Στον απόηχο της συνάντησης Σαμαρά – Μέρκελ στο Βερολίνο - «Μπουχτισμένοι οι Έλληνες από τα μέτρα λιτότητας»

Στον απόηχο της συνάντησης στο Βερολίνο μεταξύ του Αντώνη Σαμαρά και της Γερμανίδας Καγκελαρίου, Άγκελα Μέρκελ, ο γερμανικός Τύπος προχωρεί σήμερα σε αποτίμηση της. «Και οι δύο χρειάζονται μια ιστορία επιτυχίας» τονίζουν χαρακτηριστικά ορισμένα έντυπα.

Ενδεικτικά η εφημερίδα Süddeutsche Zeitung επικεντρώνει το σχόλιό της σε όσα είπε, αλλά κυρίως σε όσα δεν είπε ο Αντώνης Σαμαράς στο Βερολίνο. Στα όσα είπε, συμπεριλαμβάνεται και η πρόθεσή του να γλυτώσει μια ώρα αρχύτερα από το ΔΝΤ. «Στενά ιδωμένο, η οργή του έχει αποδέκτη όλη την τρόικα, αλλά δεν τόλμησε να το πει δυνατά κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στο Βερολίνο. Ίσως επειδή η κριτική κατά του ΔΝΤ είναι πιο εύκολη, όχι μόνο επειδή οι όροι για την έγκριση δανείων είναι ιδιαίτερα αυστηροί, αλλά και επειδή τα επιτόκια είναι πολύ υψηλά σε σημείο που και η Ιρλανδία βρίσκεται σε διαδικασία να το ξεφορτωθεί».

Ο γερμανός αρθρογράφος επισημαίνει ότι το πραγματικό πρόβλημα του Σαμαρά βρίσκεται στα όσα δεν είπε.

  «Μετά από 6 χρόνια κρίσης τόσο η χώρα, όσο και η κυβέρνησή του έχουν μπουχτίσει από τα συνεχώς νέα μέτρα λιτότητας από την Ουάσιγκτον, τις Βρυξέλλες και την Φραγκφούρτη. Στις αρχές του 2015 ο έλληνας πρωθυπουργός θα περάσει δοκιμασία με αφορμή την εκλογή από τη Βουλή προέδρου της δημοκρατίας με ενισχυμένη πλειοψηφία του 60% των ψήφων. Εάν δεν την συγκεντρώσει, θα οδηγηθεί η χώρα σε πρόωρες εκλογές με πιθανό νικητή την ριζοσπαστική αριστερά». Ο γερμανός αρθρογράφος καταλήγει πάντως στη διαπίστωση ότι η Ελλάδα δεν πρόκειται να μείνει εντελώς χωρίς την τρόικα.

Το «ρεαλισμό» του Αντώνη Σαμαρά εκθειάζει ο σχολιαστής της Frankfurter Allgemeine Zeitung. Στο άρθρο του με τον τίτλο «Προς τα πάνω» επισημαίνεται ότι η Ελλάδα μετά από τέσσερα χρόνια κρίσης, έχει πέσει στις πίσω θέσεις στο πεδίο της ειδησεογραφίας. «Στην περίπτωση της Ελλάδας, που πολλοί θεώρησαν αναπόφευκτη ή ακόμη και επιθυμητή την έξοδό της από την ευρωζώνη, η εξέλιξη αυτή αποτελεί σημείο επιστροφής στην ομαλότητα και στη σταθερότητα», γράφει η εφημερίδα.

«Προφανώς η χώρα κινείται και πάλι προς τα πάνω, ο δρόμος εξόδου από την κρίση είναι προφανώς οδυνηρός, όπως δείχνουν οι απεργίες των δημοσίων υπαλλήλων. Όμως η μείωση του αριθμού των απασχολούμενων στο δημόσιο, όπως και οι μεταρρυθμίσεις στην οικονομία αποτελούν μονόδρομο. Ο Σαμαράς είδε την αναγκαιότητα και είχε το θάρρος να τον ακολουθήσει. Στην Ιταλία και στη Γαλλία υπάρχουν πολλοί πολιτικοί παίκτες που αρνούνται την πραγματικότητα και νομίζουν ότι μπορούν να συνεχίσουν όπως μέχρι σήμερα. Αλλά πλανώνται. Όχι όμως ο Σαμαράς», καταλήγει το σχόλιο.

Έπαινοι, λοιπόν, από τα συντηρητικά γερμανικά έντυπα στον «δικό τους άνθρωπο».

Όχι άδικα …

Αφού αυτός τους «κάνει τη δουλειά», εξυπηρετώντας φυσικά τα γερμανικά συμφέροντα και όχι, βεβαίως, εκείνα της Ελλάδας και των Ελλήνων πολιτών.

«Ιστορία επιτυχίας»

Η οικονομική εφημερίδα Handelsblatt του Ντίσελντορφ υποστηρίζει ότι τόσο η Μέρκελ, όσο και ο Σαμαράς χρειάζονται μιαν «ιστορία επιτυχίας». Και εξηγεί γιατί: «η καγκελάριος θέλει να αποδείξει ότι η 'ιατρική' των μεταρρυθμίσεων φέρνει αποτελέσματα στη χώρα όπου ξεκίνησε η δημοσιονομική κρίση. Από την πλευρά του ο Σαμαράς αντιμετωπίζει πιέσεις στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό με φόντο ενδεχόμενες πρόωρες εκλογές και πιθανό νικητή τις ριζοσπαστικές δυνάμεις στη χώρα. Πρόκειται για ένα σενάριο τρόμου για τη Μέρκελ. Γι' αυτό και επιβεβαίωσε την αποφασιστική διακυβέρνηση του Σαμαρά, που θα οδηγήσει βήμα προς βήμα προς την επιτυχία». Ο γερμανός αρθρογράφος συνδέει την απόρριψη ενός τρίτου πακέτoυ βοήθειας πριν καν τεθεί επί τάπητος ένα τέτοιο ενδεχόμενο με τις εσωπολιτικές πιέσεις που υφίσταται ο Σαμαράς.

«Ιστορία επιτυχίας» ή “success story” … περσινά ξινά σταφύλια …

Αφού αυτή ξεφούσκωσε πριν καν την ψελλίσουν οι κυβερνητικοί «εγκέφαλοι».

Πιο αληθοφανής είναι η φρασεολογία για «ιατρική» των μεταρρυθμίσεων …

Πιο σωστά για τη χειρουργική των όποιων «μεταρρυθμίσεων» με τον ακρωτηριασμό των δικαιωμάτων των Ελλήνων εργαζομένων, με τη δραματική περικοπή όλων των κοινωνικών δαπανών και την αποδιάρθρωση και των ελάχιστων στοιχείων του κοινωνικού κράτους και των υποδομών του.

Πάντως ό,τι προκαλεί «τρόμο» στην κ. Μέρκελ δεν είναι απεχθές για τους Έλληνες πολίτες …

 Παρά μόνο για τους εγχώριους υποστηρικτές και υποτακτικούς της!

Τι απέφερε τελικά η συνάντηση Μέρκελ-Σαμαρά στο Βερολίνο και κατά πόσον εκπληρώθηκαν οι προσδοκίες της ελληνικής πλευράς;

Μια αποτίμηση επιχειρείται από τον πολιτικό επιστήμονα στο Πανεπιστήμιο της Βόννης Λάζαρο Μηλιόπουλο σε ερωτήσεις που του απηύθυνε η Deutsche Welle.

Γεγονός είναι ότι στο προοίμιο της συνάντησης είχαν καλλιεργηθεί εν μέρει υπερβολικές προσδοκίες, κυρίως από ορισμένα ελληνικά μέσα μαζικής ενημέρωσης. Κάτι που είχε προφανώς αναγκάσει τόσο την γερμανική όσο και την ελληνική πλευρά να υποβαθμίσουν τη σημασία της συνάντησης και να κατεβάσουν αισθητά τον πήχη των προσδοκιών. Όπως είπε προς τη Deutsche Welle o πολιτικός επιστήμονας στο Πανεπιστήμιο της Βόννης Λάζαρος Μηλιόπουλος:

«Η κ. Μέρκελ περιορίστηκε να δηλώσει ότι είναι σίγουρη πως σύντομα θα ανακάμψει η οικονομία της χώρας. Πρόσθεσε δε ότι τα πρώτα δείγματα επιτυχίας γίνονται πλέον ορατά και πως θα κάνουμε ό,τι μπορούμε για να στηρίξουμε περαιτέρω τη χώρα. Στο πεδίο αυτό οι παρατηρήσεις των δύο πλευρών έχουν ταυτιστεί κατά κάποιον τρόπο. Από την άλλη πλευρά και ο κ. Σαμαράς έχει τονίσει ακριβώς το ίδιο.

 Πέραν αυτού όμως δεν υπήρχε κάτι το καινούργιο. Πιστεύω ότι ήταν αρκετά νωρίς για να εκφραστούν πράγματα που θα ανταποκρίνονταν στις προσδοκίες της ελληνικής πλευράς.»

Ανησυχεί αλλά δεν τρομοκρατεί το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών

Κατά πόσον όμως μπορεί ο έλληνας πρωθυπουργός να χρησιμοποιήσει τη διατήρηση των πολιτικών ισορροπιών στην Ελλάδα ως όπλο στις διαπραγματεύσεις με τους διεθνείς πιστωτές της χώρας; Εντέλει, προκαλεί το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών στην Ελλάδα και, κυρίως, ενδεχόμενη επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ –όπως τουλάχιστον δείχνουν τελευταίες δημοσκοπήσεις- ανησυχία στους εταίρους; Τους τρομοκρατεί;

«Όχι δεν τους τρομοκρατεί, αλλά τους ανησυχεί. Υπάρχουν ανησυχίες όσον αφορά μια ενδεχόμενη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και του κ. Τσίπρα. Ωστόσο αυτές οι ανησυχίες δεν είναι τόσο έντονες όσο ήταν πριν δυο, δυόμιση ή και πριν από έναν χρόνο. Και αυτό γιατί έγιναν και τα ανάλογα βήματα από τον ΣΥΡΙΖΑ και τον κ. Τσίπρα. Δεν τρομοκρατείται η άλλη πλευρά με αυτόν τον τρόπο. Πρόκειται για μια λανθασμένη επιδίωξη ή ελπίδα, αν όντως υπάρχει, από πλευράς της ελληνικής κυβέρνησης».

Ο Λάζαρος Μηλιόπουλος είναι πολιτικός επιστήμονας στο Πανεπιστήμιο της Βόννης με ειδίκευση και πολλαπλές δημοσιεύσεις στα πεδία της πολιτικής φιλοσοφίας και θεωρίας, της θρησκείας και πολιτικής, των πολιτικών συστημάτων Γερμανίας και Ελλάδας, της ιστορίας των κομμάτων αλλά και του εξτρεμισμού.

«Άνθρακες ο θησαυρός» στη συνάντηση Σαμαρά με τη Μέρκελ στο Βερολίνο

Από το Βερολίνο δεν ήρθαν τα «ευχάριστα» νέα που περίμενε ο Αντώνης Σαμαράς και η κυβέρνηση.

Ευχολόγια, χλιαρές κουβέντες … κατανόησης από την “υπερ – κυβερνήτη” Άγκελα Μέρκελ και τίποτε άλλο.

Μάλλον το ουσιαστικό μήνυμα είναι σαφές:

Συνέχιση της ίδια αυστηρής πολιτικής λιτότητας χωρίς παρεκκλίσεις.

Επιμονή στις «διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις» - που στην απλή γλώσσα σημαίνει περισσότερα βάρβαρα μέτρα και εξαΰλωση των ελάχιστων εναπομεινάντων δικαιωμάτων των πολιτών.   

 Κατά τα άλλα, ο πρωθυπουργός σημείωσε μετά τη συνάντηση με τη Μέρκελ ότι «μετά την αξιολόγηση από την τρόικα θα πρέπει να αρχίσουν οι συζητήσεις για την ρύθμιση του χρέους», ενώ εμφανίστηκε  «βέβαιος» ότι η Ελλάδα μπορεί να σταθεί στα πόδια της χωρίς νέο πακέτο στήριξης.

«Η Ελλάδα ανεβαίνει διαρκώς. Έχουν να γίνουν ακόμα πολλά. Η Ελλάδα αφήνει την κρίση πίσω της. Η Ελλάδα μπορεί να σταθεί μόνη της στα πόδια της, δεν απαιτείται νέο πακέτο στήριξης. Χρειάζονται φοροελαφρύνσεις προκειμένου οι πολίτες που έχουν κάνει τεράστιες θυσίες να πάρουν μια ανάσα για την ώθηση των μεταρρυθμίσεων».

Όλα αυτά βέβαια μάλλον στη … νοσηρή φαντασία του κ. Σαμαρά ο οποίος μάλλον έχει απογειωθεί πλήρως από την ελληνική πραγματικότητα.

Παράλληλα ο Α. Σαμαράς σημείωσε ότι η Ελλάδα έχει πετύχει όλους τους στόχους όπως το πλεόνασμα για το 2013 και το 2014 και τις επόμενες ημέρες η χώρα μας θα προτείνει ένα δικό της πλαίσιο μεταρρυθμίσεων.

«Γυρισμός δεν υπάρχει δεν πηγαίνουμε πίσω στα ελλείμματα. Για το 2015 προβλέπεται ανάπτυξη 2,9%», δήλωσε.

Την ανάπτυξη που κάθε πράγμα επιτυγχάνουμε …

Μόνο που … ως δια μαγείας … αυτή μετατίθεται για την … επόμενη ή και μεθεπόμενη χρονιά.

Και βλέπουμε … εις το διηνεκές …

Ο πρωθυπουργός έκανε λόγο για αποπληρωμή του χρέους, μέσω επιμήκυνσης. «Μετά την αξιολόγηση περιμένουμε ρύθμιση για το χρέος», ανέφερε.

Ευχές και εναπόθεση ελπίδων στις … αγαθές προθέσεις των δανειστών!

Όσον αφορά την αποχώρηση του ΔΝΤ από το πρόγραμμα, ο Πρωθυπουργός είπε:

«Δεν δέχομαι τον όρο διαζύγιο. Εδώ είχαμε μια συνεργασία η οποία δεν ήταν εύκολη. Αυτή η συνεργασία πιστεύω ότι θα ολοκληρωθεί πριν από την συγκεκριμένη στιγμή, δεν θα είναι διαζύγιο, θα είναι μια επιτυχία. Η Ελλάδα μπορεί να τα βγάλει πέρα χωρίς πρόσθετη χρηματοδότηση. Δεν παραιτούμαστε όμως από τον στόχο των μεταρρυθμίσεων και των πλεονασμάτων».

Επιτυχία, λοιπόν, η παρουσία του ΔΝΤ στην Ελλάδα!

Μόνο που είναι «επιτυχία» στηριγμένη σε αμέτρητες θυσίες και στο αίμα των Ελλήνων, καθώς και στην υποθήκευση του μέλλοντος αυτής της χώρας.

Την «ικανοποίηση» της Γερμανίας για την εξέλιξη του ελληνικού προγράμματος, εξέφρασε η Γερμανίδα καγκελάριος Άvγκελα Μέρκελ, κατά τη συνέντευξη Τύπου, που παραχώρησε από κοινού με τον Έλληνα πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά, στο Βερολίνο.

«Η Ελλάδα δίνει θετικά δείγματα και μηνύματα και πολύ σύντομα θα υπάρξουν υψηλοί ρυθμοί ανάπτυξης», δήλωσε χαρακτηριστικά η κ. Μέρκελ.

Το ίδιο παραμύθι και από τη γερμανίδα καγκελάριο …

«Θετικά δείγματα», βεβαίως, για τους ίδιους τους γερμανούς αφού και σε περίοδο κρίσης δεκάδες δισεκατομμύρια κέρδισαν από την υπερεκμετάλλευση της Ελλάδας και των άλλων χωρών του ευρωπαϊκού Νότου.

«Διαπιστώνουμε πολύ θετικές προόδους στην Ελλάδα και είμαστε σίγουροι ότι τα επόμενα βήματα θα ολοκληρωθούν σύντομα. Είμαστε σίγουροι ότι σύντομα θα ανακάμψει η οικονομία της χώρας» είπε αναφορικά με την πορεία του προγράμματος και πρόσθεσε:

«Ειδικά για τους ανθρώπους στην Ελλάδα, ξέρω πόσο δύσκολοι είναι οι καιροί, τα πρώτα δείγματα επιτυχίας γίνονται πλέον ορατά και θα κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για να στηρίξουμε περαιτέρω τη χώρα».

Κροκοδείλια δάκρυα από την αρχιτέκτονα των άγριων πολιτικών λιτότητας που εφαρμόζονται σε όλη την Ευρώπη.

Όχι, τέτοια «συμπόνια»  δεν τη χρειάζονται οι Έλληνες …

 Ολοφάνερο είναι ότι τη διέξοδο από αυτή τη θανάσιμη κατάσταση μπορούν να  δώσουν οι αγώνες του ελληνικού λαού χωρίς ταλαντεύσεις και αυταπάτες για  … γιατροσόφια, δήθεν ελάφρυνση των επαχθών όρων δανεισμού ή ότι με απλές αλλαγές στην κυβερνητική πλειοψηφία θα έρθουν οι … χαρμόσυνες μέρες.

Οι ΗΠΑ επιτίθενται κατά του "Ισλαμικού Κράτους" στη Συρία

Κρησφύγετα τζιχαντιστών στη Συρία βομβάρδισαν για πρώτη φορά αμερικανικές δυνάμεις, συνεπικουρούμενες από ισλαμικά κράτη όπως η Σαουδική Αραβία, η Ιορδανία και το Μπαχρέιν.

Αεροπορικές επιδρομές έχει αρχίσει ο στρατός των ΗΠΑ εναντίον θέσεων του Ισλαμικού Κράτους (ISIS) στη Συρία. Στην επιχείρηση κατά των τζιχαντιστών χρησιμοποιήθηκαν βομβαρδιστικά και πύραυλοι Τόμαχοκ.

Οι ΗΠΑ, λοιπόν, έκαναν πραγματικότητα τις προειδοποιήσεις τους για διεύρυνση των πολεμικών επιχειρήσεων κατά της ακραίας ισλαμιστικής οργάνωσης IS στο συριακό έδαφος. Κατά τη διάρκεια της νύχτας προς την Τρίτη, οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις σε συνεργασία με συμμάχους των ΗΠΑ προχώρησαν σε βομβαρδισμό των εξτρεμιστών, ανακοίνωσε ο εκπρόσωπος του Πενταγώνου Τζον Κίρμπι. Όπως διευκρίνισε ο ίδιος, τη σχετική διαταγή έδωσε ο αμερικανός πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα ως ανώτατος επικεφαλής των ενόπλων δυνάμεων.

«Πριν λίγες ώρες λάβαμε την απόφαση να επιτεθούμε» δήλωσε ο Τζον Κίρμπι.

Επισήμως δεν έχουν γίνει γνωστές λεπτομέρειες σχετικά με τους στόχους, ωστόσο σύμφωνα με ανταποκρίσεις ΜΜΕ από τη Συρία, εξαπολύθηκαν επιθέσεις στην πόλη της Ράκα.

Εκπρόσωπος του Πενταγώνου επιβεβαίωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων, AFP, ότι στους αεροπορικούς βομβαρδισμούς συμμετείχαν οι ένοπλες δυνάμεις αραβικών συμμαχικών κρατών. Όπως μεταδίδουν αμερικανικά μέσα ενημέρωσης, πρόκειται για τη Σαουδική Αραβία, το Κατάρ, την Ιορδανία, το Μπαχρέιν και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Οι Times της Ν. Υόρκης φιλοξένησαν δηλώσεις αμερικανών κυβερνητικών αξιωματούχων, σύμφωνα με τους οποίους οι επιθέσεις κατά του Ισλαμικού Κράτους επικεντρώθηκαν στη βορειοανατολική συριακή επαρχία Ράκα, που αποτελεί ένα από τα προπύργια της σουνιτικής εξτρεμιστικής οργάνωσης. Σύμφωνα με τους ίδιους κυβερνητικούς αξιωματούχους, επλήγησαν και στόχοι κατά μήκος των συνόρων Ιράκ-Συρίας.

Από τις 8 Αυγούστου, οι ΗΠΑ έχουν εξαπολύσει σχεδόν 200 επιδρομές εναντίον στόχων του Ισλαμικού Κράτους στο Ιράκ, στο πλευρό ιρακινών και κουρδικών δυνάμεων ασφαλείας, ανακόπτοντας την προέλαση των τζιχαντιστών.

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων εβδομάδων, όταν μαχητές του ISIS αποκεφάλισαν δύο Αμερικανούς δημοσιογράφους και έναν Βρετανό εργαζόμενο σε ανθρωπιστική οργάνωση, ο Μπαράκ Ομπάμα εξέφρασε την πρόθεσή του να επεκτείνει την εκστρατεία στη Συρία.

Στο πλαίσιο αυτό, αμερικανικά κατασκοπευτικά αεροσκάφη πραγματοποίησαν στα τέλη Αυγούστου πτήσεις για τη συλλογή πληροφοριών σχετικά με πιθανούς στόχους στο έδαφος της Συρίας.

Έτσι, κατόρθωσαν να εκδιώξουν τους τζιχαντιστές και να ανακτήσουν τον έλεγχο αρκετών ιρακινών πόλεων όπως η Μοσούλη.

Ωστόσο, εξακολουθούν να υφίστανται σοβαρές προκλήσεις, δεδομένου ότι πολλοί από τους μαχητές του Ισλαμικού Κράτους έχουν βρει καταφύγιο στο έδαφος της Συρίας, όπου και μετατοπίζεται πλέον το μέτωπο των συγκρούσεων.

Είχε ενημερωθεί η συριακή κυβέρνηση

Όπως ανακοίνωσε η συριακή κυβέρνηση, η ίδια είχε ενημερωθεί από την Ουάσιγκτον για τους επικείμενους βομβαρδισμούς στο έδαφός της. Σύμφωνα με το υπουργείο Εξωτερικών της Συρίας, ο πρεσβευτής της χώρας στα Ηνωμένη Έθνη είχε λάβει σχετική ενημέρωση από τις ΗΠΑ.

Κάτοικοι της ομώνυμης πρωτεύουσας της επαρχίας Ράκα έκαναν λόγο μέσω twitter για ισχυρές εκρήξεις και επανειλημμένες πτήσεις στρατιωτικών αεροσκαφών πάνω από την περιοχή. Το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων με έδρα στο Λονδίνο επιβεβαίωσε αυτές τις πληροφορίες, στις οποίες αναφέρονται πολυάριθμους νεκρούς και τραυματίες μαχητές του IS κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων.

Βρισκόμαστε, επομένως, σε μια νέα κλιμάκωση της αμερικανικής επέμβασης στην ιδιαίτερα ευαίσθητη περιοχή, ενώ θα πρέπει να αναμένονται και νέες κινήσεις και από τις δύο πλευρές.

Το ζήτημα είναι ότι πάντοτε την πληρώνουν οι άμαχοι που είναι τα θύματα της όποιας πολεμικής επιχείρησης ή του ισλαμικού εξτρεμισμού. 

Χαμηλοί τόνοι αλλά υψηλές προσδοκίες της κυβέρνησης από την επίσκεψη Σαμαρά στο Βερολίνο

Χωρίς να το ομολογεί η κυβέρνηση επενδύει πολλά στην επίσκεψη του Σαμαρά και στη συνάντησή του με τη Μέρκελ, την Τρίτη (23/09), στη γερμανική πρωτεύουσα. Το Βερολίνο, από την πλευρά του, προσπαθεί να υποβαθμίσει την σημασία της επίσκεψης, κάνοντας λόγο για μια συνάντηση στο πλαίσιο «εντατικών και συχνών επαφών» και υπογραμμίζοντας ότι «δεν πρόκειται να ληφθούν αποφάσεις για το ελληνικό χρέος».

Αναλυτές αναμένουν, πάντως, ότι κ. Σαμαράς θα προβάλει τη θετική εικόνα που παρουσιάζουν οι οικονομικοί δείκτες και θα εκθέσει στην καγκελάριο τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει η κυβέρνηση του, υποστηρίζοντας ότι το κλίμα θα επιδεινωθεί εάν εφαρμόσει τα «σκληρά» αιτήματα της τρόικας. Θα μπορούσε ο κ. Σαμαράς να αποσπάσει κάτι συγκεκριμένο από την Άγκελα Μέρκελ που θα τον βοηθούσε στην ανατροπή του δυσμενούς για αυτόν πολιτικού κλίματος;

Ο Νιλς Καντρίτσκε, γερμανός αναλυτής και γνώστης των ελληνικών θεμάτων θεωρεί δύσκολο η καγκελάριος να συζητήσει λεπτομέρειες του ελληνικού προγράμματος. Σε κάθε περίπτωση, δεν θα συμφωνούσε σε αλλαγές χωρίς ισοδύναμα, όπως για παράδειγμα στο ζήτημα των φορολογικών ελαφρύνσεων. «Ενδεχομένως θα του υπενθυμίσει ότι θα πρέπει επιτέλους να πληρώσουν οι φοροοφειλέτες, δίνοντας έμφαση στην ανάγκη να κληθούν στο ταμείο εκείνοι που έβγαλαν τα κεφάλαια τους στο εξωτερικό», επισημαίνει στην Deutsche Welle ο γερμανός αναλυτής.

Ο Νιλς Καντρίτσκε διακρίνει, ωστόσο, περιθώρια ευελιξίας από την πλευρά του Βερολίνου. «Η κατάσταση της Ελλάδας αντιμετωπίζεται πλέον διαφορετικά στο Βερολίνο, καθώς η γερμανική κυβέρνηση αναγνωρίζει ότι η πολιτική της λιτότητας που επεβλήθη στην Ελλάδα ήταν πολύ σκληρή, ενώ στο μεταξύ είναι πλέον σαφές ότι η ευρωκρίση δεν έχει παρέλθει», τονίζει ο γερμανός δημοσιογράφος, επικαλούμενος και τα πρόσφατα στοιχεία που παραπέμπουν σε ενδείξεις ύφεσης στην ευρωζώνη. Υπό αυτή την έννοια, «θα πρέπει να αναμένεται κατανόηση προς τις ελληνικές θέσεις», προσθέτει.

Υπέρ της κατανόησης προς τις ελληνικές θέσεις συνηγορεί και το γεγονός ότι η γερμανική κυβέρνηση «δεν θα αντιμετώπιζε θετικά μια εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ», ωστόσο, όπως επισημαίνει ο Νιλς Καντρίτσκε: «ο Τσίπρας δεν είναι πλέον ο μεγάλος μπαμπούλας».

Σημαίνει αυτό ότι ο κ. Σαμαράς δεν μπορεί να «συγκινήσει» το Βερολίνο επικαλούμενος τις δημοσκοπήσεις που δείχνουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει σημαντικό προβάδισμα έναντι των κυβερνητικών κομμάτων;

«Αυτό είναι δυνατό σε περιορισμένη κλίμακα, για δύο κυρίως λόγους: πρώτον, κανείς δεν γνωρίζει πραγματικά πότε θα γίνουν οι εκλογές και η παραπομπή στο ενδεχόμενο εκλογών την άνοιξη δεν εκλαμβάνεται ως κάτι συγκεκριμένο από το Βερολίνο. Αλλά ο σημαντικότερος λόγος είναι άλλος. Η μορφή Τσίπρας δεν συνιστά πλέον μπαμπούλα για το γερμανικό πολιτικό κόσμο. Στους κυβερνητικούς κύκλους της Γερμανίας και κυρίως στο σοσιαλδημοκρατικό στρατόπεδο, οι ιθύνοντες γνωρίζουν καλά ότι το ενδεχόμενο σχηματισμού κυβέρνησης από τον Τσίπρα δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση το τέλος των σχέσεων της ΕΕ με την Ελλάδα. Σε αυτό συνέβαλε το γεγονός ότι στο μεταξύ ο ΣΥΡΙΖΑ έχει λάβει σαφώς θέση υπέρ της παραμονής στην ευρωζώνη. Επίσης διαπιστώνω πως έχουν πέσει αισθητά οι τόνοι ενόψει των επικείμενων διαπραγματεύσεων με την τρόικα. Κανείς δεν φοβάται πια στο Βερολίνο ότι ο Τσίπρας θα αναποδογυρίσει το τραπέζι, στο οποίο θέλει να καθίσει με μια αριστερή κυβέρνηση προκειμένου να συζητήσει την ελληνική κρίση και σχέδια εξόδου από αυτήν», εκτιμά ο γερμανός αναλυτής.

Με απλά λόγια …

Οι Έλληνες πολίτες δεν μπορούν να περιμένουν χαλάρωση της βάρβαρης λιτότητας, αλλά πιθανόν μια ανακατασκευή ή μια επικαιροποίησή της.

Με επαχθείς και οδυνηρούς όρους …

Κι από την άλλη, ενδιαφέρουσες είναι οι διαπιστώσεις για το πώς το γερμανικό πολιτικό κατεστημένο βλέπει πλέον το ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα …

Το ζήτημα, ωστόσο, είναι τι πρέπει να περιμένει ο ελληνικός λαός σε μια ενδεχόμενη κυβερνητική μεταβολή …

Και το μόνο σίγουρο είναι ότι πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι έχει περάσει ο καιρός για εν λευκώ επιταγές σε πολιτικούς και κόμματα …

Ο πολιτικός Πλουμπίδης - 60 χρόνια από την εκτέλεση

του Μ…

  Πέντε χρόνια μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου, στις 14 Αυγούστου 1954, ο Νίκος Πλουμπίδης έπεφτε νεκρός από τα πυρά του στρατιωτικού εκτελεστικού αποσπάσματος. Η εκτέλεσή του, αν και δεν ήταν η τελευταία -όπως γενικά θεωρείται- στη μεγάλη σειρά των θανατικών καταδικών που οργάνωσε το αυταρχικό εμφυλιοπολεμικό και μετεμφυλιοπολεμικό κράτος, ήταν μάλλον απρόσμενη. Ανέτρεπε πάγιες κυβερνητικές πρακτικές που επιστρατεύονταν συμπληρωματικά στη «μάχη κατά του κομμουνισμού» μέσα από την κατασκευή, συντήρηση και προβολή των πάσης φύσεως εσωκομματικών κομμουνιστικών συγκρούσεων. Ειδικά μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου, η ελληνική πολιτεία είχε κάθε λόγο να κρατήσει ενεργή, να ενισχύσει και να προβάλει την αντιπαράθεση της εξόριστης κομμουνιστικής ηγεσίας με τον βασικό εκπρόσωπο του παράνομου κομματικού μηχανισμού στην Ελλάδα, τον Νίκο Πλουμπίδη. Με αυτή την έννοια, η συγκεκριμένη εκτέλεση φαίνεται και πολιτικά ασύμφορη.

  Αποτέλεσμα ζήλου των διωκτικών μηχανισμών, της αντικομμουνιστικής υστερίας που χαρακτήρισε την ψυχροπολεμική εποχή, αλλά και προσωπικής εμπάθειας, η εκτέλεση του Πλουμπίδη ορίζει το τέλος μιας τραγικής πορείας, η οποία καθορίζεται από δυο γεγονότα: την καταδίκη από το κόμμα τον Φεβρουάριο του 1952 και τη σύλληψη από τις ελληνικές αρχές τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς. Ακολούθησε η δίκη τον Ιούλιο του 1953 στο έκτακτο στρατοδικείο Αθηνών, η καταδίκη «δις εις θάνατον» και η εκτέλεση, τα χαράματα της 14ης Αυγούστου 1954, στο Δαφνί.

  Στην πράξη ο Πλουμπίδης πέρασε σχεδόν ταυτόχρονα από δύο δικαστήρια, ένα τυπικό και ένα άτυπο, αντιμετωπίζοντας τις πλέον οριακές κατηγορίες: αυτή του «αδίσταχτου κομμουνιστή» που του απέδωσαν οι διωκτικές αρχές και την άλλη του «από 27ετίας χαφιέ» σύμφωνα με την ετυμηγορία της κομματικής ηγεσίας. Την κατηγορία ότι είναι κομμουνιστής την ομολόγησε, την αποδέχτηκε και την υπερασπίστηκε δημόσια στο έκτακτο στρατοδικείο, όπως και σε κάποιες συνεντεύξεις του στον Τύπο της εποχής, υπεραμυνόμενος των προσωπικών του επιλογών και των πολιτικών θέσεων της ηγεσίας του ΚΚΕ.

  Την κομματική κατηγορία, ωστόσο, την αντιμετώπισε με διαφορετικό τρόπο. Αρνούμενος ότι είναι προδότης του κόμματος και χαφιές, όπως του καταλόγισε το Πολιτικό Γραφείο, απέδωσε την απόφαση της ηγεσίας Ζαχαριάδη σε λανθασμένη -λόγω της απόστασης- ενημέρωσή της. Επιδόθηκε έτσι σε μια παράλληλη προσπάθεια διαφύλαξης τόσο του κύρους του κόμματος και της ηγεσίας του όσο και του ιδίου και της κομματικής του διαδρομής. Ως προτεραιότητα, ωστόσο, έθεσε και πάλι το κόμμα και το κομματικό συμφέρον.

  Ο Πλουμπίδης με τη στάση του προέταξε την ενότητα της κομμουνιστικής συλλογικότητας, την εσωκομματική πειθαρχία και την υπεράσπιση της κομμουνιστικής ιδεολογίας. «Το στίγμα του χαφιέ δεν κολλάει σε μένα γιατί και το παρελθόν μου και το παρόν μου είναι καθαρά σαν το κρύσταλλο» έγραφε σε ένα από τα ιδιόχειρα σημειώματά του προς την οικογένεια, στις αρχές του 1954, χωρίς να αμφισβητήσει μέχρι το τέλος την εμπιστοσύνη του στο δίκαιο και στην αλήθεια που θα αποδοθεί από το κόμμα στον μέλλοντα χρόνο.

  Βεβαίως, η εκτέλεση δεν έδωσε τη λύση, ούτε έφερε την κάθαρση. Μέσα από τις συνεχιζόμενες μετά θάνατον διά του παράνομου ραδιοφωνικού σταθμού του ΚΚΕ καταγγελίες για τα «λύτρα της προδοσίας», νεκρός, ο Πλουμπίδης συνέχισε να αποτελεί μια ανοικτή «κομματική υπόθεση». Η υπόθεση αυτή ταλάνισε την οικογένεια, το κόμμα και την Αριστερά γιατί, παρά την αποκατάσταση το 1958, η διαχείρισή της από τις μετέπειτα κομματικές ηγεσίες δεν εναρμονίστηκε σε όσα διέσωζε η συλλογική μνήμη.

  Το βασικότερο είναι ότι εγκλώβισε για δεκαετίες τη συζήτηση σε συγκεκριμένα ζητήματα. Η σκληρότητα της κομματικής ηγεσίας και των μηχανισμών της, το κυνήγι μαγισσών και οι ανταγωνισμοί των κομματικών ελίτ, ο αποκλεισμός και οι σιωπές, οργάνωσαν μια θεματική συζήτησης με πρωταγωνιστές το θύμα και τους θύτες του. Ο Πλουμπίδης αναδείχθηκε έτσι στον συλλογικό μάρτυρα της αντισταλινικής και ανανεωτικής Αριστεράς, σε μάρτυρα που με αυτοθυσία επωμίστηκε τα λάθη και ενσάρκωσε με αξιοπρέπεια αξίες, όπως η σταθερότητα και η απόλυτη αφοσίωση στο κόμμα.

  Εικόνες και μεταφορές που διατηρούνται ακόμη ζωντανές άφησαν στο περιθώριο, πρακτικά ανεκμετάλλευτες, πτυχές της πολιτικής προσωπικότητας του ηγετικού στελέχους. Με άλλα λόγια, η «κομματική υπόθεση» επισκίασε τον πολιτικό Πλουμπίδη, γιατί και σε αυτό το επίπεδο η πολιτική του παρουσία αποτυπώθηκε με κυρίαρχη αναφορά την εικαζόμενη αντιπαλότητά του με τον Νίκο Ζαχαριάδη. Η εμπλοκή του στις εσωκομματικές διαμάχες την περίοδο 1939-1942, οι σχέσεις του με την Παλιά Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ και ο χαρακτηρισμός ως πλαστού του «ανοιχτού γράμματος» του γραμματέα του ΚΚΕ τον Νοέμβριο του 1940, η μη επανεκλογή του στο Πολιτικό Γραφείο από το 7ο Συνέδριο του κόμματος το φθινόπωρο του 1945, όπως και η ανάληψη στη σκληρότερη φάση του εμφυλίου πολέμου -μετά τη σύλληψη του Στέργιου Αναστασιάδη, τον Μάρτιο του 1949- της ευθύνης του παράνομου κλιμακίου της Αθήνας και ο χειρισμός της υπόθεσης Μπελογιάννη σκιαγραφούν βεβαίως το πολιτικό προφίλ ενός ασκητικού και, παρά την ασθένεια, δυναμικού στελέχους. Επαρκούν άραγε για να απαντήσουν στο ερώτημα: Ποιος ήταν εν τέλει ο πολιτικός Πλουμπίδης ή πώς ο Πλουμπίδης αντιλαμβανόταν εντός και εκτός του κόμματος την πολιτική;

  «Η πολιτική δεν είναι παιγνίδι, ούτε τύχη, ούτε εύκολο πράγμα. Είναι ολόκληρη επιστήμη, με τους νόμους της και τους κανόνες της» έγραφε σε ένα ακόμη ιδιόχειρο σημείωμά του τον Μάρτιο του 1954. Την επιστήμη αυτή φαίνεται ότι τη σπούδασε καθημερινά μέσα στις γραμμές του ΚΚΕ και την κατανόησε στη ζύμωσή του με την κοινωνία και τον συνδικαλισμό. Την σπούδασε ήδη από τον μεσοπόλεμο, στα χρόνια της ανάπτυξης του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος, στις συνδικαλιστικές διεκδικήσεις με την Ενωτική ΓΣΣΕ και στις ποικίλες ανταλλαγές του μέσα στα «όργανα και τα σώματα» του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος στη Μόσχα. Ο δάσκαλος από τα Λαγκάδια της Αρκαδίας, ο «κόκκινος δάσκαλος» με την «άρτια   μαρξιστική κατάρτιση» φαίνεται ότι δεν αρκέστηκε στα κεκτημένα.

  Υπέρμαχος της δημιουργίας του Μετώπου Εθνικής Σωτηρίας, που προωθεί από την έκρηξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, το 1939, η Παλαιά Κεντρική Επιτροπή, ο Πλουμπίδης, φυματικός, εργάστηκε μέσα από το Σανατόριο της «Σωτηρίας» στη διαμόρφωση των θέσεων για τη «μαζική πολιτική πάλη» τις παραμονές της γερμανικής εισβολής στην Ελλάδα. Αν η επίσημη «κομματική ιστορία» κράτησε στην ομίχλη αυτή την εκ των πραγμάτων σκοτεινή για τους Έλληνες κομμουνιστές περίοδο, είναι σαφές ότι η πολιτική απάντηση στους κατακτητές με γενικές απεργίες και λαϊκές κινητοποιήσεις, που έπεσε τότε στο κενό εξαιτίας των δυσλειτουργιών του κόμματος, έβρισκε γόνιμο έδαφος στα χρόνια που ακολούθησαν.

Μέλος του Πολιτικού Γραφείου, από τον Δεκέμβριο του 1942, καθοδηγεί την Κομματική Οργάνωση της Αθήνας στη μαζικότερη διαδήλωση που γνώρισε η κατεχόμενη Ευρώπη κατά της πολιτικής επιστράτευσης, στις 3 Μαρτίου του 1943.

  Ο άνθρωπος του κομματικού ταμείου και των ειδικών μηχανισμών, ο «Μπάρμπας» της παρανομίας και της συνωμοτικότητας, γνώριζε εξίσου καλά τους «νόμους και τους κανόνες» της πολιτικής των μετώπων και την αξία του μαζικού κινήματος. Αντιπρόσωπος στο 7ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς που έδωσε, το 1935, το πράσινο φως στους ανά την υφήλιο κομμουνιστές για τη δημιουργία των Λαϊκών Μετώπων, μετουσίωσε σε πολιτική συνείδηση την εμπειρία του από το ελληνικό πατριωτικό μέτωπο των χρόνων της Αντίστασης, το ΕΑΜ. Για τον Πλουμπίδη το κόμμα δεν μπορούσε να υπάρξει χωρίς το μέτωπο και το μέτωπο χωρίς το κόμμα.

  Εκπρόσωπος του κλιμακίου του παράνομου στην Ελλάδα ΚΚΕ, στις εξαιρετικά δύστοκες μετεμφυλιοπολεμικές συνθήκες και μέσα από την πιο βαθιά παρανομία, ανέλαβε την ευθύνη της εφαρμογής των αποφάσεων για τη συγκρότηση του Πανδημοκρατικού Μετώπου από τα τέλη του 1949. Ο Πλουμπίδης και «μια χούφτα άνθρωποι» ανέσυραν από τις στάχτες την ηττημένη Αριστερά, της έδωσαν πνοή, στις εκλογές του Μαρτίου του 1950, μέσα από τις γραμμές της Δημοκρατικής Παράταξης. Λίγους μήνες αργότερα της έδιναν υπόσταση με την ίδρυση ενός πολιτικού σχήματος, του Δημοκρατικού Συναγερμού.

  Η τρίτη φάση ήταν η δυσκολότερη. Παροπλισμένος κομματικά, ο Πλουμπίδης, ενώ ετοιμάζεται να φύγει για το εξωτερικό κατόπιν εντολής του Πολιτικού Γραφείου, έδωσε την κρισιμότερη, ίσως, μάχη στην πολιτική του ζωή. Ακροβατώντας ανάμεσα στις μισαλλόδοξες οδηγίες του Πολιτικού Γραφείου, στους διαγκωνισμούς του δεύτερου καθοδηγητικού κέντρου, των φυλακισμένων στου Αβέρωφ και των πρόσφατα απολυμένων Μακρονησιωτών, διαχειριζόμενος τις απώλειες των συντρόφων, τους εκβιασμούς αλλά και τα αιτήματα των υποψήφιων εταίρων, ο Πλουμπίδης διέσωσε το μετωπικό σχήμα της ΕΔΑ, που κινδύνευσε να διαρραγεί πριν καν από τη συγκρότησή του. Την οδήγησε στις εκλογές της 9ης Σεπτεμβρίου 1951 και άνοιξε τον δρόμο στο μέτωπο εκείνο που έφερε το ΚΚΕ και την Αριστερά στην αντίπερα όχθη.

Ήταν η τελευταία πολιτική πράξη πριν από τη διπλή δίκη και την τραγική κατάληξη «εν στόματι ρομφαίας».

Η δολοφονία του Τρόσκι

του Μ…

Στις 9 Ιανουαρίου 1937, ο Λέον Τρότσκι και η σύζυγος του Ναταλία Σέντοβα φτάνουν στο Μεξικό. Επρόκειτο για τον τελευταίο σταθμό της εξορίας του, άλλοτε παντοδύναμου ιδρυτή του Κόκκινου Στρατού. Η αντιπαράθεσή του με τον Στάλιν είχε ως συνέπεια να απολέσει όλα του τα αξιώματα, μέσα στο κόμμα των Μπολσεβίκων, και τώρα να κινδυνεύει να απολέσει και την ίδια του τη ζωή.

Η γοητεία που ασκούσε ο Τρόσκι σε μερίδα Ευρωπαίων και Αμερικανών κομμουνιστών καθώς και το υπό συγγραφή βιβλίο του στο οποίο θα αποκάλυπτε πολλές σκοτεινές πτυχές σχετικά με την αναρρίχηση του Στάλιν στην εξουσία, τον είχαν θέσει στο στόχαστρο του ηγέτη της Σοβιετικής Ένωσης.

Προσωρινά ο Τρόσκι φιλοξενήθηκε στο περίφημο Μπλε Σπίτι του ζωγράφου Ριβέρα και της περίφημης καλλιτέχνιδας Φρίντα Κάλο. Μόλις πέντε εβδομάδες από την άφιξή του στο Μεξικό, ο Τρότσκι πληροφορήθηκε ότι ο μεγαλύτερος γιος του Λέων Σεντόφ, πέθανε ξαφνικά σε μια κλινική στο Παρίσι, συνέπεια επιπλοκών, ύστερα από εγχείρηση σκωληκοειδίτιδας. Σχεδόν ταυτόχρονα βρέθηκαν νεκροί και δυο παλαιοί γραμματείς του Τρότσκι, ο Ρούντολφ Κλέμεντ στο Παρίσι και ο ΄Ερβιν Βολφ στη Βαρκελώνη. Σχεδόν ταυτόχρονα, δολοφονήθηκαν και δυο παλαιοί γραμματείς του Τρότσκι, ο Ρούντολφ Κλέμεντ στο Παρίσι και ο ΄Ερβιν Βολφ στη Βαρκελώνη.

  Ο Τρότσκι κατάλαβε πλέον ότι ήταν ένας «νεκρός επ” αδεία», όπως έλεγε. Το σπίτι του Ριβέρα και της Κάλο, το οποίο ήταν κέντρο διερχομένων, δεν μπορούσε να προσφέρει την απαιτούμενη ασφάλεια στον εξόριστο ηγέτη. Τον Μάρτιο του 1939 ο Τρότσκι αγόρασε στο προάστιο Κογιοάκαν ένα σπίτι, το οποίο αμέσως μετέτρεψε σε απόρθητο φρούριο. Ένοπλοι φρουροί έλεγχαν την είσοδο και την έξοδο ενώ οι γύρω δρόμοι επιτηρούνταν από αστυνομικούς. Παρά ταύτα στις 24 Μαΐου μια πάνοπλη ομάδα υπό την καθοδήγηση του ζωγράφου Σιγκουέιρος, εξέχοντος μέλους του μεξικάνικου Κ.Κ, κατάφερε να εξουδετερώσει τους αστυνομικούς, να εισβάλει στο σπίτι και να «γαζώσει» με πολυβόλα τα παράθυρα των δωματίων. Ο Τρότσκι διασώθηκε, ενώ ο μικρός του εγγονός τραυματίστηκε ελαφρά στο πόδι.

Εξαιτίας της επίθεσης Αμερικανοί οπαδοί του Τρότσκι ενίσχυσαν ακόμη περισσότερο την ασφάλεια του σπιτιού του. Τοποθέτησαν θωρακισμένες πλάκες σε παράθυρα και πόρτες, συρματόπλεγμα σε όλους τους εξωτερικούς τοίχους, κατασκεύασαν μεγάλο ειδικό καταφύγιο και ειδικό ηλεκτρικό σύστημα αυτόματου συναγερμού. Παράλληλα ενίσχυσαν τη φρουρά με περισσότερους άνδρες και βαρύτερο οπλισμό. Τίποτα όμως απ’ όλα αυτά δεν μπορούσε να κρατήσει μακριά τους πολιτικούς του αντιπάλους.

Άλλωστε, ο ανώτατος διοικητής του «Ειδικού Τμήματος Τρότσκι» της NKVD, στρατηγός Λέονιντ ΄Αϊτινγκον, υπό τον μανδύα του εκπροσώπου του σοβιετικού Ερυθρού Σταυρού, κατοικούσε κατά διαστήματα σε μια βίλλα πολύ κοντά στο σπίτι του στόχου του!

Ο΄Αϊτινγκον, συνέλαβε το σχέδιο να εισάγει έναν εκπαιδευμένο δολοφόνο μέσα στο περιβάλλον του Τρότσκι. Ήδη από το 1939 η Σύλβια Αγγέλοφ, οπαδός του Τρότσκι και αδελφή της τέως γραμματέως του εξόριστου ηγέτη γνώρισε, κατά το ταξίδι της από το Μεξικό στη Γαλλία, έναν εμφανίσιμο Καναδό επιχειρηματία ονόματι Φράνκ Τζάκσον. Στην πραγματικότητα όμως επρόκειτο για τον Ραμόν Μερκαντέρ, Ισπανό κομμουνιστή, βετεράνο του εμφυλίου πολέμου και γιο της Ισπανίδας πράκτορος της NKVD Καριντάντ ντελ Ρίο Χερνάντεζ. Επρόκειτο για τον «εκλεκτό» υποψήφιο δολοφόνο του Τρότσκι που πίστευε , όπως όλοι οι τότε πιστοί στη Σοβιετική Eνωση κομμουνιστές, ότι ο Τρότσκι ήταν προδότης του σοσιαλισμού και της πατρίδας, «ένα σκουλήκι που έχει πουληθεί στους φασίστες».

Ένα χρόνο μετά το ζευγάρι επέστρεψε στο Μεξικό. Ο Τζάκσον δεν βιάστηκε να πλησιάσει στο σπίτι του στόχου του. Κέρδισε την εμπιστοσύνη των φρουρών δανείζοντας τους το πολυτελές αυτοκίνητό του και αναλαμβάνοντας με προθυμία οποιαδήποτε μικροεξυπηρέτηση.

Μετά από κάποιο διάστημα μπορούσε να κυκλοφορεί άνετα μέσα στο σπίτι. Στην αρχή περιοριζόταν να συναντά τον Τρότσκι στην αυλή και πάντα με την παρουσία τρίτων. Αργότερα τον παρακάλεσε να διορθώσει ένα σχέδιο πολιτικού άρθρου που επρόκειτο να γράψει .

Στις 17 Αυγούστου ο Τζάκσον έδειξε στον Τρότσκι το σχέδιο του άρθρου. Ο ανυποψίαστος Τρότσκι τον κάλεσε να πάνε στο γραφείο του, ήταν δε η πρώτη φορά που ο Τζάκσον βρέθηκε μόνος μαζί του. Του υπέδειξε αρκετές τροποποιήσεις, λέγοντας αργότερα στη σύζυγό ότι το σχέδιο ήταν πρόχειρο, συγκεχυμένο και χωρίς μεγάλο ενδιαφέρον.

Η δολοφονία

Στις 20 Αυγούστου ο Τζάκσον επέστρεψε φέρνοντας και το άρθρο του. Φορούσε ένα αδιάβροχο σφιγμένο στο σώμα του, παρά τον καλό καιρό. Στην εύλογη απορία της Ναταλίας για την αμφίεση του δικαιολογήθηκε λέγοντας ότι στο Μεξικό οι καιρικές συνθήκες είναι πάντα απρόβλεπτες. Στη συνέχεια της ζήτησε ένα ποτήρι νερό και αρνήθηκε το τσάι που του προσέφερε.

Ο Τρότσκι προφανώς δεν είχε όρεξη να διαβάσει το δυσνόητο άρθρο του. Απρόθυμα ωστόσο τον κάλεσε στο γραφείο του. Κάθισε στο γραφείο του και άρχισε την ανάγνωση. Η ευκαιρία για τον Τζάκσον ήταν μοναδική. Άνοιξε το αδιάβροχό του, έβγαλε μια μικρή ορειβατική αξίνα και την κάρφωσε με όλη του τη δύναμη στο κεφάλι του Τρότσκι. Ο τελευταίος όμως, σε μια απέλπιδα προσπάθεια, αναπήδησε και άρπαξε τον δολοφόνο, βγάζοντας ταυτόχρονα κραυγές πόνου.

Αμέσως οι γραμματείς και οι φρουροί έτρεξαν και άρχισαν να χτυπούν με λύσσα τον Τζάκσον. Θα τον σκότωναν σίγουρα αν ο μισολιπόθυμος Τρότσκι δεν τους φώναζε «Μην τον σκοτώνετε… Πρέπει να μιλήσει.

Ο τραυματίας χειρουργήθηκε εσπευσμένα στον εγκέφαλο. Το τραύμα ωστόσο ήταν πολύ βαρύ. Παρά τις προσπάθειες των ιατρών απεβίωσε την επομένη το απόγευμα.

Σύμφωνα με τον Τζαίημς Κάννον, γενικό γραμματέα του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος των ΗΠΑ και φίλου του Τρότσκι, τα τελευταία λόγια του Ρώσου ηγέτη ήταν: «Δεν θα επιβιώσω απ’ αυτή την επίθεση. Ο Στάλιν κατάφερε τελικά να ολοκληρώσει το έργο που αποπειράθηκε ανεπιτυχώς και πρωτύτερα».

Φυσικά η Σοβιετική Ένωση αρνήθηκε κάθε ανάμιξη στη δολοφονία.Ο δολοφόνος, κατά την ανάκριση, ισχυρίστηκε ότι σκότωσε τον Τρότσκι με δική του πρωτοβουλία, καθώς τον θεωρούσε προδότη της σοσιαλιστικής ιδέας. Η δίκη του διεξήχθη τον Φεβρουάριο του 1943. Τότε η δημοφιλία του Στάλιν ήταν στο ζενίθ λόγω της συντριβής των Γερμανών στο Στάλινγκραντ. Το κλίμα αυτό γλύτωσε τον Μερκαντέρ από την κρεμάλα.

Καταδικάστηκε σε 20 χρόνια κάθειρξη. Κατά την παραμονή του στη φυλακή απολάμβανε ιδιαίτερα προνόμια. Πρόεδρος της επιτροπής φυλακών ήταν επί μακρό χρόνο η δρ. Εσθήρ Τσάπα. Η ίδια μάλιστα πρότεινε στον «υψηλό της προσκεκλημένο» την οργάνωση της απόδρασής του. Εκείνος όμως αρνήθηκε, καθώς πίστευε ότι ο Στάλιν θα του έκλεινε το στόμα.

Όταν αποφυλακίστηκε, παρελήφθη αμέσως από Τσέχους πράκτορες. Οδηγήθηκε στην Κούβα και στη συνέχεια στην Τσεχοσλοβακία. Εκεί τα ίχνη του χάθηκαν για αρκετά χρόνια. Τελικά εντοπίστηκε να ζει στα περίχωρα της Πράγας έχοντας μια σύνταξη από την ΕΣΣΔ και το μετάλλιο του Ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης. Στη συνεχεία εγκαταστάθηκε στο Βέλγιο όπου και απεβίωσε, σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες.

Δακρυγόνα και αντλίες νερού κατά Κούρδων προσφύγων στα τουρκικά σύνορα

του Μ…

Περίπου 70.000 Σύριοι έχουν περάσει στην Τουρκία τις τελευταίες 24 ώρες για να γλιτώσουν από τη φρίκη και τις ωμότητες του Ισλαμικού Κράτους

Με αντλίες νερού και δακρυγόνα οι τουρκικές δυνάμεις ασφαλείας επιχείρησαν να απωθήσουν δεκάδες Κούρδους στα σύνορα με τη Συρία. Οι Αρχές έκλεισαν προσωρινά τα σύνορα και οι πρόσφυγες συγκεντρώθηκαν στη συριακή πλευρά.

Υπήρξαν αντικρουόμενες αναφορές σχετικά με το τι προκάλεσε τις συγκρούσεις το πρωί της Κυριακής. Όπως αναφέρει το Associated Press, η τουρκική αστυνομία είπε ότι ήθελε να σταματήσει την είσοδο στη Συρία Κούρδων ενόπλων. Ωστόσο, σύμφωνα με την τοπική τηλεόραση, οι Κούρδοι προσπαθούσαν να μεταφέρουν βοήθεια.

Η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ αναφέρει ότι περίπου 70.000 Σύριοι έχουν περάσει στην Τουρκία τις τελευταίες 24 ώρες για να γλιτώσουν από τη φρίκη και τις ωμότητες του Ισλαμικού Κράτους (IS), το οποίο έχει καταλάβει δεκάδες χωριά κοντά στα σύνορα και απειλεί τη μεθοριακή πόλη Αΐν αλ-Αράμπ.

Η Τουρκία άνοιξε τα σύνορα της την Παρασκευή στους Κούρδους πρόσφυγες.Σύμφωνα με το πρακτορείο Reuters, στρατεύματα απομάκρυναν περίπου 2.000 άτομα από την περιοχή στα νότια σύνορα της τουρκικής πόλης Σουρούκ το πρωί της Κυριακής. Κάποιοι από αυτούς πέταξαν πέτρες κατά των δυνάμεων ασφαλείας, αν και δεν υπάρχουν άμεσες αναφορές για τραυματισμούς.

Προβάδισμα ΣΥΡΙΖΑ σε τρεις νέες δημοσκοπήσεις έναντι της ΝΔ

Προβάδισμα του ΣΥΡΙΖΑ έναντι της ΝΔ δίνουν τρεις νέες δημοσκοπήσεις που παρουσιάζονται στον κυριακάτικο Τύπο.

 

Στη δημοσκόπηση της ALCO για το Πρώτο θέμα, ο ΣΥΡΙΖΑ προηγείται με 3,8 μονάδες καθώς συγκεντρώνει ποσοστό 26% έναντι 22,2% της ΝΔ.

Ακολουθούν τα κόμματα:

•Χρυσή Αυγή 6,2%

•ΠΑΣΟΚ 4,3%

•Ποτάμι 4,3%

•ΚΚΕ 4,4%

•ΑΝΕΛ 3,1%

•ΔΗΜΑΡ 1,7%

•ΛΑΟΣ 1,1%

•Οικολόγοι 1%.

Στη δημοσκόπηση της MRB που δημοσιεύει η Real News, ο ΣΥΡΙΖΑ συγκεντρώνει το 23,6% έναντι 19,9% της ΝΔ, δηλαδή προηγείται με 3,7 μονάδες.

Ειδικότερα:

•ΣΥΡΙΖΑ 23,6%

•ΝΔ 19,9%

•ΧΑ 6,7%

•Ποτάμι 5,6%

•ΚΚΕ 5,1%

•ΔΗΜΑΡ 1%

Στη δημοσκόπηση της RASS για το Παρόν, ο ΣΥΡΙΖΑ προηγείται με 25,8% και ακολουθεί η ΝΔ με 22%.

ΣΥΡΙΖΑ 25,8%

ΝΔ 22%

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ 6,7%

ΚΚΕ 5,5%

ΠΟΤΑΜΙ 4,7%

ΠΑΣΟΚ 4,2%

ΑΝΕΛ 3,2%

ΛΑΟΣ 1,3%

ΔΗΜΑΡ 1%

Παγιώνεται δηλαδή – τουλάχιστον δημοσκοπικά ένα σαφές προβάδισμα του ΣΥΡΙΖΑ έναντι της ΝΔ.

 Ενώ συνολικά τα κόμματα της συγκυβέρνησης συγκεντρώνουν χαμηλά ποσοστά. Στην περίπτωση μάλιστα του ΠΑΣΟΚ στην ουσία αμφισβητείται και η είσοδος του στη Βουλή.

Βέβαια, υπάρχουν και εκείνοι που ψελλίζουν ότι το άθροισμα των δύο κομμάτων της συγκυβέρνησης έστω και οριακά περνά τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ.

Από την άλλη και ο ΣΥΡΙΖΑ, ενώ φαίνεται σχετικά παγιωμένος, δεν παρουσιάζει μέχρι στιγμής ισχυρή δυναμική, παρά τα λεγόμενα της ηγεσίας του.

 Ενώ δύσκολος φαίνεται και ο σχηματισμός δικής του κυβέρνησης με το συσχετισμό δυνάμεων που καταγράφεται.

Εκείνη που τείνει – και μάλλον έχει φτάσει – στην εξαφάνιση είναι η ΔΗΜΑΡ, πληρώνοντας και τις γενικότερες παλινωδίες στην πολιτική της και τις ομαδικές αποχωρήσεις στελεχών.

Το ΚΚΕ, επίσης, κινείται σε ρηχά νερά.

Ενώ και η Χρυσή Αυγή παραμένει ανησυχητικά ψηλά. Κα΄ποιοι φαίνεται ότι είναι αμετανόητοι …

Συνολικά ενώ διαγράφονται κάποιες τάσεις μεταβολής του πολιτικού σκηνικού, το πιθανότερο είναι να γνωρίσουμε ακόμη πολλά επεισόδια και μεταστροφές …

Στον απόηχο των εκδηλώσεων μνήμης για τον Παύλο Φύσσα και της μεγάλης συναυλίας στο Σύνταγμα

Πραγματοποιήθηκε χτες η μεγάλη συναυλία στο Σύνταγμα προς τιμή του Παύλου Φύσσα με τη συμμετοχή δεκάδων καλλιτεχνών και φίλων του, της οικογένειας του και πολλών χιλιάδων αντιφασιστών που έστειλαν ένα δυνατό μήνυμα …

Ότι δεν ξεχνάμε …

Δεν παραιτούμαστε

Δεν συγχωρούμε …

Η νεοναζιστική απειλή δεν θα μείνει αναπάντητη και δεν θα περάσει στη χώρα μας και σ’ όλο τον κόσμο …

Η θέση που της ταιριάζει είναι στα Τάρταρα της ιστορίας …

Και η θέση του Παύλου Φύσσα είναι στη μνήμη και στις καρδιές μας, δίπλα στους άλλους αγωνιστές και ήρωες που με το αίμα τους έθρεψαν το δέντρο της ελευθερίας, της δημοκρατίας, των κοινωνικών αγώνων …

Τι κι αν κάποιοι ανεγκέφαλοι – οι ίδιοι … γνωστοί  άγνωστοι, με τη συνενοχή της αστυνομίας - προσπάθησαν την προηγούμενη μέρα στη διαδήλωση προς τιμήν του να ρίξουν μαύρες σκιές στην επέτειο του θανάτου του, να θολώσουν τα μήνυμα που εκπέμπει η θυσία του Παύλου …

Δεν τους πέρασε και δεν τους περνάει …

Γιατί η ζωή και η κοινωνία θα προχωρήσει μπροστά έχοντας φάρους φωτεινούς ανθρώπους σαν τον Παύλο Φύσσα κι όχι τα μαντρόσκυλα της όποιας εξουσίας, τους κατ’ εντολή δολοφόνους ή τους συστηματικούς βοηθούς των δυνάμεων καταστολής…

Κι όπως ο ίδιος τραγούδησε …

Σιγά μην κλάψω, σιγά μην φοβηθώ …

Όλους αυτούς … κι άλλους τόσους και περισσότερους …