9 δισ. ευρώ ενώ υπάρχουν ήδη σε ισχύ συμφωνίες επαναφοράς 8,9 δισ. ευρώ .

Οι καταθέσεις των ΔΕΚΟ δεν θα περιλαμβάνονται στην ΠΝΠ αφού για την κίνηση των λογαριασμών τους θα πρέπει να προηγηθεί απόφαση της γενικής συνέλευσης των μετόχων .

Σε πρόσφατες δηλώσεις του ο αναπληρωτής υπουργός οικονομικών κ. Δημήτρης Μάρδας αναφερόμενος στο θέμα είχε τονίσει ότι η μεταφορά των καταθέσεων των φορέων στην Τράπεζα της Ελλάδας δεν σημαίνει ότι δεν θα είναι διαθέσιμα για τους φορείς όποτε τα χρειαστούν . Τόνισε επίσης ότι ανάλογη νομοθεσία υπάρχει σε χώρες όπως η Ολλανδία η Πορτογαλία και η Μεγάλη Βρετανία . 

Τι αναφέρει η ΠΝΠ 

«Οι Φορείς της Γενικής Κυβέρνησης και οι Οργανισμοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης α΄ και β' βαθμού, υποχρεούται να καταθέτουν τα ταμειακά τους διαθέσιμα και να μεταφέρουν τα κεφάλαια προθεσμιακών καταθέσεων σε λογαριασμούς διαχείρισης που τηρούν στην Τράπεζα της Ελλάδος, κατά παρέκκλιση κάθε άλλης γενικής ή ειδικής διάταξης και διαδικασίας. Από αυτή την υποχρέωση εξαιρούνται τα κεφάλαια που απαιτούνται για την κάλυψη των ταμειακών αναγκών για το επόμενο δεκαπενθήμερο καθώς κι τα κεφάλαια που έχουν κατατεθεί στο Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων. Επίσης, εξαιρούνται οι Δημόσιες Επιχειρήσεις και οι Οργανισμοί». 

Πατήστε πάνω στην φωτογραφία και διαβάστε την ΠΝΠ

Για την αντιδημοκρατική πρακτική των Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου έχουμε γράψει και στο παρελθόν. 

Υποτίθεται ότι αυτές τις πρακτικές - των προηγούμενων κυβερνήσεων - τις κατήγγειλε και ο ΣΥΡΙΖΑ.  

Μόνο που τώρα σπεύδει να τις εφαρμόσει. 

Και το ζήτημα είναι ότι και τα τελευταία διαθέσιμα της χώρας τίθενται στην υπηρεσία του χρέους, για να ξεπληρωθούν οι δανειστές.

Μήπως ήρθε η ώρα να μιλήσει κάποιος με μεγαλύτερη ειλικρίνεια στον ελληνικό λαό;

Βίντεο της Διεθνούς Αμνηστίας για τη βαρκάδα Μέρκελ-Κάμερον και την αδιαφορία των Ευρωπαίων για το μεταναστευτικό

Τα λέει όλα μόνο του ... 

Από τη Ρόδο στη Λαμπεντούζα - η Μεσόγειος θάλασσα φρίκης και απανθρωπιάς

Συγκλονιστικές εικόνες από όλη τη Μεσόγειο φτάνουν κάθε στιγμή, κάθε ώρα στα σπίτια μας, στην ψυχή μας.

Από μια ατέλειωτη τραγωδία.

Η Μεσόγειος μετατράπηκε στον υγρό τάφο για χιλιάδες ανθρώπινες ψυχές.

Κάτω και από τις αμείλικτες πολιτικές και επεμβάσεις που διέλυσαν κράτη και κοινωνίες στη Βόρειο Αφρική, στη Μέση Ανατολή, στην Αφρική.

Από τους σύγχρονους ιμπεριαλιστές, νεοαποικιοκράτες των ισχυρών της γης.

Και από τους δήθεν αντιπάλους τους - και στην ουσία συνεργούς τους - φανατικούς, φονταμενταλιστές, τζιχαντιστές και από άλλα παρόμοια εκτρωματικά μορφώματα.

Από κοντά και τα υπάνθρωπα κυκλώματα εκμετάλλευσης - δουλέμποροι, διακινητές δυστυχισμένων ανθρώπινων υπάρξεων και εν ψυχρώ δολοφόνοι. 

Αυτό βιώνουμε με δραματικό τρόπο καθημερινά. Είτε είναι στις ακτές της Ρόδου.

Όπου, τρεις νεκροί (ένας άνδρας, μία γυναίκα και ένα παιδί) έχουν ανασυρθεί μέχρι τώρα νεκροί από το σημείο, όπου το πρωί προσάραξε ιστιοφόρο σκάφος με παράτυπους μετανάστες και ενώ βρίσκεται σε εξέλιξη η επιχείρηση διάσωσης. Ωστόσο, υπάρχουν φόβοι ότι ο αριθμός των θυμάτων θα αυξηθεί τις επόμενες ώρες.
Σύμφωνα με το Λιμενικό, πολλοί μετανάστες έπεσαν στη θάλασσα για να βγουν στη στεριά και από αυτούς έχουν διασωθεί μέχρι στιγμής 83 άτομα, εκ των οποίων 57 έχουν μεταφερθεί στην Αστυνομική Διεύθυνση του νησιού και 23 στο Γενικό Νοσοκομείο Ρόδου.

Σε βίντεο του Tvkosmos καταγράφεται η στιγμή που το σκάφος, στο οποίο επέβαιναν πάνω από 100 μετανάστες, χτυπάει στα βράχια και οι μετανάστες βρίσκονται στην θάλασσα. 

Είτε στ' ανοικτά της Λαμπεντούζα όπου αναφορές μιλούν για τρεις νέες εκκλήσεις για σωτηρία από πλοιάρια με μετανάστες που πλέουν στην περιοχή.

Όπου υπήρξε και νέα ανατροπή σκάφους με 300 μετανάστες.

Και όπου για το προηγούμενο τραγικό περιστατικό εκφράζονται φόβοι για πάνω από 1000 νεκρούς!

Ενώ η δήμαρχος του νησιού έκανε τραγική έκκληση αναφέροντας ότι δεν υπάρχει χώρος πλέον στα νεκροταφεία για να ταφούν οι σωροί των άτυχων ανθρώπων!

Κάπου σ' αυτές τις στιγμές θυμήθηκε και η ΕΕ να προχωρήσει σε  Έκτακτη Σύνοδος Κορυφής την Πέμπτη (!)

«Η κατάσταση στην Μεσόγειο είναι δραματική και δεν μπορεί να συνεχιστεί. Δεν μπορούμε να δεχθούμε ότι χάνονται οι ζωές εκατοντάδων ανθρώπων», ανέφερε ο Τουσκ. 

Είχε προηγηθεί η έκκληση του Ιταλού πρωθυπουργού Ματέο Ρέντσι για την σύγκληση της Συνόδου. 

Το θυμήθηκαν τώρα αφού πρώτα είχαν συμβεί αυτά:

Mediterranean migrants

13,500

Migrants rescued 10-17 April

1,600

Feared to have died attempting the crossing so far this year

• 35,000 Migrants have arrived from North Africa in 2015
• 218,000 Estimated to have crossed the Mediterranean in 2014
• 3,500 Migrants died attempting the crossing last year

Source: UNHCR

A

Η Ρήξη και οι Ψευδαισθήσεις

                     του Μ ...

Μπορεί αυτή η κυβέρνηση να έχει ψευδαισθήσεις; Μπορεί κανείς να αποδώσει μια τέτοια αιχμή σε ανθρώπους καθ’ όλα καταρτισμένους και πνευματικά συγκροτημένους, μπολιασμένους μάλιστα –κατά το μάλλον ή ήττον- στη μαρξιστική αναλυτική σκέψη;

Ενόσω η διαδικασία της διαπραγμάτευσης συνεχίζεται, διάχυτο παραμένει το συναίσθημα της αβεβαιότητας στο σύνολο της ελληνικής κοινωνίας, δίχως κανείς να μπορεί να προβλέψει, με μια σχετική εγκυρότητα, αν αυτό που θα ακολουθήσει θα είναι ένας συμβιβασμός -ως αποτέλεσμα αμοιβαίων υποχωρήσεων- ή μια καθολική ρήξη.  

Όμως, αν η κυβέρνηση ήταν αποφασισμένη να προχωρήσει σε ρήξη (χρεοκοπία, στάση πληρωμών κ.λπ.) με τους «θεσμούς», διεκδικώντας τη διαγραφή μεγάλου μέρους του χρέους και ρήτρα ανάπτυξης για το υπόλοιπο μέρος, είναι λογικό να το έκανε στις 20 Φεβρουαρίου, όταν ακόμη τα ταμιακά διαθέσιμα ήταν σχετικά επαρκή για κάτι τέτοιο. Όταν, δηλαδή, θα είχε τη δυνατότητα, ταυτόχρονα με την πιθανή έκδοση ενός παράλληλου νομίσματος για το εσωτερικό, θα μπορούσε ακόμη να χρηματοδοτεί με ευρώ τις στρατηγικές ανάγκες του κράτους που αφορούν σε εισαγόμενα προϊόντα και υπηρεσίες (καύσιμα, φάρμακα κ.λπ.). Όταν ακόμη, επίσης, οι καταθέσεις στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα δεν θα είχαν υποστεί τις διαρροές που έχουν υποστεί έκτοτε. 

Το γεγονός ότι δεν το έκανε τότε, μπορεί να σημαίνει δυο πράγματα: 

α) ότι δεν είχε, ούτε έχει, αποφασίσει καμία ρήξη και άρα αυτό που και τώρα αναζητά, είναι μια έξυπνη, προωθητική και γυαλιστερή «συσκευασία» για τη μέγιστη των κυβισθήσεων στην παγκόσμια Ιστορία της αριστεράς.

β) ότι είχε την, μάλλον βέβαιη, εκτίμηση, πως οι -υπό το χαϊδευτικό προσωνύμιο «εταίροι»- αποικιοκράτες, θα υποχωρούσαν μπροστά: 

β1) στην ακαταμάχητη και ορθολογική επιχειρηματολογία ότι το πρόγραμμα δεν βγαίνει, 

β2) στην αριστερή αποφασιστικότητα μιας κυβέρνησης υποστηριζόμενης από την μεγάλη πλειοψηφία του Λαού,

β3) στο ηθικό πλεονέκτημα της κυβέρνησης αυτής, που δεν ήταν «χρεωμένη» με σκελετούς στις ντουλάπες της από σκάνδαλα και «χριστοφοράκους»

β4) στη βεβαιότητα της κυβέρνησης, ότι το «ξεδόντιασμα» της ντόπιας παρασιτικής ελίτ θα απέδιδε στα δημόσια ταμεία επαρκή διαθέσιμα για την κάλυψη των δημοσιονομικών ελλειμμάτων-ισοδυνάμων, που απαιτούσαν οι δανειστές και ίσως (δώστε μου έξι μήνες και θα δείτε μια άλλη χώρα φέρεται να έλεγε ο πρωθυπουργός),

β5) στο «αχαρτογράφητο» κόστος μιας απειλούμενης ελληνικής χρεοκοπίας, εξόδου από την Ε.Ζ. 

β6) ότι σύσσωμος ο ευρωπαϊκός νότος θα συμπαρατασσόταν, εκών-άκων, με την ελληνική κυβέρνηση, προσδοκώντας και τη δική του απελευθέρωση από το άγος της κηδεμονευόμενης γερμανικής λιτότητας.  

Ας απορρίψουμε την περίπτωση (α) για λόγους ας πούμε...αριστερής φιλοκυβερνητικής προκατάληψης,  που δεν θα μας επέτρεπε να φανταστούμε καν μια τόσο αφερέγγυα και εν πολλοίς ανήθικη αριστερή διακυβέρνηση.

Παραμένει, δηλαδή, ως το σκεπτικό (β) να δικαιολογεί τους λόγους που η κυβέρνηση δεν επέλεξε στην κατάλληλη στιγμή τη μεγάλη ρήξη με τους δανειστές. Πίστευε, με άλλα λόγια, και πιστεύει ακόμη και σήμερα -είναι μάλιστα εμφανές αυτό από σχετική αρθρογραφία, αλλά και δηλώσεις στελεχών- ότι εν τέλει, και μάλιστα ως συνήθως την τελευταία στιγμή, οι δανειστές θα υποχωρήσουν αποδεχόμενοι αυτό, που ονομάζεται ως έντιμος συμβιβασμός.

Εν τούτοις, αυτή η «τελευταία στιγμή» δεν έρχεται, οι εκταμιεύσεις από τον ELA με το σταγονόμετρο δεν την αφήνουν να έλθει, ο χρόνος κυλάει, και η ελληνική κυβέρνηση ξύνει κυριολεκτικά τον πάτο του χρηματοδοτικού βαρελιού για να συγκεντρώσει τα ποσά των δόσεων που λήγουν, αφαιρώντας όμως από τη χώρα –και εδώ είναι το πολύ κρίσιμο- μια στοιχειωδώς ρεαλιστική δυνατότητα χρεοκοπίας εντός του ευρώ, αφού στο τέλος θα έχει απομείνει εντελώς από ρευστά διαθέσιμα σε ευρώ για να χρηματοδοτήσει -για ένα εύλογο χρονικό διάστημα- τις άκρως αναγκαίες στρατηγικές ανάγκες λειτουργίας του κράτους και της κοινωνίας από σχετικές εισαγωγές.

Να γιατί ήταν σωστή η παρατήρηση αρκετών σε σχέση με τη συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου, ότι ο χρόνος (και η ασάφεια ως προς την χρηματοδότηση) δεν ήταν υπέρ της ελληνικής πλευράς. Και αλίμονο, αν η κυβέρνηση οδηγηθεί στη ρήξη επειδή δεν θα μπορεί να κάνει τίποτε άλλο! Αλίμονο, αν η χώρα οδηγηθεί στη χρεοκοπία, έχοντας προηγουμένως ξοδέψει τις τελευταίες χρηματοδοτικές της ρανίδες για να εξοφλήσει το ΔΝΤ, με την ψευδαίσθηση μάλιστα ότι κερδίζει χρόνο και πιέζει τους δανειστές.

Εδώ όμως, ανακύπτει ένα άλλο ερώτημα: Μπορεί αυτή η κυβέρνηση να έχει ψευδαισθήσεις; Μπορεί κανείς να αποδώσει μια τέτοια αιχμή σε ανθρώπους καθ’ όλα καταρτισμένους και πνευματικά συγκροτημένους, μπολιασμένους μάλιστα –κατά το μάλλον ή ήττον- στη μαρξιστική αναλυτική σκέψη;
Η απάντηση μοιάζει να είναι αρνητική. 

Αλλά, μια δεύτερη ανάγνωση των προϋποθέσεων της (β) εναλλακτικής που αναλύσαμε παραπάνω, δεν είναι και τόσο καθησυχαστική. 
Διότι:

γ1)είναι, άραγε, ορθολογικό να πιστεύουμε, ότι ο δανειστής-αποικιοκράτης ενδιαφέρεται καν για τον ορθολογισμό του επιχειρήματος, ότι το «Πρόγραμμα δεν βγαίνει»; Και αν αυτό ήταν, ακριβώς, η δική του στόχευση; Ή αποκλείεται;

γ2)είναι ορθολογικό να πιστεύουμε, ότι η δυτικοευρωπαϊκή ολιγαρχία θα έδειχνε κάτι περισσότερο από μερικά «δημοκρατικά ευχολόγια» για την ετυμηγορία του Ελληνικού Λαού που...πρέπει να γίνει σεβαστή; Μα, στ’ αλήθεια πιστεύουμε ότι η ευρωπαϊκή ελίτ δίνει δυάρα για τις αποφάσεις και τα ζητούμενα του Λαού μας;

γ3)είναι ορθολογικό να πιστεύουμε, ότι οι «διαφθορείς» δανειστές θα αντιμετώπιζαν, έστω με κάποια αναγκαστική θετική προαίρεση, την αδιάφθορη νέα ελληνική κυβέρνηση; Μα είναι προφανές, ότι τα συμφέροντα τους, ήταν και είναι, με διεφθαρμένες κυβερνήσεις. Αυτές «οικοδόμησαν» αλλά και συντήρησαν τη χώρα ως παρασιτική απόφυση της Δύσης. 

γ4) είναι ορθολογικό να πιστεύουμε, ότι οι δανειστές-αποικιοκράτες θα συναινούσαν έτσι απλά στο «ξεδόντιασμα», στη διάλυση, του ντόπιου παρασιτικού μηχανισμού που εδώ και δεκαετίες τους εκπροσωπεί, με άλλοθι την δημοσιονομική εξυγίανση; Μα στ’ αλήθεια, πιστεύουμε ότι η ευρωπαϊκή ελίτ ενδιαφέρεται για τη δημοσιονομική εξυγίανση, ή μήπως επιδιώκει το εντελώς αντίθετο, την αέναη διαιώνιση του χρέους, της εξάρτησης, αλλά και των ανισορροπιών που «παράγουν» τα ελλείμματα;

γ5) είναι ορθολογικό να εκτιμούμε, ότι μπορεί να τους αποτρέψει το άγνωστο πιθανό κόστος για την Ευρωζώνη και το Ευρώ, όταν είναι φανερό ότι, ήδη από το PSI, αυτό που επιχειρούν παντοιοτρόπως να πετύχουν, είναι να ελαχιστοποιήσουν την έκθεση τους στους κινδύνους αυτούς; Για ποιο λόγο έγινε δηλαδή το PSI, ή «χάψαμε» κι εμείς τη Βενιζέλεια ρητορική περί «του μεγαλύτερου δανείου στην ανθρώπινη ιστορία!»; Και, εν τέλει, πόσο ορθολογικό είναι να πιστεύουμε, ότι η τρέχουσα «γερμανική» Ευρώπη δεν έχει καταβάλλει κάθε φροντίδα και ακραία οργανωτική προετοιμασία για την ελαχιστοποίηση των συνεπειών μιας ρήξης;

γ6) Το ζήτημα της συσπείρωσης των χωρών του Νότου δεν το συζητώ καν.

Προσωπικά, δεν έχω βέβαιη απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα. Αυτό είναι, όμως, και το κυρίως πρόβλημα. Ότι, αντιθέτως, είναι επιτακτική, υπαρξιακή ανάγκη, να έχουμε την απόλυτη βεβαιότητα ότι η χώρα και ο Λαός μας δεν είναι έρμαιο –για ακόμη μια φορά στην Ιστορία του-  των χρόνια καλλιεργημένων ψευδαισθήσεων περί μιας κάποιας Δημοκρατικής και Αλληλέγγυας Ευρώπης των Λαών, που ποτέ μέχρι σήμερα δεν γνωρίσαμε.  

Ξεπέρασαν τους 220.000 οι νεκροί στη Συρία!

       του Μ ….

Τον θάνατο περισσοτέρων από 220.000 ανθρώπων έχει προκαλέσει ο εμφύλιος πόλεμος στη Συρία, από την έναρξη της εξέγερσης κατά του καθεστώτος του προέδρου Μπασάρ Αλ Άσαντ στις 15 Μαρτίου του 2011, ανακοίνωσε το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων

«Έχουμε καταμετρήσει 222.271 νεκρούς από την έναρξη της εξέγερσης τον Μάρτιο του 2011», δήλωσε ο Ραμί Αμπντέλ Ραχμάν, διευθυντής του Παρατηρητηρίου το οποίο διαθέτει μεγάλο δίκτυο πηγών στη Συρία.
 

Ο κ. Ραχμάν δήλωσε ότι ο αριθμός των νεκρών μεταξύ των αμάχων ανέρχεται σε «67.293, εκ των οποίων 11.021 παιδιά».
 

Μεταξύ των αντικυβερνητικών μαχητών που σκοτώθηκαν, 39.848 είναι Σύροι αντάρτες και 28.253 τζιχαντιστές από άλλες χώρες, σύμφωνα με τον απολογισμό του Παρατηρητηρίου.
 

Στις τάξεις των φιλοκυβερνητικών δυνάμεων, η μη κυβερνητική οργάνωση απαριθμεί 46.843 νεκρούς στρατιώτες, 34.872 πολιτοφύλακες των Δυνάμεων Εθνικής Άμυνας, 682 μέλη της σιιτικής Χεζμπολάχ του Λιβάνου και 2.844 σιίτες πολιτοφύλακες που ταξίδεψαν στη Συρία προερχόμενοι από άλλες χώρες.
 

Στον απολογισμό δεν περιλαμβάνονται οι περίπου 20.000 αγνοούμενοι, διευκρινίζει το Παρατηρητήριο, το οποίο εκτιμά ότι ο αριθμός των νεκρών είναι σαφώς υψηλότερος από τους 220.000 που έχουν καταμετρηθεί.
 

Η σύγκρουση στη Συρία εισήλθε στις 15 Μαρτίου στον πέμπτο της χρόνο.

Αποκάλυψη TPP: Το σκάνδαλο της «ποσόστωσης»

         του M ...

Στις αρχές Απριλίου ο Ανδρέας Λοβέρδος ανακοίνωσε την αποχώρηση του ΠΑΣΟΚ από τη συζήτηση για το νομοσχέδιο του Γιώργου Κατρούγκαλου αναφέροντας ότι «το θέμα είναι ηθικό». Λίγες ημέρες νωρίτερα το ΠΑΣΟΚ είχε αποχωρήσει και από την επιτροπή δημόσιας διοίκησης πάλι επειδή σε αυτή συμμετείχε ο Γιώργος Κατρούγκαλος. Ήρθε λοιπόν η ώρα να δούμε πως άσκησε τη δημόσια διοίκηση το ΠΑΣΟΚ όταν ήταν στην κυβέρνηση μαζί με τη ΝΔ και την ΔΗΜΑΡ.

Το σκάνδαλο είναι λίγο-πολύ γνωστό. Η περίφημη «ποσόστωση» που συμφωνήθηκε το 2012 προέβλεπε τα τρία κόμματα να μοιράσουν την πίτα του δημοσίου με κομματικά κριτήρια σε προσυμφωνημένες αναλογίες. Κανείς μας δεν περίμενε λοιπόν να σοκαριστεί όταν ξεκίνησε η ανάγνωση των εκατοντάδων εσωτερικών εγγράφων που έχουμε πλέον στα χέρια μας. Κι όμως η πραγματικότητα ήταν διαφορετική.

Ξεκινήσαμε με διάθεση για μια έρευνα σε βάθος κρατώντας σημειώσεις για τα ονόματα, διασταυρώνοντας τα στοιχεία και δημιουργώντας πίνακες αλλά σύντομα καταλάβαμε ότι το μεγαλύτερο σκάνδαλο που κρύβεται σε αυτό τον τεράστιο όγκο ντοκουμέντων είναι η ίδια η μεγαλύτερη εικόνα του: Το μέγεθος της κομματικής διαπλοκής στον δημόσιο βίο.

Οι επικεφαλής της Νέας Δημοκρατίας, του ΠΑΣΟΚ και της Δημοκρατικής Αριστεράς σχεδίασαν, οργάνωσαν και εκτέλεσαν ένα περίπλοκο μαθηματικό μοντέλο πλήρους επιβολής κομματισμού και αναξιοκρατίας μέσω των θέσεων του δημόσιου τομέα.

Στα έγγραφα που επεξεργαζόμαστε και θα δημοσιοποιούμε σταδιακά τις επόμενες ημέρες γίνεται σαφές ότι από τις πρώτες ημέρες μετά τις εκλογές του 2012 στήθηκε ένας μηχανισμός εντός της γραμματείας συντονισμού του κυβερνητικού έργου που ανέλαβε να εκτελέσει την σχεδιασμένη «ποσόστωση». Η περιπλοκότητα του σχεδίου οδήγησε τους υπεύθυνους να φτιάξουν μέχρι και σχεδιαγράμματα αλλά και πίνακες σύμφωνα με τους οποίους ολόκληρο το δημόσιο μοιράζεται σαν κομμάτια πίτσας στα τρία κόμματα.

Και όταν λέμε το δημόσιο μιλάμε για όλο το δημόσιο. Από τις θέσεις των προέδρων σε αρχές και εταιρίες δημοσίου δικαίου μέχρι και τη στελέχωση των κατώτερων στελεχών σε νοσοκομεία, αγροτικούς συναιτερισμούς και λιμενικά γραφεία. Η «ποσόστωση» αφορούσε τα πάντα!

Αφού λοιπον οι υπεύθυνοι των κομμάτων συναποφάσισαν για τις θέσεις που θα έπρεπε να κατέχουν στο δημόσιο ξεκίνησε ένα παζάρι μεταξύ των κομμάτων για τις ίδιες τις θέσεις. Στα έγγραφα που έχουμε στην κατοχή μας (πολλά από αυτά με την σημείωση «Εμπιστευτικό») οι κομματικοί μηχανισμοί ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ ενημερώνουν τον ειδικό σύμβουλο του υπουργείου για συγκεκριμένα ονόματα, σημειώνοντας μάλιστα σχεδόν πάντα ποιος βουλευτής πρότεινε τον κάθε υποψήφιο.

Ανάμεσα στα έγγραφα που έχουμε στην κατοχή μας βρίσκονται επίσης και πολλά βιογραφικά που επισυνάπτονται μαζί με τις προτάσεις των βουλευτών. Ενδεικτικό της διαδικασίας που ακολουθήθηκε για τις προσλήψεις στον δημόσιο τομέα είναι ότι υπάρχουν βιογραφικά υποψηφίων που αφοροπύν αποκλειστικά την κομματική δράση του ενδιαφερόμενου. Φαίνεται ήταν το μόνο που έπαιζε ρόλο.

Ένα άλλο τρομακτικό στοιχείο που γίνεται σαφές από την πρώτη ανάγνωση των ντοκουμέντων είναι ότι η κυβέρνηση ήταν διατεθειμένη να περάσει τροπολογίες (όπως και το έκανε) τροποποιώντας τις θέσεις ανά οργανισμό προκειμένου να βγούνε τα νούμερα στις ποσοστώσεις. Είναι προφανές ότι το «στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα» είχε εκληφθεί εντελώς εσφαλμένα από τις προηγούμενες κυβερνήσεις.

Στις επόμενες ημέρες το TPP θα συνεχίσει το ρεπορτάζ για την δημόσια διοίκηση και θα παρουσιάσει ολοκληρωμένα ρεπορτάζ για συγκεκριμένες θέσεις. Μέχρι τότε θα περιμένουμε και την δικαιοσύνη να ξεκινήσει από την πλευρά της έρευνα αφού τα έγγραφα που φέρνουμε στο φώς φωτογραφίζουν μια σπείρα εντός του δημοσίου που όριζε τους επικεφαλής όλων των οργανισμών αποκλειστικά βάσει κομματικών πεποιθήσεων και με την υπόδειξη εν ενεργεία βουλευτών, οι οποίοι θα μπορούσαν να έχουν υποπέσει σε εγκληματικές πράξεις όπως αυτή της απιστίας ή της ενεργητικής δωροδοκίας.

Κι αν το δημοσίευμα μας δεν καταφέρει να κινητοποιήσει αυταπάγγελτα τα γρανάζια της δικαιοσύνης θα πάμε εμείς να καταθέσουμε τα στοιχεία αφού ακόμα και αν παραδεχτούμε ότι η δικαιοσύνη είναι τυφλή μπορούμε πάντα να ελπίζουμε ότι δεν έχει κουφαθεί και από πάνω… και αυτά τα στοιχεία φωνάζουν από απόσταση… 

Τραγωδία δίχως τέλος: 700 μετανάστες φέρεται να έχουν πνιγεί στα ανοικτά της Λαμπεντούζα - η Μεσόγειος γίνεται ο υγρός τάφος για χιλιάδες ανθρώπινες ψυχές

Πλοιάριο που ξεκίνησε από την Αίγυπτο μεταφέροντας περίπου 700 μετανάστες ανατράπηκε στο Κανάλι της Σικελίας παρασύροντας στον θάνατο εκατοντάδες άτομα. 

Οι ιταλικές Αρχές περισυνέλεξαν 28 άτομα, ενώ εκτιμούν πως οι νεκροί θα φθάσουν περίπου τους 700. Διασωθέντες και σοροί θα μεταφερθούν στην Κατάνια όπως δημοσιεύει η Corriere della Sera. Ήδη έχουν ανασυρθεί 21 σοροί.

Σύμφωνα με πληροφορίες, το πλοιάριο ανατράπηκε όταν οι μετανάστες που επέβαιναν σε αυτό συγκεντρώθηκαν στη μία πλευρά του μόλις είδαν ότι τους πλησιάζει ένα εμπορικό πλοίο.

Η εκπρόσωπος της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες δήλωσε πως πρόκειται για μία από τις μεγαλύτερες τραγωδίες στη Μεσόγειο. «Προς το παρόν φοβόμαστε ότι πρόκειται για μια τραγωδία τεράστιων διαστάσεων», σχολίασε επιπλέον η Καρλότα Σάμι.

Το ναυάγιο σημειώθηκε στα ανοικτά των λιβυκών ακτών, 190 χιλιόμετρα νότια του ιταλικού νησιού Λαμπεντούζα τα μεσάνυχτα. Οι επιχειρήσεις διάσωσης συντονίζονται από την ιταλική Ακτοφυλακή με τη συμμετοχή δυο πλοίων με σημαία Μάλτας, ενώ συνολικά 20 πλοία παίρνουν μέρος στις επιχειρήσεις.

Μέχρι αυτήν τη στιγμή η ιταλική Ακτοφυλακή και το Πολεμικό Ναυτικό έχουν διασώσει 28 μετανάστες και έχουν περισυλλέξει 23 πτώματα. Οι διασωθέντες, στις πρώτες τους συνομιλίες με τους άνδρες της ιταλικής Ακτοφυλακής, συνεχίζουν να κάνουν λόγο για περισσότερους από 700 νεκρούς.

Η τελευταία, σοβαρότερη τραγωδία των απελπισμένων της θάλασσας είχε σημειωθεί στις 2 Οκτωβρίου του 2013 στα ανοικτά της Λαμπεντούζα, με 300 νεκρούς.

Αν επιβεβαιωθεί, η τραγωδία αυτή θα είναι η χειρότερη που έχει σημειωθεί ποτέ στη νότια Μεσόγειο και θα ανεβάσει τον αριθμό των νεκρών μεταναστών από την αρχή του έτους σε 1.500.