Πανευρωπαϊκή κινητοποίηση κατά της λιτότητας

Με γενική απεργία στην Ισπανία και μεγάλη ευρω-διαδήλωση στις Βρυξέλλες, τα συνδικάτα προσπαθούν αύριο να κινητοποιήσουν ολόκληρη την Ευρώπη κατά της λιτότητας που ακολούθησε την κρίση του δημοσιονομικού χρέους.

Η Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία Συνδικάτων που ενορχηστρώνει την ευρωπαϊκή ημέρα δράσης ελπίζει να συγκεντρώσει στις Βρυξέλλες 100.000 διαδηλωτές που έχουν φτάσει από 30 χώρες για να φωνάξουν “όχι στη λιτότητα”. Θα πρόκειται για τη σημαντικότερη διαδήλωση του είδους από τον Δεκέμβριο του 2001, όταν η ΕΕΣ είχε κινητοποιήσει 80.000 ανθρώπους στην πρωτεύουσα της Ευρωπαϊκής Ένωσης για να ζητήσουν “περισσότερο κοινωνική Ευρώπη”.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παρουσιάζει αύριο τα σχέδιά της για την επιβολή προστίμου στις χώρες της Ευρωζώνης που δεν περιορίζουν με αρκετά ταχείς ρυθμούς το χρέος τους ή έχουν υπερβολικές δαπάνες και την Πέμπτη συναντώνται στις Βρυξέλλες οι υπουργοί Οικονομικών της Ε.Ε. Τα συνδικάτα ελπίζουν να τους στείλουν ένα ηχηρό μήνυμα.

Οι περισσότερες κυβερνήσεις που έχουν σημειώσει παρεκτροπές στα δημοσιονομικά τους ελπίζουν να τα εξυγιάνουν με περιοριστικά μέτρα και μεταρρυθμίσεις όπως στο συνταξιοδοτικό.

“Σχεδόν όλες οι κυβερνήσεις εφαρμόζουν σημαντικές περικοπές στις δημοσιονομικές τους δαπάνες, σε μια στιγμή που η οικονομία βρίσκεται πολύ κοντά στην ύφεση και είναι βέβαιο ότι η οικονομία να εισέλθει σε ύφεση εξαιτίας αυτών των πληγμάτων”, προειδοποιεί ο γενικός γραμματέας της Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας Συνδικάτων Τζον Μονκς.

Οι ανησυχίες είναι ιδιαιτέρως έντονες στην Ισπανία, όπου, υπό την πίεση της Ε.Ε. και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, η κυβέρνηση μείωσε τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων, πάγωσε τις συντάξεις, έθεσε τέλος σε ορισμένα κοινωνικά επιδόματα και αναμόρφωσε την αγορά εργασίας. Αύριο έχει κηρυχθεί απεργία σε ολόκληρη τη χώρα.

Στην Πορτογαλία, η πρώτη συνδικαλιστική συνομοσπονδία της χώρας (CGTP) προσκείμενη στο Κομμουνιστικό Κόμμα, διοργανώνει αύριο διαδηλώσεις στη Λισαβόνα και στο Πόρτο. Ελπίζει σε ευρύτερη συμμετοχή από την τελευταία ημέρα δράσης στις 8 Ιουλίου, οπότε μόλις 10.000 άνθρωποι διαδήλωσαν στη Λισαβόνα.

Τα δύο μεγαλύτερα συνδικάτα της Πολωνίας, η Αλληλεγγύη και το OPZZ, περιμένουν "πολλές χιλιάδες διαδηλωτές" αύριο μπροστά στην έδρα της κυβέρνησης. Άλλες διαδηλώσεις θα πραγματοποιηθούν στην Ιρλανδία, την Ιταλία, τη Σερβία και τη Λετονία.

Σε όλες τις χώρες οι διεκδικήσεις είναι παρόμοιες: η υποστήριξη της ανάπτυξης και να μην πληρώσουν οι μισθωτοί τα σφάλματα του χρηματοπιστωτικού τομέα.

Στη Γαλλία νέες συγκεντρώσεις διοργανώνονται το Σάββατο σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού

Από την « Ελευθεροτυπία»

Ελλάδα - χώρα ευκαιρίας και επιβράβευσης της «ασυδοσίας»

Μπορεί η κυβέρνηση στην αγωνιώδη προσπάθειά της να προσελκύσει κεφάλαια και επενδύσεις  από το εξωτερικό να παρουσιάζει την Ελλάδα ως χώρα «ευκαιρίας» αλλά η υστέρηση των δημοσίων εσόδων την  ωθούν να προχωρά σε νέες ταχυδακτυλουργικές κινήσεις  για να καλύψει τη «μαύρη τρύπα» του προϋπολογισμού.

Έτσι δρομολογεί την περίφημη  «περαίωση» η οποία έρχεται να επιβραβεύσει τους συστηματικούς φοροφυγάδες και ήδη έχει συγκεντρώσει την κριτική από τα κόμματα της αντιπολίτευσης αλλά και από αρκετούς βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος.

Επιπλέον σε αρκετά κανάλια χθες εμφανίστηκε η πρόθεση της κυβέρνησης να νομιμοποιήσει χιλιάδες αυθαίρετα μειώνοντας κατά 50% το πρόστιμο που έχει επιβληθεί, κίνηση που εντάσσεται και αυτή στη με κάθε τίμημα συγκέντρωση κάποιων εσόδων.

Έτσι, στην Ελλάδα του 2010 η κυβέρνηση που «καταβάλλει αγώνα» για να «σώσει» την οικονομία της χώρας και να «εξυγιάνει» τα δημόσια οικονομικά, επιστρατεύει παραδοσιακές πρακτικές που έχουν εφαρμοστεί όλη τη μεταπολιτευτική περίοδο.

Αφού όλες οι κυβερνήσεις των τελευταίων τριάντα χρόνων διέλυσαν τους εισπρακτικούς μηχανισμούς του κράτους, τους κατέστησαν αναξιόπιστους και αναποτελεσματικούς, ανοικτούς στα φαινόμενα της διαφθοράς, της αναξιοκρατίας, των κομματικών εξαρτήσεων και των ατελείωτων πελατειακών σχέσεων, και η σημερινή κυβέρνηση ακολουθεί την  … πεπατημένη.

Μια περαίωση που βολεύει όλους τους επιτήδειους, εκείνους που χρόνια φοροδιαφεύγουν συντελώντας στη διόγκωση των ελλειμμάτων του δημόσιου προϋπολογισμού, στους «έξυπνους», που δεν πληρώνουν ποτέ, και οι οποίοι στηρίζονται στις προνομιακές τους σχέσεις με την πολιτική εξουσία ή με τους διεφθαρμένους τομείς της κρατικής λειτουργίας.

Εντέλει, βοηθά τους ισχυρούς της αγοράς, εκείνους που διαπρέπουν σε διάφορα «κόλπα» και επινοήσεις σε βάρος της εθνικής οικονομίας και του κοινωνικού συνόλου.

Αντιθέτως, ελάχιστα ή καθόλου δεν αφορά τους μικροεπαγγελματίες που και ρευστό δεν έχουν να ανταποκριθούν στους όρους της περαίωσης και  τη δυνατότητα πρόσβασης στους γνωστούς μηχανισμούς δεν διαθέτουν. Δεν είναι τυχαίο ότι από πολλές πλευρές επισημαίνεται ο κίνδυνος να «στεγνώσει» η αγορά ακόμη περισσότερο, να οδηγηθούν σε πτώχευση χιλιάδες μικρές επιχειρήσεις, συντελώντας ακόμη περισσότερο στο βάθεμα της ύφεσης και διογκώνοντας τα προβλήματα της οικονομίας.

Από την άλλη το πρόβλημα των «αυθαιρέτων» αποτελεί παλιά πληγή και συνιστά ίσως παγκόσμια πρωτοτυπία. Χωρίς να προχωρήσουμε σε κάποια ολοκληρωμένη ανάλυση του προβλήματος, και μόνο το γεγονός ότι το κράτος και η «υπεύθυνη» κυβέρνηση συζητά τη «νομιμοποίηση» της αυθαιρεσίας, λέει πολλά.

Κι ας μη δεχθούμε τους εύκολους λαϊκισμούς ότι έτσι θα δοθεί λύση και σε κάποιους  οικονομικά ασθενέστερους που θα μπορέσουν να «τακτοποιήσουν» εκκρεμότητες και ταυτόχρονα να εξασφαλιστούν σημαντικά ποσά για τα άρρωστα δημόσια έσοδα.

 Οι ιδιοκτήτες των « αυθαιρέτων»  μέσα σε δασικές εκτάσεις, σε ακτές και  προνομιακές περιοχές φυσικού  κάλλους, που ανήκουν σε οικονομικά ισχυρούς ή σε ομάδες πίεσης με αυξημένη δυνατότητα επιρροής σε πολιτικά και θεσμικά όργανα, αυτοί  είναι που κυρίως θα «επωφεληθούν» από αυτές τις ρυθμίσεις.

Τα «αυθαίρετα»  που αυξάνονται και πολλαπλασιάζονται διαρκώς πριν ή και μετά από κάθε νέα «ρύθμιση» και απειλούν να «καταπιούν» ζωτικούς χώρους για την περιβαλλοντική ισορροπία και να κατασπαταλήσουν το φυσικό πλούτο της χώρας.

«Μακάριοι»  και ευτυχείς,  «δικαιωμένοι» οι μονίμως φοροδιαφεύγοντες, οι δωροδοκούντες, οι καταπατούντες, οι «αυθαιρετούντες». Ότι αυτοί   «ελεηθήσονται …».

Με άλλα λόγια θα «ανταμειφθούν» από την ελληνική πολιτεία με χαριστικές ρυθμίσεις και απαλλαγές, με ειδικά προνόμια και βεβαίως θα μπορούν να επαναλάβουν τους «άθλους» τους εις το διηνεκές.

Γιατί η Ελλάδα του 2010, ίσως, είναι η μόνη χώρα που επιβραβεύει όσους παραβιάζουν τις νόμιμες υποχρεώσεις τους, ενώ εξαντλεί την αυστηρότητά της σ’ εκείνους που συμπεριφέρονται με υπεύθυνο τρόπο και λειτουργούν σύννομα.

Αυτοί οι τελευταίοι – οι «αφελείς» της νομιμότητας – εργαζόμενοι, μισθωτοί, συνταξιούχοι, επαγγελματίες που επιμένουν να έχουν τακτοποιημένες τις φορολογικές τους υποχρεώσεις, δεν μπορούν να περιμένουν τίποτε. Επανειλημμένα αντιμετωπίζονται με ακραία αυστηρότητα, θεωρούνται και «προνομιούχοι» άρα μπορούν να  γνωρίζουν και τη συρρίκνωση των εισοδημάτων τους.

Εν ολίγοις αντιμετωπίζονται ως τα «φορολογικά υποζύγια» αυτής της χώρας.

Μια κατάσταση πραγμάτων - που πέρα από την οικονομική της αναποτελεσματικότητα - συνιστά κατάφωρη παραβίαση των στοιχειωδών κανόνων ισονομίας, του κράτους δικαίου, ενώ συντηρεί το φαύλο κύκλο της φοροδιαφυγής και της αυθαιρεσίας.

Γιατί στην Ελλάδα του 2010, ο έντιμος πολίτης αισθάνεται και καταλήγει να χαρακτηρίζεται σύμφωνα με το εθνικό μας προσωνύμιο, ως ο «μ …..ς» της παρέας!

Ας μη το επιτρέψουμε για ακόμη μία φορά. 

Όταν τα λόγια χάνουν τη σημασία τους

Τα λόγια είναι εύκολα και γι’ αυτή την κυβέρνηση, όπως και οι υποσχέσεις.

Μόνο που ως Έλληνες πολίτες κοντεύουμε να ξεχάσουμε  τη σημασία τους.

Έτσι πέρα από το γνωστό και … σεσημασμένο Μνημόνιο που ήδη έχει γραφεί με μελανά  γράμματα στη σύγχρονη πολιτική μας ιστορία, ένα νέο Μνημόνιο Συνεργασίας»  υπογράφηκε από την κυβέρνηση του κ. Παπανδρέου  και τον επενδυτικό όμιλο του σεΐχη του Κατάρ για επενδύσεις 5 δισ.  ευρώ και με αντάλλαγμα το φιλέτο του χώρου του πρώην αεροδρομίου του Ελληνικού.

«Αυτό το μνημόνιο είναι ενδεικτικό του ενδιαφέροντος που υπάρχει και των δικών μας προσπαθειών και δυνατοτήτων της Ελλάδας, καθώς και του ενδιαφέροντος που αναπτύσσεται για την χώρα μας. Αυτό αποδεικνύει ότι υπάρχει μια κυβέρνηση που εμπνέεισιγουριά και ασφάλεια» δήλωσε λίγο πριν την υπογραφή της συμφωνίας ο Γ. Παπανδρέου.

Μια κυβέρνηση που εμπνέει «σιγουριά και ασφάλεια» σύμφωνα με τον πρωθυπουργό. Όχι, όμως, πρώτα ή κυρίως για τους  Έλληνες πολίτες και εργαζόμενους, οι οποίοι αντιμετωπίζουν μέτρα που προκαλούν  … σοκ και δέος, ενώ βιώνουν έντονα την απαισιοδοξία και την αβεβαιότητα για το μέλλον, σύμφωνα και μ’ όλες τις πρόσφατες δημοσκοπήσεις.

«Σιγουριά και ασφάλεια», όμως, για κάθε είδους κερδοσκοπικά κεφάλαια που επιδιώκουν το εύκολο και γρήγορο κέρδος, με το χαμηλότερο γι’ αυτά κόστος.

Γι’ αυτό και ο πρωθυπουργός δήλωσε επιπλέον με αφοπλιστική αφέλεια « …  ένας επενδυτής επιδιώκει τα λεφτά που θα βάλει να πιάσουν τόπο.»

Σίγουρα, έτσι. Με το αζημίωτο και με το χαμηλότερο ρίσκο θα προσθέταμε εμείς. Καταλαμβάνοντας προνομιακές θέσεις και «φιλέτα» γης και χώρους ανεκτίμητης οικονομικής και περιβαλλοντικής αξίας.

Σε ερώτηση δημοσιογράφων για το ενδεχόμενο να μετατραπεί ο χώρος του Ελληνικού σε Λας Βέγκας, ο πρωθυπουργός απάντησε: «Μια κυβέρνηση που θέλει, μπορεί να βάζει όρους και αναπτυξιακό μοντέλο ότι γίνεται μέσα στη φιλοσοφία της πράσινης, βιώσιμης ανάπτυξης και όχι στην τσιμεντοποίηση. Ό,τι κάνουμε θα υπάρχει αμοιβαίο όφελος και στον τουρισμό υψηλής ποιότητας και στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και στην ανάπτυξη περιοχών που θα δώσουν ποιότητα ζωής στις πόλεις. Είναι μια ψήφος εμπιστοσύνης στην χώρα μας».

Ορίστε λοιπόν και το «μοντέλο» της ανάπτυξης που οραματίζεται η κυβέρνηση. Η «πράσινη» και «βιώσιμη» ανάπτυξη.

Μόνο που δεν εξήγησε στον ελληνικό λαό ότι εννοώντας «πράσινη» έδειχναν μάλλον το πράσινο του τραπεζιού του τζόγου. Με τον όρο «βιώσιμη» εννοούσαν τη διασφάλιση υψηλών προνομίων  και μακροπρόθεσμων κερδών για κάθε είδους κερδοσκοπικό κεφάλαιο πέρα από κανόνες και δεσμεύσεις.

Σε μια εναγώνια προσπάθεια να προσελκύσουν κεφάλαια και επενδύσεις σε μια «κατεψυγμένη» οικονομία και να παρουσιάσει ανύπαρκτες επιτυχίες  η κυβέρνηση προχωρά στην εκποίηση του δημόσιου και εθνικού πλούτου και χώρων με στρατηγική σημασία για την οικονομική ανάπτυξη και την περιβαλλοντική ισορροπία της χώρας.

Άλλωστε ο ίδιος ο πρωθυπουργός στα πλαίσια της ίδιας προσπάθειας και μιλώντας σε οικονομικούς παράγοντες της Νέας Υόρκης έσπευσε να χαρακτηρίσει την Ελλάδα ως «χώρα ευκαιρίας …»

Γλώττα λανθάνουσα …

Αρκεί να γνωρίζεις βέβαια και τη γλώσσα.

Θα μπορούσε,  λοιπόν,  να παρομοιάσει κανείς την φράση αυτή του κ. πρωθυπουργού με τη «σημαία ευκαιρίας» που ισχύει στη ναυτιλιακή και εφοπλιστική ορολογία. Σύμφωνα  με τον ορισμό που έδωσε ο ΟΟΣΑ το 1959: "χαρακτηρίζονται οι σημαίες κάποιων Χωρών  … των οποίων οι νόμοι επιτρέπουν και επί της ουσίας διευκολύνουν τα νηολογημένα υπό την σημαία τους πλοία ξένης πλοιοκτησίας, αντίθετα απ΄ ότι ισχύουν στις ναυτιλιακές και άλλες Χώρες στις οποίες το δικαίωμα χρησιμοποίησης της σημαίας των παρέχεται με αυστηρούς περιορισμούς που συνεπάγουν βαριές υποχρεώσεις". Η σημαία  ευκαιρίας είναι και σημαία «ευκολίας» για κάποιους και «δυσκολίας» ή μειωμένων δικαιωμάτων και εξασφαλίσεων για κάποιους άλλους.

Έτσι αν η κυβέρνηση προβάλλει την Ελλάδα ως «χώρα ευκαιρίας» εκείνο που εννοεί ότι προσφέρεται ως ευκαιρία για τα συμφέροντα εκείνων που επιδιώκουν εύκολο και γρήγορο κέρδος.

Άλλωστε εξασφάλισε μέσα από την υιοθέτηση του Μνημονίου και τη συνολική της πολιτική να συρρικνώσει τα εργασιακά δικαιώματα, να συμπιέσει το «εργασιακό κόστος», να εξοβελίσει τις κοινωνικές δεσμεύσεις και ελέγχους.

Τώρα, αν το οικονομικό και κοινωνικό μοντέλο της κυβέρνησης παραπέμπει στον εργασιακό Μεσαίωνα, σε χώρες της Άπω Ανατολής με εξαΰλωση των όποιων κοινωνικών κατακτήσεων, στην προώθηση της οικονομίας του τζόγου και των τυχοδιωκτικών «επενδύσεων», αυτό λίγο φαίνεται να την απασχολεί.

Αν μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο πέρα από τα κοινωνικά δικαιώματα εκποιείται δημόσιος πλούτος,  αν  παραχωρείται και ο χώρος του Ελληνικού που επανειλημμένα είχε διακηρυχθεί ότι θα γίνει Μητροπολιτικό Πάρκο, πνεύμονας πρασίνου για το Λεκανοπέδιο, ότι θ’ ανοίξει το μέτωπο της παραλίας για τους πολίτες της Αττικής, ούτε αυτό φαίνεται να την απασχολεί ιδιαίτερα.

Και φυσικά έπονται και άλλα.

Σ’ όλα αυτά ως πολίτες οφείλουμε ν’ απαντήσουμε:» Ευχαριστούμε, δεν θα πάρουμε».

Εύλογες και οι αντιδράσεις της Αριστεράς, εκπροσώπων  της αυτοδιοίκησης, επιστημονικών και περιβαλλοντικών φορέων.

Μόνο που αυτή η ιστορία θα έχει μακρά διάρκεια.

Η σύγκρουση για την πορεία και τον χαρακτήρα της οικονομικής  και κοινωνικής ανάπτυξης που θα έχει η χώρα, η υπεράσπιση του περιβαλλοντικού της πλούτου και της πολιτισμικής της ιστορίας -  με δεδομένα τα τεράστια συμφέροντα που διακυβεύονται και την ανερμάτιστη κυβερνητική πολιτική – θα περάσει από πολλές φάσεις και επεισόδια.

Μάλλον βρισκόμαστε μόνο στην αρχή.

Ο φαύλος κύκλος της πολιτικής ζωής συνεχίζεται

Η οικονομία μπορεί να βουλιάζει.

Η κοινωνική δυσαρέσκεια να διογκώνεται.

Αλλά η πολιτική ζωή της χώρας να τραβά … «αμέριμνη» στο δρόμο της.

Με άλλα λόγια στο γνωστό δρόμο της αποτυχίας, της ανακύκλωσης της πολιτικής παθολογίας και της γνωστής παχυδερμίας.

Ο πρωθυπουργός του « … λεφτά υπάρχουν» και της  κυβέρνησης του Μνημονίου προσπαθεί να κάνει ενέσεις αισιοδοξίας – «μπορεί να βγούμε ενισχυμένοι από την κρίση …» υποστήριξε στη μακρινή Νέα Υόρκη.

Συγκεντρώνει τα εύσημα διεθνών εταίρων  - του αμερικανού αντιπροέδρου, του κ. Μπάιντεν, των υπερκυβερνητών της χώρας του, εκπροσώπων της τρόικας και άλλων.

Την ίδια ώρα που τα αισθήματα της απαισιοδοξίας βαραίνουν τη ζωή και τις προσδοκίες εκατομμυρίων Ελλήνων και ιδιαίτερα των νέων.

Όταν  επίσημα καταγράφονται  τον Αύγουστο 570.000  άνεργοι.

Και  η  χώρα έχει βυθιστεί σε μια βαθιά ύφεση.

Στην κυβέρνηση την οποία ο αντιπρόεδρός της δηλώνει με κυνισμό ότι τα δημόσια ταμεία άδειαζαν  γιατί τα «φάγαμε μαζί αφού σας διορίζαμε …».

Συγκεκριμένα ανέφερε: ««Η απάντηση σε όλους αυτούς που μας ρωτάνε, πού τα φάγατε τα λεφτά, είναι μία: Σας διορίζαμε για χρόνια, τα φάγαμε μαζί, ακολουθώντας μια πρακτική αθλιότητας, εξαγοράς και διασπάθισης του δημοσίου χρήματος».

Και υπήρξε μερίδα του τύπου που έσπευσε να του αποδώσει και τα εύσημα.

Έτσι μάλιστα.

Όλοι μαζί στο ίδιο τσουβάλι.

Μόνο που δεν είναι όλοι ακριβώς έτσι. Ας μην ξεχνάμε αυτό που γίνονταν για δεκαετίες. Την προώθηση των «πράσινων» και «γαλάζιων» παιδιών. Την ισοπέδωση κάθε έννοιας αξιοκρατίας και ισονομίας.

Γιατί όλη η Ελλάδα και όλοι οι Έλληνες δεν είναι έτσι.

Υπάρχουν έντιμοι, αξιοπρεπείς και άξιοι Έλληνες.

Μόνο που δεν έχουν τύχη σ’ αυτή την χώρα στο βαθμό που δεν είναι ενταγμένοι σ’ ένα κύκλωμα πατρωνίας, ευνοιοκρατίας και κομματικής κηδεμονίας.

Δεν τα «φάγαμε» λοιπόν όλοι μαζί.

Κάποιοι έφαγαν» και κάποιοι καλούνται να πληρώσουν το βαρύ τίμημα.

Κι εκείνοι που «έφαγαν»  συνεχίζουν να απολαμβάνουν τα προνόμιά τους.

Έχουν εξασφαλίσει την ασυλία και την ατιμωρησία τους.

Συγκέντρωσαν σημαντικές περιουσίες σε βάρος των συμφερόντων των Ελλήνων πολιτών και του Ελληνικού δημοσίου.

Συνεχίζουν να προωθούν τους ευνοούμενούς τους.

Και να διοικούν αυτή την χώρα υποθηκεύοντας την τύχη και των επόμενων γενιών.

Είναι τα πολιτικά παχύδερμα που γνωρίζουν να επιβιώνουν σ’ όλες τις καταστάσεις και να έχουν το θράσος να μας δίνουν και συμβουλές ή και να μας επιτιμούν και να μας τοποθετούν στη θέση της συνευθύνης για να κρύψουν τις δικές τους τεράστιες και πρωταρχικές ευθύνες.

Γιατί σ’ αυτή την χώρα η έννοια της πολιτικής ευθύνης είναι μάλλον άγνωστη.

Πόσο μάλλον η πολιτική παραίτηση όσων αποδεδειγμένα έχουν συντελέσει στα όσα τραγικά έχουν συμβεί τα τελευταία χρόνια.

Στη μακρινή Ισλανδία παραπέμπονται στο ειδικό δικαστήριο  ο τέως πρωθυπουργός και υπουργοί του για «αμέλεια» στην αντιμετώπιση  της οικονομικής  κρίσης.

Στη χώρα μας  οι πολιτικοί «κατηγορούνται»  μέχρι να απαλλαγούν.

Η κλήτευση του κ. Καραμανλή ως μάρτυρα στην επιτροπή για το σκάνδαλο του Βατοπεδίου  δεν αναιρεί την προηγούμενη διαπίστωση.

Η οσμή της σήψης του πολιτικού συστήματος είναι αρκετά βαριά που δεν την καλύπτουν προσχηματικές κινήσεις ή κινήσεις εύκολου εντυπωσιασμού και  μικροκομματικής αντιπαράθεσης.

Το πολιτικό σύστημα αντιμετωπίζει κρίση και προσπαθεί απεγνωσμένα να διασωθεί πετώντας κάποια «ψίχουλα» για διαφάνεια και ανανέωση.

Ανέξοδες διακηρύξεις και  ατελείωτες «επιτροπές» της Βουλής που δεν καταλήγουν πουθενά συνήθως.

Η κρίση είναι βαθιά.

Μόνο που δεν είναι δεδομένη και η υπέρβασή της – τουλάχιστον σε μια ριζικά διαφορετική προοπτική.

Απαιτούνται  σημαντικές αλλαγές στους κοινωνικούς και πολιτικούς συσχετισμούς.

Και κυρίως οι ίδιοι οι πολίτες να συνειδητοποιήσουν ότι απαιτείται να πάρουν τις τύχες τους στα χέριά τους.

Μια άλλη πολιτική συνείδηση από τον κάθε πολίτη  είναι αναγκαία που να μην επιτρέπει να γίνεται «αγοραίο» θύμα των κατεστημένων πολιτικών και κομμάτων. Ούτε να τσουβαλιάζεται σε μια άμορφη μάζα παθητικών ακροατών των πολιτικών και κομματικών μονόλογων, να αθροίζεται στην πλήρη απαξίωση και στη συνενοχή της αποτυχίας.

Μπορούμε να ελπίζουμε;

Θα δούμε …