Άθεος Αμερικανός μπλόγκερ σφαγιάστηκε στην Ντάκα του Μπαγκλαντές

    Ο Αβίτζιτ Ρόι, Αμερικανός μπλόγκερ, άθεος, που καταγόταν από το Μπανγκλαντές, δολοφονήθηκε χθες από δύο αγνώστους που του επιτέθηκαν με ματσέτες στην Ντάκα. Σύμφωνα με την οικογένειά του, είχε δεχθεί επανειλημμένες απειλές από ισλαμιστές, ανακοίνωσε η αστυνομία.

Το σώμα του Αβίτζιτ Ρόι, δημιουργού του μπλογκ Mukto-Mona (ελεύθερη σκέψη) και ένθερμου υποστηρικτή του σεκιουλαρισμού στη χώρα των 160 εκατομμυρίων κατοίκων, όπου το 90% του πληθυσμού είναι μουσουλμάνοι, βρέθηκε βουτηγμένο στο αίμα, σύμφωνα με την ανακοίνωση της αστυνομίας. Η σύζυγός του τραυματίσθηκε σοβαρά κατά την επίθεση.

"Πέθανε κατά τη μεταφορά του στο νοσοκομείο", διευκρίνισε η αστυνομία.

Το ζευγάρι επέστρεφε με ποδήλατο πους πους από έκθεση βιβλίου όταν δέχθηκε την επίθεση των δύο αγνώστων που τους έσυραν στο πεζοδρόμιο και τους χτύπησαν με ματσέτες, όπως μετέδωσε το Αθηναϊκό Πρακτορείο.

Πρόκειται για τη δεύτερη από το 2004 δολοφονία άθεου μπλόγκερ στο Μπανγκλαντές, όπου ισλαμιστικές οργανώσεις ζητούν εδώ και καιρό τη δημόσια εκτέλεσή τους, καθώς και την εισαγωγή νόμου που θα απαγορεύει κάθε γραπτή κριτική του ισλάμ.
Ο πατέρας του μπλόγκερ, που είχε αμερικανική υπηκοότητα, εξήγησε ότι ο γιος του είχε δεχθεί πολλές απειλές στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης από ισλαμιστές οργισμένους από τα κείμενά του.

"Ηταν ένας σεκιουλαριστής ουμανιστής που είχε γράψει περί τα δέκα βιβλία", το γνωστότερο από τα οποία είχε τίτλο "Ο Ιός της Πίστης", δήλωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων.

Τη δολοφονία του καταδίκασαν η αμερικανική ένωση για την προώθηση της ελευθερίας της σκέψης Center for Inquiry, καθώς και λογοτεχνικοί κύκλοι.

"Ο δρ Ρόι ήταν ένας αληθινός σύμμαχος, ένας θαρραλέος και ευφραδής υπερασπιστής του ορθού λόγου, της επιστήμης, της ελευθερίας της έκφρασης σε μία χώρα όπου οι αξίες αυτές αποτελούν στόχο βάναυσων επιθέσεων", αναφέρεται στην ανακοίνωση του Center for Inquiry.

Ο Ιμραν Χ. Σάρκερ, πρόεδρος της Ενωσης των Μπλόγκερς του Μπανγκλαντές, καταδίκασε την "σκανδαλώδη" επίθεση. Καταγγέλλουμε με δριμύτητα αυτήν την επίθεση και εκφράζουμε τη έντονη ανησυχία μας για την ασφάλεια των συγγραφέων", είπε.

Το 2013, ο άθεος μπλόγκερ Αχμεντ Ρατζίμπ Χαϊντέρ, δολοφονήθηκε επίσης με ματσέτα από άγνωστη ισλαμιστική οργάνωση, γεγονός που προκάλεσε μεγάλες διαδηλώσεις διαμαρτυρίας.

Στην συνέχεια, οι ισλαμιστικές οργανώσεις άρχισαν να επιτίθενται κατά άλλων ακτιβιστών μπλόγκερ, κατηγορώντας τους για βλασφημία και ζητώντας την εκτέλεσή τους.

Σε απάντηση, η κυβέρνηση της πρωθυπουργού Σέιχ Χασίνα συνέλαβε τους μπλόγκερς, μπλόκαρε την πρόσβαση σε ορισμένες από τις ιστοσελίδες τους, ενισχύοντας παράλληλα τα μέτρα προστασίας τους.

Ισχυρή και ανεξέλεγκτη. Πώς η Τρόικα παγίδεψε την Ελλάδα για να σώσει τις τράπεζες: Ένα εξαιρετικό ντοκιμαντέρ του Harald Schuman

Ο Γερμανός δημοσιογράφος και συγγραφέας Harald Schuman ηγήθηκε ενός εκτενούς ντοκιμαντέρ που προσπαθεί να ρίξει φως στα "σκοτεινά πλοκάμια" των ανθρώπων που βρέθηκαν πίσω από την τρόικα.

Ο Harald Schuman περιηγήθηκε στη χώρα μας περιγράφοντας την αγριότητα με την οποία επιβλήθηκε το μνημόνιο. Σχολιάζει το γεγονός πως παρακάμφθηκαν ευρωπαϊκές συνθήκες και εθνικά κοινοβούλια για να εφαρμοστεί ένα πρόγραμμα λιτότητας που έφερε τη χώρα στο χείλος του γκρεμού και εκατομμύρια ανθρώπους στα όρια της φτώχειας και ψάχνει τις λεπτομέρειες πίσω από τις συμφωνίες.

Το ντοκιμαντέρ είναι στα γαλλικά και στα γερμανικά.  Μπορεί να μην αφορά τα τελευταία γεγονότα αλλά η ουσία παραμένει η ίδια - για την παγίδευση της χώρας στα δεσμά των Μνημονίων αλλά και για την ουσία της  σημερινής φάσης των εκβιασμών και μεθοδεύσεων για νέες ληστρικές συμβάσεις και Μνημόνια. 

Ένα χρέος μη βιώσιμο

Μιλώντας με τον σημερινό υπουργό οικονομικών Γιάννη Βαρουφάκη, ο οποίος τότε δεν είχε ακόμη εκλεγεί σημείωσε το παράλογο της μη αναδιάρθρωσης του χρέους.

"Δημιούργησαν ένα μόνιμο και μη βιώσιμο χρέος. Δεν ήταν θεωρία συνωμοσίας. Ο Γιούνκερ είχε αναφέρει πως γνωρίζουμε τον τρόπο να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα, αλλά δεν ξέρουμε πως θα επανεκλεγούμε στη συνέχεια" ανέφερε ο Έλληνας οικονομολόγος. "Όλες οι κυβερνήσεις μεταξύ το 2008-2010, συντηρητικές και σοσιαλδημοκρατικές υποστήριζαν τον οικονομικό τομέα. Μέχρι τότε οι χώρες έλεγαν στους τραπεζίτες, σας αφήνουμε να κάνετε ότι θέλετε, αρκεί να μας επιστρέφετε ένα μέρος από τα χρήματα που κερδίζετε για να χρηματοδοτήσουμε το κράτος. Όταν ξέσπασε η κρίση οι κυβερνήσεις δεν είχαν ούτε τη δυνατότητα, ούτε το ηθικό σθένος να αντιμετωπίσουν τους τραπεζίτες"

Πρόγραμμα σωτηρίας ξένων τραπεζών

Το ντοκιμαντέρ συνέχισε την έρευνα στην Αμερική και τα γραφεία του ΔΝΤ.  Μιλώντας με τον Πάολο Νογοθέρα Μπατίστα, Βραζιλιάνο, γενικός διευθυντής του ΔΝΤ, αποκαλύπτει πως το ΔΝΤ γνώριζε πως το χρέος δεν ήταν βιώσιμο. "Το ΔΝΤ δεν μπορούσε να δώσει οικονομική βοήθεια σε ένα κράτος, εφόσον το χρέος ήταν μη βιώσιμο. Τι έγινε; Αλλάξαμε τον κανονισμό, έτσι ώστε να μπορεί ο οργανισμός να παρέχει τη βοήθεια. Έμεινα έκπληκτος εκείνες τις ημέρες από την έλλειψη διαφάνειας όλη της διαδικασίας".

Αντίστοιχα ο Φιλίπ Λεγκρέν, πρώην σύμβουλος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής επεσήμανε ξεκάθαρα πως όλο το σχέδιο αφορούσε στη σωτηρία των γαλλικών και των γερμανικών τραπεζών και όχι του ελληνικού λαού. "Ο τότε επικεφαλής του ΔΝΤ Ντομινίκ Στρος Καν δεν ήθελε να επιβάλει απώλεια κεφαλαίων στις γαλλικές τράπεζες, δεδομένου και του γεγονότος πως προσέβλεπε σε μια υποψηφιότητα για την προεδρία της Γαλλίας. Από την πλευρά τους οι Γερμανοί τραπεζίτες έπεισαν την Άνγκελα Μέρκελ πως θα ήταν δραματικό να χάσουν κεφάλαια" σημείωσε και συμπλήρωσε:

"Έτσι οι κυβερνήσεις της Ευρωζώνης, αποφάσισαν να αντιμετωπίσουν την Ελλάδα σαν αυτή να είχε μόνο παροδικά προβλήματα.  Έτσι καταπάτησαν έναν από τους βασικούς κανόνες της συνθήκης του Μάαστριχ, τον κανόνα της μη διάσωσης. Αποφάσισαν να δανείσουν χρήματα στην Ελλάδα, όχι για να σώσουν τη χώρα, αλλά τις γαλλικές και γερμανικές τράπεζες".  Όπως σημειώνει το μέγεθος των απωλειών για τις τράπεζες σε άλλη περίπτωση θα ήταν 20 δισ ευρώ για τις γαλλικές και 17 δις για τις γερμανικές τράπεζες.

Από την πλευρά του ΔΝΤ μίλησε και ο Παναγιώτης Ρουμελιώτης, πρώην εκπρόσωπος της Ελλάδας στο ΔΝΤ.  "Η αναδιάρθρωση του χρέους ήταν κάτι που έλλειπε από το σχέδιο. Οι Ευρωπαίοι επέβαλαν ένα δραστικό σχέδιο μεταρρυθμίσεων στην Ελλάδα, το οποίο ήταν πολύ σύντομο" ανέφερε και συμπλήρωσε πως το ΔΝΤ γνώριζε πολύ καλά πως το πρόγραμμα δεν βγαίνει και κυρίως ότι θα προκαλέσει ραγδαία επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου των Ελλήνων:

"Αυτό το πρόγραμμα θα μειώσει δραστικά την αγοραστική δύναμη της χώρας, θα την βυθίσει σε άγρια ύφεση και θα προκαλέσει σοβαρά προβλήματα στον κοινωνικό ιστό" σημειώνει διαβάζοντας από την έκθεση του ΔΝΤ. "Αυτό σημαίνει απλά πως θυσιάσαμε την Ελλάδα στο βωμό της παγκόσμιας οικονομίας" σημειώνει.

Η Γερμανία άνθισε λόγω της οικονομίας του χρέους

Στο φιλμ μιλά και ο οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν, τονίζοντας πως η Γερμανία κέρδισε από την οικονομία χρέους στις χώρες του Νότου. "Η Γερμανία λέει πως επανήλθε στην ευημερία, μετά το Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο, μέσα από ένα πρόγραμμα λιτότητας. Γιατί δεν μπορούν να το κάνουν αυτό και άλλες χώρες.

Μόνο που η γερμανική οικονομία άνθισε πατώντας πάνω στην οικονομία χρέους που δημιουργήθηκε σε άλλες χώρες, όπως η Ισπανία. Τώρα η Γερμανία λέει στους Ισπανούς κάντε όπως κάναμε εμείς, αλλά εμείς δεν θα φερθούμε όπως εσείς"

Η υγεία σε επίπεδα τριτοκοσμικής χώρας

Η κάμερα περιπλανιέται στα ελληνικά νοσοκομεία και κάνει αναφορά στην καταστροφική επιβολή περικοπών στην υγεία στο 6% του ΑΕΠ, ενώ στη Γερμανία το αντίστοιχο ποσό είναι 10%. 3εκατ. Έλληνες μετά από τις κινήσεις της τότε κυβέρνησης δεν έχουν πλέον πρόσβαση στην υγεία.

Στην κάμερα μιλά και ο Άδωνις Γεωργιάδης, που τότε ήταν υπουργός Υγείας με μια δήλωση πραγματικά σοκαριστική.

Ο Έλληνας πολιτικός εξηγεί στον συγγραφέα πως τα χρήματα είναι αυτά, όσο η Ελλάδα είναι σε κρίση. Σε ερώτηση για το πώς θα λειτουργήσει το σύστημα υγείας, όταν το υπουργείο προχωρά σε μείωση προσωπικού απάντησε. "Είναι απλό. Πριν δούλευαν τρεις ώρες την ημέρας και τώρα δουλεύουν επτά".

Πολύ απλοϊκή εξήγηση για να περιγράψει την ανθρωπιστική κρίση στη χώρα, περιγράφει ο αφηγητής του ντοκιμαντέρ και αναφέρθηκε στη βοήθεια σε υλικό και προσωπικό από χώρες όπως η Αυστρία και η Γερμανία, βοήθεια και αλληλεγγύη που αρνήθηκε στην Ελλάδα από τις κυβερνήσεις τους. 

Για το ζήτημα της υγείας ο Γιώργος Βήχας, γιατρός και διευθυντής της εθελοντικής κλινικής του Ελληνικού αναφέρει πως "το σύστημα υγείας στην Ελλάδα ήθελε σίγουρα αναμόρφωση, όχι όμως ισοπέδωση που αποτέλεσε και την καταστροφή του. Δεν διορθώσαμε αυτά που έπρεπε, αλλά καταστρέψαμε και ότι θετικό υπήρχε. Και σήμερα η χώρα μου δεν έχει ένα αξιοπρεπές σύστημα υγείας".

Η ευρωβουλή για την Τρόικα

Η Elisa Fereira, ευρωβουλευτής των σοσιαλιστών, ειδική στη δραστηριότητα της Τρόικα, αναφέρεται σε αυτήν ως τερατούργημα: "Αυτό το τέρας που δημιουργήσαμε, η Τρόικα, δεν έχει καμία σχέση με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς.  Αντίστοιχα ο Φιλίπ Λάμπερτς, ευρωβουλευτής της ομάδας των Πράσινων σημείωσε πως "η λιτότητα σκοτώνει κυριολεκτικά". "Είναι εύκολο για έναν τεχνοκράτη να ζητήσει περικοπές στην υγεία. Όταν όμως το θέμα μεταφέρεται στα εθνικά κοινοβούλια ή στο ευρωκοινοβούλιο τότε είναι πολύ πιο λεπτό πολιτικά" εξηγεί.

Το ντοκιμαντέρ κάνει μια πιο σύντομη αναφορά στις απαιτήσεις της Τρόικα στην Πορτογαλία και την Ιρλανδία που οδήγησαν σε εξαντλητικές περικοπές μισθών και δυσθεώρητη ανεργία.

Ο Harald Schuman ρωτάει στη συνέχεια τη Veronica Nilsson  της Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας Συνδικάτων σχετικά με την αυτονομία της τρόικας. "Η Κομισιόν πρέπει να σέβεται τη δημοκρατία και τα εργασιακά δικαιώματα επί ίσοις όροις για όλη την Ευρώπη", λέει η Nilsson.

Από τη δική της μεριά, η Λούκα Κατσέλη που υπήρξε υπουργός Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας την περίοδο 2009-2010 και Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης το 2010-2011, σημειώνει:

"Είχαμε ενστάσεις αλλά δεν έγιναν σεβαστές". Στους οκτώ μήνες που ήταν υπουργός επί κυβέρνηση Γιώργου Παπανδρέου κατάφερε να περάσει τον ομώνυμο νόμο Κατσέλη για την προστασία της πρώτης κατοικίας. Ήταν 2010, στο ξεκίνημα της κρίσης.

"Οι διατυπώσεις μου σε σχέση με τις αντίστοιχες που μας πρότειναν, ήταν διαφορετικές", επισημαίνει.

Ο κ. Μανιτάκης διορίστηκε στις 17 Μαΐου 2012  υπηρεσιακός Υπουργός Εσωτερικών στην Κυβέρνηση Παναγιώτη Πικραμμένου. Στις 21 Ιουνίου, μετά από πρόταση του κόμματος της Δημοκρατικής Αριστεράς (ΔΗΜΑΡ), ανακοινώθηκε η συμμετοχή του στην Κυβέρνηση Αντώνη Σαμαρά, ως Υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης.

"Δεκατρείς μήνες που ήμουν υπουργός το μέλημα μου ήταν πώς θα γίνουν οι διαπραγματεύσεις με την τρόικα", λέει στην κάμερα του Arte.

"Ο Τόμσεν ήταν ένας εξαιρετικός διαπραγματευτής. Συνέχεια αισθανόμουν ότι η χώρα μου ταπεινωνόταν. Ένα βράδυ είχαμε συνομιλήσει στις 23.00 η ώρα και μου είχε πει. "Από εσένα εξαρτάται αν η χώρα σου θα πάρει 8 δισ. ευρώ για τη δόση". Ο φόβος. Αυτό καλλιεργούσαν. Και την υποταγή. Δε μου έδινε την εντύπωση ότι συνομιλεί με έναν υπουργό μιας κυρίαρχης χώρας. Ότι με σέβεται. Μου μιλούσε σαν να ήμουν εκπρόσωπος μιας χώρας που δεν ήταν απλός οφειλέτης, αλλά μια φαυλοκρατική χώρα. Μια χώρα τεμπέληδων. Εγώ πιστεύω ότι ο Τόμσεν το είχε πάρει προσωπικά και ήθελε να πάρει εκδίκηση".

"Μια τέτοια συμπεριφορά δεν θα ήταν αποδεκτή στις ΗΠΑ", σχολιάζει ο συγγραφέας και παρουσιαστής Harald Schuman.

Στη συνέχεια τοποθετείται σχετικά εκ νέου ο Πάολο Νογοθέρα Μπατίστα. "Ένα από τα προβλήματα της Ελλάδας ήταν η γραφειοκρατία. Η τρόικα όμως πήγε στην Ελλάδα και έστησε ένα ολόκληρο πρόγραμμα διακυβέρνησης, ολότελα δικό της. Η λειτουργία αυτή είναι συνολικό πρόβλημα της Ευρώπης. Η γραφειοκρατία υπάρχει διεθνώς και είναι πρόβλημα. Αυτό ισχύει σε μεγαλύτερο βαθμό στην Ελλάδα αλλά είναι θέμα της χώρας και πρέπει να το επιλύσει με τη βοήθεια των Βρυξελλών".

Μιλώντας για τη λίστα Λαγκάρντ

Ο όρος "λίστα Λαγκάρντ" οφείλεται στην τότε Υπουργό Οικονομικών της Γαλλίας, Κριστίν Λαγκάρντ, η οποία παρέδωσε την εν λόγω λίστα στο ελληνικό κράτος τον Οκτώβρη του 2010, γεγονός που επαναλήφθηκε τον Δεκέμβριο του 2012 παραμονές Χριστουγέννων.

Η λίστα μπήκε στα ντουλάπια της κυβέρνησης και το 2012 ήρθε στο φως της δημοσιότητας από τα ΜΜΕ.

Για το θέμα τοποθετείται στο ντοκιμαντέρ η Ζωή Κωνσταντοπούλου.

"Η λίστα Λαγκάρντ όπως την ονομάζουμε ήρθε στη χώρα το 2010. Μιλάμε για 2.062 συνολικά ονόματα. Τον Γενάρη του 2014, ο επικεφαλής του ΣΔΟΕ μας είπε ότι είχαν ολοκληρωθεί οι έλεγχοι μόλις σε έξι. Είναι απαράδεκτο αυτό. Αδιανόητο αποτέλεσμα που όμως εξηγείται γιατί μέσα στη λίστα αυτή βρίσκονται πολιτικά πρόσωπα, συγγενείς τους και μια σειρά προσώπων που συνδέονται με αυτό που συνιστά το σύστημα διαπλοκής στην Ελλάδα του σήμερα", σημειώνει η πρόεδρος της Βουλής.

Ακολουθούν οι ιδιωτικοποιήσεις και το ΤΑΙΠΕΔ

ο Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου, γνωστό ως ΤΑΙΠΕΔ ή HRADF ιδρύθηκε με το νόμο 3986/2011. Σύμφωνα με το καταστατικό του, σκοπός του ΤΑΙΠΕΔ (άρθρο 4 καταστατικού του) είναι η αξιοποίηση περιουσιακών στοιχείων της Ιδιωτικής περιουσίας του Δημοσίου και περιουσιακών στοιχείων ΝΠΙΔ και ΝΠΔΔ όπως ορίζεται στην §1 του άρθρου 5 του ν. 3986/2011.

1. Η αξιοποίηση των περιουσιακών στοιχείων του Ταμείου διενεργείται με κάθε πρόσφορο τρόπο και κατά προτίμηση, με:

α) Πώληση.

β) Σύσταση εμπραγμάτων δικαιωμάτων, μεταξύ των οποίων δικαιωμάτων οριζόντιας και κάθετης ιδιοκτησίας.

γ) Μεταβίβαση εμπραγμάτων δικαιωμάτων οποιασδήποτε φύσης επί αυτών.

δ) Εκμίσθωση.

ε) Παραχώρηση της χρήσης ή της εκμετάλλευσής τους.

στ) Ανάθεση της διαχείρισης των περιουσιακών στοιχείων.

ζ) Εισφορά τους σε ανώνυμες εταιρείες και στη συνέχεια πώληση των μετοχών που προκύπτουν.

η) Τιτλοποίηση απαιτήσεων, ανεξάρτητα από τον επιχειρηματικό ή μη χαρακτήρα τους, σύμφωνα με τα άρθρα 10, 11 και 14 του ν. 3156/2003.

Πλαζ, τουριστικές περιοχές, πρώην αεροδρόμια, πωλήθηκαν σε τιμές ευκαιρίας, σημειώνει το ντοκιμαντέρ.

Λόγος γίνεται φυσικά για το πρώην αεροδρόμιο του Ελληνικού.

"Κύριος στόχος δεν είναι η διαπίστωση αν έχει διαπραχθεί ή όχι από τα μέλη του Δ.Σ. του ΤΑΙΠΕΔ το αδίκημα της απιστίας και μάλιστα, λόγω του ύψους του ποσού, σε βαθμό κακουργήματος, γιατί αυτό αφορά αποκλειστικά το σκέλος της συμπεριφοράς του Ελληνικού Δημόσιου. Ζητούμενο είναι να μην προχωρήσει η κατάθεση της Σύμβασης Πώλησης για έγκριση από την ελληνική Βουλή, ώστε να μην συμπληρωθούν οι υπογραφές, που έχει ήδη βάλει το ΤΑΙΠΕΔ, με αυτές του Ελληνικού Δημοσίου".

Τα παραπάνω έλεγε η Νάντια Βαλαβάνη στις 20 Δεκεμβρίου του 2014.

"Υπάρχει μια ομάδα ελίτ που ληστεύει τη χώρα", λέει η Λούκα Κατσέλη στο Arte.

Ο Χρήστος Κορτζίδης δήμαρχος του καλλικρατικού δήμου Ελληνικού - Αργυρούπολης, αναφέρει:

"Είναι εξευτελιστικό το τίμημα που θα εισπράξει το δημόσιο. Όλα γίνονται για το καλό των ελίτ".

Από τη δική του μεριά, ο Γιάννης Στουρνάρας σχολιάζει: "Τα ποσά των επενδύσεων στην περιοχή του Ελληνικού θα δώσουν ώθηση στην ελληνική οικονομία συνολικά".

"Δεν γνωρίζουμε το περιεχόμενο της συμφωνίας και έχουν γίνει ερωτήσεις στο Κοινοβούλιο αλλά ακόμα υπάρχουν ερωτηματικά. Η απάντηση είναι πως το ΤΑΙΠΕΔ διέπεται από τους ιδιωτικούς όρους της οικονομίας και δεν μπορούν να δημοσιοποιηθούν αυτά τα στοιχεία", παρατηρεί ο κ. Κορτζίδης.

"Η τρόικα συμπράττει με την εγκληματική πολιτική σε βάρος του δημοσίου συμφέροντος και των Ελλήνων πολιτών αλλά και σε βάρος των επόμενων γενεών", αναφέρει η Ζωή Κωνσταντοπούλου.

Σταδιακά φτάνουμε στο σήμερα και στον Γιάνη Βαρουφάκη.

Ο Harald Schuman στο περιθώριο της συνάντησης του Έλληνα υπ. Οικ. με τον κ. Σόιμπλε είχε έναν σύντομο διάλογο με τον κ. Βαρουφάκη. "Η Ελλάδα είναι στην υψηλότερη θέση διαφθοράς αυτή τη στιγμή. Το πρόγραμμα μας στοχεύει στο να πατάξει τη διαφθορά και τη διαπλοκή. Η οικονομική μας φιλοσοφία μεταρρυθμίσεων εντάσσεται στα πλαίσια της Ε.Ε. και της Ευρωζώνης και ζητάμε να μας σεβαστούν για να γυρίσουμε σελίδα".

Μέσα στην κρίση, στόχος ήταν η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και η διάσωση τους, σε Ελλάδα, Κύπρο αλλά στις χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου.

"Η λειτουργία της τρόικας παραβιάζει τις ελευθερίες και τους δημοκρατικούς θεσμούς", υπογραμμίζει ο οικονομολόγος James Steward του Πανεπιστημίου του Δουβλίνου.

"Μιλάμε για έναν ιδεολογικό και πολιτικό έλεγχο που ορίζεται εκ των άνω".

"Η Ελλάδα είναι ένα παράδειγμα χώρας όπου όλα έγιναν για να διασωθούν οι τράπεζες εις βάρος των πολιτών, με την "διοίκηση" της τρόικας να θέτει όρους", καταλήγει ο Harald Schuman, κλείνοντας το "Puissante et incontrôlée : la troïka".

Το κανάλι:

Το Arte είναι Γερμανογαλλικός τηλεοπτικός σταθμός με έδρα το Στρασβούργο. Ιδρύθηκε μετά από σύμβαση των δυο κρατών το 1992. Στόχος του είναι η προβολή Ευρωπαϊκών παραγωγών σε κινηματογράφο, ντοκιμαντέρ και σχόλιο. Παρότι το ποσοστό αγοράς του καναλιού δεν είναι μεγάλο, έχει μεγάλη επιρροή στη δημόσια γνώμη στις δυο χώρες.

Εκπέμπει και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, στα Γαλλικά και στα Γερμανικά. Οι εκπομπές πωλούνται και σε άλλα κανάλια.

Τράπεζα της Κύπρου: Έρευνα για την πώληση κυπριακών τραπεζών στην Ελλάδα

Σε έρευνα σχετικά με την πώληση των υποκαταστημάτων των κυπριακών τραπεζών στην Ελλάδα ανακοίνωσε ότι προχωρεί η Κεντρική Τράπεζα της Κύπρου, ανακοινώνοντας ταυτόχρονα ότι το ΔΣ της ΚΤΚ αποφάσισε ομόφωνα την πλήρη αναδιοργάνωση και εκσυγχρονισμό της Τράπεζας. Η ανακοίνωση έγινε σχεδόν ταυτόχρονα με την κυκλοφορία του ντοκιμαντέρ.

Σε απάντηση πρόσφατων αναφορών στον Τύπο για τις έρευνες που διεξάγονται για το σκάνδαλο της οικονομίας και τα θέματα διακυβέρνησης και αναδιάρθρωσης της, η ΚΤΚ εξέδωσε ανακοίνωση τεσσάρων σημείων αναφορικά με τις αποφάσεις που έλαβε τόσο για το θέμα της έκτακτης ρευστότητας από την ΕΚΤ όσο και για την πώληση των υποκαταστημάτων στην Ελλάδα και για την αναδιοργάνωση του οργανισμού.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση, ήδη διεξάγεται έρευνα για την Έκτακτη Παροχή Ρευστότητας (ELA) ως έχει ανακοινωθεί στις 21 Νοεμβρίου 2014.

Αναφέρεται ακόμη ότι η ΚΤΚ έχει ήδη προχωρήσει με απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου της, ημερομηνίας 12 Νοεμβρίου 2014, στις διαδικασίες διεξαγωγής έρευνας σχετικά με την πώληση των υποκαταστημάτων των κυπριακών τραπεζών στην Ελλάδα το Μάρτιο 2013.

Σημειώνεται πως σύμφωνα με γερμανικά ΜΜΕ η ΕΚΤ, σε συνεργασία με τους υπουργούς οικονομικών της Ευρωζώνης (Euro Group), φαίνεται πωςυποχρέωσαν τις τρεις μεγάλες τράπεζες της Κύπρου το Μάρτιο του 2013, να πουλήσουν τα υποκαταστήματα τους στην Ελλάδα στην Τράπεζα Πειραιώς – σε μία εξευτελιστική τιμή, με αποτέλεσμα να ζημιωθούν κατά το ποσόν των 3,4 δις €.

Άγριος τσακωμός Νότη Μαριά και Ντράγκι στο Eυρωπαϊκό Kοινοβούλιο

Για τα δεδομένα του ευρωκοινοβουλίου, έγινε χαμός. Ο Νότης Μαριάς επιτέθηκε στον Μάριο Ντράγκι για τις πολιτικές που ασκεί η ΕΚΤ σε σχέση με την Ελλάδα και ιδιαίτερα στο θέμα των ομολόγων. Χαρακτήρισε παράνομη την απόφαση της ΕΚΤ να μην δέχεται ελληνικά ομόλογα, και επέκρινε τον Ντράγκι πως συμπεριφέρεται ως ανθύπατος της Ευρώπης. Το σφυράκι της προέδρου της έδρας χτυπούσε συνεχώς προκειμένου να επαναφέρει την τάξη.

Νότης Μαριάς: «Η ΕΚΤ ασκεί εκβιαστική πολιτική απέναντι στους Ευρωπαϊκούς Λαούς και τις δημοκρατικές τους Κυβερνήσεις στο όνομα της δήθεν διάσωσης του ευρώ. Αυτό έγινε απέναντι στην Ιρλανδία, έγινε απέναντι στην Κύπρο και πριν λίγες μέρες έγινε έναντι της Ελλάδας με την παράνομη απόφαση της ΕΚΤ να μην δέχεται ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου στις πράξεις του Ευρωσυστήματος από 16 Φεβρουαρίου, ενώ γνωρίζατε πολύ καλά κύριε Ντράγκι ότι η Ελλάδα μέχρι 28 Φεβρουαρίου είναι σε πρόγραμμα. Κύριε Ντράγκι, καταλάβετε το, δεν είστε ανθύπατος της Ευρώπης. Πάψτε να κερδοσκοπείτε εις βάρος του ελληνικού λαού και επιστρέψτε τα κέρδη 1,9 δισ ευρώ που απεκόμισε η ΕΚΤ από τα ελληνικά ομόλογα το 2014»
«Δεν είστε ανθύπατος της Ευρώπης. Πάψτε να κερδοσκοπείτε εις βάρος του ελληνικού λαού και επιστρέψτε τα κέρδη 1,9 δισ. ευρώ που απεκόμισε η ΕΚΤ από τα ελληνικά ομόλογα το 2014», κατέληξε ο κ. Μαριάς.

Αμέσως ο κ. Ντράγκι πήρε τον λόγο, σημειώνοντας πως «εξακολουθούν κάποιοι να κάνουν λάθος και να πιστεύουν ότι τα κέρδη τα κρατάει η ΕΚΤ.

Μάριο Ντράγκι: «Εξακολουθείτε να πιστεύετε ότι τα κέρδη τα κρατάει η ΕΚΤ... Λάθος. Τα κέρδη διανέμονται στις εθνικές Κεντρικές Τράπεζες που τα πιστώνουν στους εθνικούς λογαριασμούς. Και από εκεί μεταφέρονται στους εθνικούς προϋπολογισμούς. Όπως έγινε και στην περίπτωση της Ελλάδας. Άρα τα κεφάλαια βρίσκονται εκεί προς χρηματοδότηση».

Δύσκολα, όμως, μπόρεσε να προχωρήσει την ομιλία του, καθώς παρενέβη ο κ. Μαριάς και ο κ. Ντράγκι έλεγε συνεχώς «όχι, όχι», για να καταφέρει να πει ότι «η Ελλάδα θα λάβει τα χρήματα εφόσον τηρεί το πρόγραμμα».

Στο μεταξύ, η πρόεδρος της έδρας προσπαθούσε με το σφυράκι της να σταματήσει τον καβγά και απευθυνόμενη προς τον κ. Μαριά του ζήτησε να σταματήσει και να σεβαστεί τον ομιλούντα και το προεδρείο. Τελικώς πείστηκε και ο Ντράγκι συνέχισε την ομιλία του, επαναλαμβάνοντας πως τα κέρδη διανέμονται στις εθνικές κεντρικές τράπεζες και ότι είναι διαθέσιμα για την Ελλάδα «εφόσον τηρεί το πρόγραμμα. Αυτό είναι μία προϋπόθεση η οποία αποτελεί πολιτική επιλογή και όχι της ΕΚΤ. Δεν υπάρχει παρέμβαση της ΕΚΤ ως προς αυτό».

Η στάση του Ντράγκι εντάσσεται μέσα στη λογική των πιέσεων προς την Ελλάδα  οι οποίες εντείνονται αυτή την περίοδο.

Κι όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ο Ντράγκι " ... αποτελεί πολιτική επιλογή".

Ποιων δυνάμεων και κύκλων;

Νομίζουμε ότι όλοι το καταλαβαίνετε ...

Βαρουφάκης στο Bloomberg: Ελπίζω ότι η ΕΚΤ θα βοηθήσει την Ελλάδα να μην χρεοκοπήσει το Μάρτιο!

Συνέντευξη στην τηλεόραση του Bloomberg παραχώρησε ο Γιάνης Βαρουφάκης και το γνωστό πρακτορείο την συνοδεύει με τη φράση «ο Βαρουφάκης βασίζεται στην ΕΚΤ, για να αποφευχθεί ελληνική χρεοκοπία το Μάρτιο».

Σύμφωνα πάντα με το Bloomberg, o Έλληνας υπουργός Οικονομικών «υπολογίζει πως η ΕΚΤ θα βοηθήσει την Ελλάδα να αποφύγει τη χρεοκοπία τον επόμενο μήνα, όταν δεν θα έχει χρήματα για να εξυπηρετήσει το χρέος της». 

Το ελληνικό Δημόσιο πρέπει να αποπληρώσει δάνειο του ΔΝΤ το Μάρτιο και ο κ. Βαρουφάκης είπε ότι η ΕΚΤ θα μπορούσε να δώσει τα δύο δισ. ευρώ -που οφείλει στην Ελλάδα από τα κέρδη που είχε από ελληνικά ομόλογα- ως μερική αποπληρωμή στο ΔΝΤ. 

«Σας δίνω ένα παράδειγμα, τίποτα δεν έχει αποφασιστεί. Αυτό είναι ένα ποσό που μας οφείλεται. Είναι δικά μας χρήματα» τόνισε ο υπουργός.

«Είμαι αρκετά βέβαιος» συνέχισε, «ότι δεν θα έχουμε ταμειακό πρόβλημα, επειδή προσπαθήσαμε πολύ σκληρά στις μακρές συζητήσεις με τους εταίρους μας, τους θεσμούς να φθάσουμε σε αυτό το στάδιο» δήλωσε ακόμη ο κ. Βαρουφάκης, προσθέτοντας: «Δυσκολεύομαι να φανταστώ ότι η Ευρώπη και το ΔΝΤ θα μας αφήσουν να σκοντάψουμε σε ένα σχετικά μικρό ταμειακό πρόβλημα».

«Το κόστος δανεισμού της Ελλάδας θα κατρακυλούσε στο επίπεδο των άλλων χωρών της ευρωζώνης, εάν η χώρα μπορεί να συμφωνήσει με τους πιστωτές της για την ανάπτυξη και τη βιωσιμότητα του χρέους» υπογραμμίζει εξάλλου ο υπουργός Οικονομικών, σημειώνοντας επίσης ότι την Τρίτη υπήρξε επιστροφή καταθέσεων στις ελληνικές τράπεζες περίπου 700 εκατ. ευρώ.

Ο υπουργός τόνισε ότι, με δεδομένη την ύφεση της ελληνικής οικονομίας και το χαμηλό επίπεδο επενδύσεων, θα υπάρξουν αρνητικές επιπτώσεις στην ανάκαμψη εάν το πρωτογενές δημοσιονομικό πλεόνασμα υπερβαίνει το 1,5% του ΑΕΠ τα επόμενα πέντε-οκτώ χρόνια. 

Ο μόνος τρόπος, τόνισε, για να πληρωθούν οι πιστωτές, είναι να υπάρξει ανάπτυξη. Επομένως, πρόσθεσε, θα πρέπει να υπάρξει ένα εύλογο μείγμα πολιτικής αναφορικά με το πρωτογενές πλεόνασμα, τις επενδύσεις και την αναδιάρθρωση του χρέους. 

Ο κ. Βαρουφάκης είπε ότι είναι γνωστό πως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο δεν αισθάνεται άνετα με τα πρωτογενή πλεονάσματα που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα και συμφωνήθηκαν από τις προηγούμενες κυβερνήσεις.

Ακόμη, χαρακτήρισε ως άδικη την κριτική της γενικής διευθύντριας του ΔΝΤ, Κριστίν Λαγκάρντ, ότι οι μεταρρυθμίσεις που πρότεινε η ελληνική κυβέρνηση στους θεσμούς δεν είναι πολύ συγκεκριμένες. «Μας ζητήθηκε να στείλουμε ένα τρισέλιδο έγγραφο το Σαββατοκύριακο και στείλαμε ένα πεντασέλιδο» είπε χαρακτηριστικά.


Περί θεσμών και τρόικας

«Το ότι θα έχουμε μία σχέση και ότι θα ελεγχόμαστε από τους θεσμούς, αυτό είναι κάτι που όχι μόνο θέλουμε να ανεχθούμε, αλλά και κάτι που επιδιώκουμε» τόνισε ακόμη, εκτιμώντας παράλληλα ότι το μοναδικό πράγμα που θέλει ο κόσμος, δεν είναι χρήματα ή δουλειές, αλλά αξιοπρέπεια -«και αυτό τους το έχουμε δώσει» υποστήριξε. 

Χαρακτηριστικά, τόνισε ότι «η υπόσχεση για την επαναδιαπραγμάτευση της λιτότητας έχει ήδη επιτευχθεί, από την άποψη ότι  για φέτος ο στόχος του πρωτογενούς πλεονάσματος έχει αρθεί». 

Χαρακτηριστικά, υποστήριξε πως «αυτό που θέλει ο κόσμος δεν είναι χρήματα ή δουλειές, είναι αξιοπρέπεια. Θέλουν μία κυβέρνηση που πάει στο Eurogroup και το ECOFIN, που πάει στη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ, που συζητά ζητήματα με το ΔΝΤ, την ΕΚΤ, με στόχο να επαναφέρει την πολύ απλή ιδέα ότι ο ελληνικός λαός πρέπει να έχει λόγο στις καταστάσεις και στο πρόγραμμα και στα μέτρα που θα μας βγάλουν από αυτή την κατάσταση, Και αυτό τους το έχουμε δώσει».

Όπως είπε, «ο λόγος που παρατείναμε τη δανειακή συμφωνία, δεν ήταν επειδή θέλαμε να αποκηρύξουμε τα δάνεια, αλλά τους όρους υπό τους οποίους χορηγήθηκαν αυτά τα δάνεια, διότι αυτοί οι όροι δεν μας επέτρεπαν να αναπτυχθούμε επαρκώς, ώστε να αποπληρώσουμε τα χρέη μας, Και αυτό έπαψε».

Σύμφωνα με τον κ. Βαρουφάκη, «δεν υποσχεθήκαμε ποτέ στους ψηφοφόρους μας ότι θα διαπραγματευθούμε πλήρως και θα φέρουμε τη διαπραγμάτευση σε πέρας τις πρώτες εβδομάδες. Ο ελληνικός λαός δεν είναι τόσο εύπιστος και εμείς δεν είμαστε τόσο κυνικοί. Δεύτερον, υποσχεθήκαμε το τέλος της τρόικας, η τρόικα έχει τελειώσει. Η τρόικα δεν είναι οι τρεις θεσμοί, δεν είπαμε ποτέ ότι θέλουμε να βγούμε από την ευρωζώνη, η δέσμευσή μας στους εταίρους μας και στον ελληνικό λαό είναι ότι θα κάνουμε τα πάντα που χρειάζονται για να παραμείνουμε στην ευρωζώνη».

«Σαφώς, αυτό σημαίνει να έχουμε σχέσεις με την Κεντρική μας Τράπεζα, που είναι η ΕΚΤ. Αυτή η χώρα ήταν μέρος της διαδικασίας του Bretton Woods το 1944, επομένως προφανώς οι σχέσεις μας με το ΔΝΤ είναι εν εξελίξει και θέλουμε να συνεχιστούν. Δανειστήκαμε λεφτά από αυτούς, πρέπει να συνεχιστεί. Παρομοίως, είμαστε μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η σχέση με την Κομισιόν πρόκειται να είναι συνεχιζόμενη και να βελτιώνεται. Αλλά αυτό δεν είναι η τρόικα» εξήγησε ο κ. Βαρουφάκης.

Όπως σημείωσε, στην Ελλάδα με τη λέξη «τρόικα» αναφερόμαστε σε μία ομάδα τεχνοκρατών που είναι αποσπασμένοι στη χώρα μας από αυτούς τους τρεις θεσμούς, για να επιβάλουν στην κυβέρνηση και το λαό ένα πρόγραμμα, η φύση του οποίου ήταν μια αποπληθωριστική παγίδα χρέους. 

«Είχε ως φύλο συκής ένα πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων που δεν επιτέθηκε ποτέ στις πραγματικές πηγές του προβλήματος και έκανε μία κακή κατάσταση χειρότερη. Αυτό τελείωσε» ξεκαθάρισε.

Ωστόσο, όλα δείχνουν ότι μπαίνουμε σε μια ιδιαίτερα σοβαρή και σκληρή φάση όπου στο βάθος - πολύ κοντινό, όμως - ανακύπτει ουσιαστικά ο κίνδυνος χρεοκοπίας της χώρας.

Οι εκβιασμοί πληθαίνουν και οξύνονται. Καθώς οι "εταίροι" "φίλοι"  μας - ο Σόιμπλε, ο Ντράγκι, η Λαγκάρντ και οι φορείς που εκπροσωπούν διαμηνύουν ότι δεν θα διευκολυνθεί η Ελλάδα "αν δεν τηρήσει τη συμφωνία και τις υποχρεώσεις της".

Όπου πάλι στο πολύ σύντομο χρονικό διάστημα η Ελλάδα θα πιεστεί, στην ουσία θα εξαναγκαστεί με ιταμό τρόπο, να συρθεί σε νέο Μνημόνιο με πολύ χειρότερους όρους. 

Πρόκληση! Ναζιστές βεβήλωσαν το μνημείο του Π.Φύσσα!

Θρασύτατη βεβήλωση του μνημείου του δολοφονηθέντα από το μέλος της ΧΑ Γ.Ρουπακιά, Παύλου Φύσσα στην Αμφιάλη καταγγέλλει η τοπική δημοτική αρχή. 

Σε ανακοίνωσή του ο δήμος Κερατσινίου-Δραπετσώνας κάνει λόγο για «Θρασύτατη πρόκληση φασιστοειδών» που προκάλεσαν φθορές στο μνημείο για τον Παύλο Φύσσα.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση «τα ξημερώματα της Τρίτης 24 Φεβρουάριου άγνωστοι προκάλεσαν ζημιές στο μνημείο του Παύλου Φύσσα, στο σημείο όπου το Σεπτέμβρη του 2013 δολοφονήθηκε από τα μέλη της φασιστικής συμμορίας της Χρυσής Αυγής. Αγκυλωτοί σταυροί και φασιστικά συνθήματα γέμισαν τη προτομή του αντιφασίστα μουσικού», τονίζεται στην ανακοίνωση του δήμου και επισημαίνεται: 

«Η νέα θρασύτατη πρόκληση και η επανεμφάνιση των φασιστοειδών στους δρόμους της πόλης μας αποδεικνύει ότι το μέτωπο αυτό παραμένει ανοιχτό».

Οι θρασύδειλοι υποστηρικτές της ναζιστικής ιδεολογίας και πρακτικής  άνανδρα και στα σκοτεινά έδωσαν το παρόν τους.

Το δικό μας παρόν είναι να απαντήσουμε αποφασιστικά στο ναζισμό και το φασισμό και να στείλουμε αυτές τις πρακτικές και συμπεριφορές στα τάρταρα της ιστορίας. 

Πιθανό αριστερό «ναι» στην παράταση του προγράμματος στη Γερμανία

Το κόμμα της Αριστεράς ενδέχεται να υπερψηφίσει την παράταση του ελληνικού προγράμματος στήριξης, δίνοντας έμφαση στα μέτρα αντιμετώπισης της ανθρωπιστικής κρίσης που σχεδιάζει η ελληνική κυβέρνηση.

Το γερμανικό κοινοβούλιο καλείται αύριο να ψηφίσει επί της παράτασης του ελληνικού προγράμματος στήριξης. Η έγκρισή της θεωρείται βέβαιη και μάλιστα με ευρεία πλειοψηφία, παρά τις μικρές «διαρροές» ψήφων που αναμένονται από το κυβερνητικό στρατόπεδο. Ασυνήθιστη και ως εκ τούτου αξιοσημείωτη είναι η πιθανή υπερψήφιση της παράτασης από το κόμμα της γερμανικής Αριστεράς, το οποίο παραδοσιακά αντιτίθεται στους κυβερνητικούς χειρισμούς.

Όπως δήλωσε η επικεφαλής της Αριστεράς Κάτια Κίπινγκ στη γερμανική δημόσια τηλεόραση ARD, «η συζήτηση στην Κ.Ο. έδειξε ότι υπάρχουν καλοί λόγοι για ένα 'ναι' και καλοί λόγοι για την αποχή. Θα αποφασίσουμε αύριο το πρωί».

Σε δοκιμαστική ψηφοφορία της Κ.Ο. της Αριστεράς την Τρίτη υπήρξε σαφής επικράτηση των θετικών ψήφων. Τι άλλαξε όμως σε σχέση με τρία χρόνια πριν, όταν η Αριστερά καταψήφισε το δεύτερο πακέτο βοήθειας για την Ελλάδα με το επιχείρημα ότι η ακολουθούμενη πολιτική διάσωσης είναι πλήρως αποτυχημένη; Όπως διευκρίνισε η κ. Κίπινγκ, «από τη μία το ζήτημα είναι ότι η νέα ελληνική κυβέρνηση κέρδισε λίγο χρόνο και, δεύτερον, στη βάση αυτής της παράτασης βρίσκεται ένα εντελώς διαφορετικό πλάνο μεταρρυθμίσεων από εκείνο που επέβαλλε μέχρι τώρα η τρόικα».

Αμφισβήτηση του κυρίαρχου δόγματος της λιτότητας

Υπέρ της παράτασης του ελληνικού προγράμματος τάχθηκε η επικεφαλής της γερμανικής Αριστεράς Κάτια Κίπινγκ

Στην Ευρώπη αλλάζει κάτι και αυτό το χρωστά κανείς στη θαρραλέα στάση της νέας ελληνικής κυβέρνησης, σχολίασε η Κάτια Κίπινγκ και επισήμανε: «Επιθυμούν (σ.σ. ο ΣΥΡΙΖΑ) να πάρουν τα χρήματα κυρίως από τους πολύ πλούσιους. Πρόκειται για μία πραγματική αλλαγή μοντέλου. Γι΄ αυτό λέω ότι ανεξάρτητα από το τι θα αποφασίσουν τελικά οι βουλευτές της κοινοβουλευτικής μου ομάδας, λέμε ξεκάθαρα ‘ναι' σε αυτό το άνοιγμα που κατόρθωσε να κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ και λέμε ‘όχι' στην παλιά, νεοφιλελεύθερη πορεία των περικοπών, επειδή οδήγησε σε καταστροφή στο κοινωνικό πεδίο και είναι απλά μη εποικοδομητική από δημοσιονομική σκοπιά».

Η επικεφαλής της γερμανικής Αριστεράς έδωσε έμφαση στα μέτρα αντιμετώπισης της ανθρωπιστικής κρίσης που προτίθεται να λάβει η ελληνική κυβέρνηση, τονίζοντας ότι επιθυμεί προσωπικά να στηρίξει αυτό το πρώτο βήμα για αλλαγή πολιτικής στην Ευρώπη.

Η Κάτια Κίπινγκ επικροτεί τις δυναμικές εμφανίσεις του Αλέξη Τσίπρα και του Γιάνη Βαρουφάκη στην διεθνή πολιτική σκηνή, θεωρώντας ότι ενθαρρύνουν τη δημιουργία ενός ρεύματος αμφισβήτησης του κυρίαρχου δόγματος της λιτότητας. Όπως υπογράμμισε τέλος, «αν μια χώρα εισέλθει σε κρίση και εξαναγκαστεί σε διαρκή λιτότητα, συνεχίζεται το αρνητικό σπιράλ. Μέχρι σήμερα κυριαρχούσε οικονομικός παραλογισμός στην Ευρώπη και ο ΣΥΡΙΖΑ του βάζει τώρα ένα τέλος».

Ας περιμένουν οι "σύντροφοι" του "Die Linke" να δουν και τις αντιδράσεις του ελληνικού λαού το επόμενο διάστημα.

Και ας μη βαπτίζει και η ευρωπαϊκή Αριστερά τη συνέχιση της μνημονιακής δανειακής σύμβασης ως "τέλος της λιτότητας".

Γιατί η λιτότητα είναι παρούσα στην Ελλάδα ακόμη και τα βάρβαρα μνημονιακά μέτρα που έχουν ψηφιστεί τα τελευταία πέντε χρόνια ισχύουν στο ακέραιο μέχρι και σήμερα. 

Βίντεο του ΚΚΕ για τον ΣΥΡΙΖΑ και το Μνημόνιο

Με βίντεο που δόθηκε στη δημοσιότητα, με αφορμή την συγκέντρωση της Παρασκευής, ο Περισσός ασκεί έντονη κριτική στην κυβέρνηση για τη συμφωνία που επιτεύχθηκε στις Βρυξέλλες με τους δανειστές.

Μάλιστα, το ΚΚΕ χρησιμοποιεί στο βίντεο πλάνα από την ταινία του Λάμπρου Κωνσταντάρα “Θα σε κάνω βασίλισσα”.

Το ΚΚΕ θα πραγματοποιήσει συλλαλητήριο διαμαρτυρίας την Παρασκευή 27 Φεβρουαρίου στο Σύνταγμα, ενάντια στην κυβέρνηση και τη συμφωνία του Eurogroup.

Εντείνονται οι αναταράξεις στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ - η συνεδρίαση της ΚΟ και το άρθρο Μηλιού

Μια ακόμη δύσκολη εσωκομματική διαδικασία ξεκίνησε στον ΣΥΡΙΖΑ, καθώς στον απόηχο των αντιδράσεων για τη συμφωνία κυβέρνησης - Eurogroup οι οποίες που εκφράστηκαν στη μαραθώνια συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, συνεδριάζει τώρα η Πολιτική Γραμματεία.

Στην «ενδεικτική» ψηφοφορία που έγινε στην ΚΟ για το περιεχόμενο της συμφωνίας αρκετοί βουλευτές ψήφισαν «κατά» ή «λευκό». Η ψηφοφορία έγινε δια ανατάσεως της χειρός. Μάλιστα, στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ σχολίαζαν με έκπληξη την ψήφο «κορυφαίας θεσμικής παράγοντος», υπονοώντας ότι η πρόεδρος της Βουλής Ζωή Κωνσταντοπούλου ψήφισε «κατά».


Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης επέλεξε το «λευκό» και ο Στάθης Λεουτσάκος το «κατά», κάτι που επιβεβαιώνει την ευθεία διαφοροποίηση της Αριστερής Πλατφόρμας για τη συμφωνία με τους δανειστές. Σε δηλώσεις του μάλιστα ο Στ. Λεουτσάκος το πρωί της Πέμπτης υποστήριξε πως « τουλάχιστον 30 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ» δεν ενέκριναν τη συμφωνία της κυβέρνησης με τους εταίρους κατά την ψηφοφορία στην Κοινοβουλευτική Ομάδα.

Από την πλευρά του o υπουργός Επικρατείας Αλέκος Φλαμπουράρης επιχείρησε να υποβαθμίσει τις αντιδράσεις, λέγοντας μάλιστα για την Ζωή Κωνσταντοπούλου πως «δεν δημιουργεί πρόβλημα ότι η Πρόεδρος της Βουλής έχει διαφορετική άποψη».

Παράλληλα, επιβεβαίωσε ότι ο Παναγιώτης Λαφαζάνης ψήφισε «λευκό», αλλά χαρακτήρισε τον υπουργό Παραγωγικής Ανασυγκρότησης «φωνή της λογικής», ο οποίος «θα κάνει θαύματα» από τη θέση που ανέλαβε.

Εξάλλου, η βουλευτής Ραχήλ Μακρή δήλωσε στο Μega: «Εγώ δεν ψήφισα χθες γιατί είχα αποχωρήσει αφού ήταν δωδεκάωρη η συνεδρίαση της ΚΟ». 

«Αν ήμουν εκεί θα ψήφιζα "παρών" (...) Θεωρώ ότι δεν δόθηκε σε εμένα ο χρόνος για να μπορέσω να μελετήσω τη συμφωνία. Το κείμενο είχε δοθεί το πρωί αλλά εγώ ήθελα θεσμικά να το πάρω από τον ίδιο τον κ. Βαρουφάκη». Είπε ακόμη ότι έγινε μια πολιτισμένη συζήτηση μέσα στην ΚΟ και ότι οι βουλευτές εξέφρασαν τους προβληματισμούς τους μήπως δεν μπορούν να εφαρμοστούν τα μέτρα.

Οι αντιδράσεις έχουν προκαλέσει προβληματισμό στο Μέγαρο Μαξίμου για την τύχη που μπορεί να έχει η συμφωνία στη Βουλή και έτσι εντείνονται οι πληροφορίες που θέλουν την κυβέρνηση να εξετάζει σοβαρά τη νομική διερεύνηση της πιθανότητας να μην τεθεί το κείμενο προς ψήφιση.


Εμείς να θυμίσουμε ότι αυτή πρακτική παραπέμπει ευθέως σε αντίστοιχες των προηγούμενων κυβερνήσεων. 

Μιλώντας στον ραδιοσταθμό ΒΗΜΑ FM 99,5 και ερωτηθείς για τον τρόπο με τον οποίο θα επικυρωθεί η συμφωνία, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Γαβριήλ Σακελλαρίδης δήλωσε: 

«Περιμένουμε πρώτα από όλα να ολοκληρωθεί η διαδικασία της έγκρισης της συμφωνίας αυτής στα ευρωπαϊκά κοινοβούλια. Αυτή τη βδομάδα γίνεται όλη αυτή η διαδικασία και μέσα σε δυο, τρεις μέρες -επειδή πιστεύουμε ότι είναι μόνο ζήτημα πολιτικής απόφασης αν θα περάσει ή όχι από το ελληνικό κοινοβούλιο γιατί νομικά δεν τίθεται θέμα- θα το αποφασίσουμε και το μάθετε και εσείς».

Ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης απέφυγε να απαντήσει για το αν η επικύρωση της συμφωνίας θα γίνει με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου - μια διαδικασία που αποτελούσε «κόκκινο πανί» για τον ΣΥΡΙΖΑ όταν ήταν στην αντιπολίτευση. «Θα το μάθετε μέσα στις επόμενες δυο μέρες που θα το ανακοινώσουμε. Έχει να κάνει με τον τρόπο που θα λειτουργήσει η Βουλή. Θα το μάθετε μέσα στις επόμενες δυο, τρεις μέρες» ήταν η απάντησή του.

Υποστήριξε, πάντως, ότι ακόμη και στελέχη που δεν επικύρωσαν την συμφωνία στη συνεδρίαση της ΚΟ, θα υπερψήφιζαν εάν ερχόταν στη Βουλή.

Το θέμα τέθηκε τόσο στην Κοινοβουλευτική Ομάδα όσο και στο Κυβερνητικό Συμβούλιο καθώς στο Μέγαρο Μαξίμου υπάρχει η εκτίμηση πρόκειται για «νομικό και όχι πολιτικό» ζήτημα. 

Κυβερνητικοί κύκλοι, που πιστεύουν ότι δεν απαιτείται ψηφοφορία, σημειώνουν ότι τον περασμένο Δεκέμβριο ψηφίστηκε η παράταση και του Μνημονίου και της δανειακής σύμβασης, επομένως αυτή τη στιγμή τίθεται προς συζήτηση το κατά πόσο η όποια συμφωνία θα πρέπει να περάσει από το Κοινοβούλιο. Το θέμα διερευνάται νομικώς, κάτι που επιβεβαιώνει και ο γενικός γραμματέας της κυβέρνησης Σπύρος Σαγιάς.

Στελέχη της πλειοψηφίας, όπως ο Νίκος Παππάς, αλλά και της μειοψηφίας, όπως ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, συμφωνούν ότι η συμφωνία δεν πρέπει απαραιτήτως να ψηφιστεί από τη Βουλή. Αντίθετη γνώμη διατυπώνουν στελέχη που ανήκουν στην λεγόμενη ομάδα των 53, υποστηρίζοντας ότι θα πρέπει να κυρωθεί από το ελληνικό Κοινοβούλιο.


Στο μεταξύ σε ένα μακροσκελές κείμενο, το οποίο ανάρτησε στην προσωπική του σελίδα στο facebook ο Γ. Μηλιός και συνυπογράφει με τους Σπ. Λαπατσιώρα και Δημήτρη Π. Σωτηρόπουλο, αναλύονται τα κεντρικά σημεία της συμφωνίας για την τετράμηνη παράταση.


Αφού η συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου χαρακτηρίζεται, «ένα πρώτο βήμα σε ολισθηρό έδαφος», σημειώνεται ότι «αποτελεί ανακωχή που επετεύχθη με πρωτοβουλία της ελληνικής κυβέρνησης και αποδοχή από την άλλη πλευρά (των «θεσμών»). 

«Στο επόμενο διάστημα», τονίζεται, «μέχρι το πέρας του τετραμήνου, θα διαμορφωθούν οι όροι διαπραγμάτευσης για την επόμενη συμφωνία. Αυτό κατά μία έννοια σημαίνει ότι δεν κρίθηκε τίποτα ακόμη. Όμως, η αποτίμηση αυτή είναι επισφαλής. Πρώτον, η ίδια η "μεταβατική" συμφωνία αλλάζει το συσχετισμό δύναμης. Δεύτερον, επειδή οι "εχθροπραξίες" θα συνεχίζονται σε όλη τη διάρκεια του τετραμήνου (έλεγχος των δεσμεύσεων και επανερμηνεία των όρων της από κάθε πλευρά) απαιτείται να κατανοήσουμε πρώτα το τοπίο των διαπραγματεύσεων».

Σε άλλο σημείο του κειμένου, γίνεται αναφορά στο γεγονός ότι «οι τελικές αποφάσεις απαιτούν την έγκριση των “θεσμών”: Οι ελληνικές αρχές δεσμεύονται να απόσχουν από την ακύρωση μέτρων και από μονομερείς αλλαγές των πολιτικών και των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων που θα επηρέαζαν αρνητικά τους δημοσιονομικούς στόχους, την ανάκαμψη της οικονομίας ή τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα, όπως αυτά αξιολογούνται από τους θεσμούς».

«Αλλά και εδώ ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες: στις μορφές που θα λάβει η αναδιοργάνωση», τονίζεται.

Αναλυτικά το άρθρο:«Μόνη διέξοδος η φυγή προς τα εμπρός!

των Σπύρου Λαπατσιώρα, Γιάννη Μηλιού και Δημήτρη Π. Σωτηρόπουλου
1. Εισαγωγή
Μία αποτίμηση της «μεταβατικής» συμφωνίας της 20ής Φεβρουαρίου είναι ότι αποτελεί ανακωχή που επετεύχθη με πρωτοβουλία της ελληνικής κυβέρνησης και αποδοχή από την άλλη πλευρά (των «θεσμών»). 

Στο επόμενο διάστημα, μέχρι το πέρας του τετραμήνου, θα διαμορφωθούν οι όροι διαπραγμάτευσης για την επόμενη συμφωνία. Αυτό κατά μία έννοια σημαίνει ότι δεν κρίθηκε τίποτα ακόμη. Όμως, η αποτίμηση αυτή είναι επισφαλής. 

Πρώτον, η ίδια η «μεταβατική» συμφωνία αλλάζει το συσχετισμό δύναμης. Δεύτερον, επειδή οι «εχθροπραξίες» θα συνεχίζονται σε όλη τη διάρκεια του τετραμήνου (έλεγχος των δεσμεύσεων και επανερμηνεία των όρων της από κάθε πλευρά) απαιτείται να κατανοήσουμε πρώτα το τοπίο των διαπραγματεύσεων.

2. Συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου: Ένα πρώτο βήμα σε ολισθηρό έδαφος …
2α. Οι στόχοι της διαπραγμάτευσης
Η ελληνική κυβέρνηση προσήλθε στο Eurogroup της 12ης Φεβρουαρίου, δηλαδή στην πρώτη ουσιαστική φάση της διαπραγμάτευσης, με αίτημα μια συμφωνία σε ένα νέο «πρόγραμμα-γέφυρα», δηλώνοντας ρητά ότι είναι αδύνατη η παράταση του υπάρχοντος προγράμματος, που έχει απορριφθεί από τον ελληνικό λαό:

1. Το «πρόγραμμα-γέφυρα» δεν θα περιελάμβανε όρους, αξιολογήσεις κλπ., αλλά μια επίσημη αποτύπωση της βούλησης όλων των πλευρών για διαπραγμάτευση χωρίς πιέσεις και εκβιασμούς και χωρίς οποιαδήποτε μονομερή ενέργεια.

2. Στο πλαίσιο αυτό η Ελλάδα θα παραιτείτο από τις εναπομείνασες δόσεις του προηγούμενου προγράμματος – πέραν των 1, 9 δισ. ευρώ που οφείλουν να επιστρέψουν η ΕΚΤ και οι Κεντρικές Τράπεζες των κρατών-μελών από τα κέρδη που είχαν από τη διακράτηση ελληνικών ομολόγων (προγράμματα SMP και ANFA) – και θα της δινόταν η δυνατότητα έκδοσης εντόκων γραμματίων πέρα από το όριο των 15 δισ., ώστε να καλύψει τυχόν έκτακτες ανάγκες.

3. Στο τέλος της μεταβατικής αυτής περιόδου, (α) η Ελλάδα θα καταθέσει τις τελικές της προτάσεις, που σύμφωνα με τις Προγραμματικές Δηλώσεις της κυβέρνησης θα περιλαμβάνουν ένα νέο πλαίσιο δημοσιονομικής στρατηγικής για τα επόμενα 3-4 χρόνια και ένα νέο εθνικό σχέδιο μεταρρυθμίσεων και παράλληλα (β) θα τεθεί το ζήτημα της διαπραγμάτευσης για αναδιάρθρωση-ελάφρυνση του δημόσιου χρέους.

Η γερμανική κυβέρνηση αλλά και οι «θεσμοί» (ΕΕ, ΕΚΤ, ΔΝΤ) προσήλθαν στη διαπραγμάτευση με τη θέση ότι η Ελλάδα έπρεπε να ζητήσει εξάμηνη «τεχνική επέκταση» του υφιστάμενου Προγράμματος (το οποίο για επικοινωνιακούς λόγους δέχθηκαν να μετονομαστεί σε «υφιστάμενο διακανονισμό» – existing arrangement), ώστε να γίνει δυνατή η επιτυχής ολοκλήρωση της αξιολόγησης (successful completion of the review).

2β. Η έκβαση της διαπραγμάτευσης

Η συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου περιλαμβάνει τετράμηνη παράταση της «Κύριας Σύμβασης Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης (Master Financial Assistance Facility Agreement, MFFA), η οποία θεμελιώνεται σε ένα σύνολο δεσμεύσεων».

Η παράταση της Σύμβασης («η οποία θεμελιώνεται σε ένα σύνολο δεσμεύσεων») σημαίνει: (α) αξιολογήσεις από τους τρεις «θεσμούς», (β) δεσμεύσεις ή όρους, (γ) συνέχιση της χρηματοδότησης με βάση το πλάνο των δόσεων του υφιστάμενου Προγράμματος, εφόσον υπάρξει θετική αξιολόγηση, (δ) επιστροφή των κερδών της ΕΚΤ και των εθνικών ΚΤ από τη διακράτηση ελληνικών ομολόγων, και πάλι όμως εφόσον υπάρξει θετική αξιολόγηση από τους «θεσμούς» (δεδομένης μάλιστα της «ανεξαρτησίας» της ΕΚΤ).

Με δυο λόγια πρόκειται για την απόρριψη-απόσυρση των σημείων (1) και (2) με τα οποία προσήλθε η ελληνική κυβέρνηση στη διαπραγμάτευση. Πρέπει επίσης να σημειώσουμε εδώ ότι δεν υπάρχει καμία ρητή αναφορά στην κάλυψη των χρηματοδοτικών αναγκών (π.χ. ότι θα επιτραπεί η έκδοση εντόκων για να πληρωθούν χρεολύσια, τόκοι και έκτακτες ανάγκες) μέχρι την ολοκλήρωση της αξιολόγησης – εκτός αν η αναφορά στην «ανεξαρτησία της ΕΚΤ» υπονοεί την «ευχέρεια» αυτής να εξετάζει κατά πόσο η ελληνική κυβέρνηση ανταποκρίνεται «θετικά» στις «δεσμεύσεις» που συνοδεύουν την επέκταση της συμφωνίας (γεγονός το οποίο αναμφισβήτητα δυσχεραίνει τις όποιες «ερμηνευτικές» προσπάθειες προτίθεται να κάνει η κυβέρνηση σχετικά με τη συμφωνία).
Ταυτόχρονα, στη Συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου περιλαμβάνεται η θέση:
 
«Οι ελληνικές αρχές δεσμεύθηκαν επίσης να εγγυηθούν τα απαραίτητα πρωτογενή δημοσιονομικά πλεονάσματα ή τα έσοδα που απαιτούνται για να εγγυηθούν τη βιωσιμότητα του χρέους, όπως όριζε το ανακοινωθέν του Γιούρογκρουπ του Νοεμβρίου του 2012».
 
Αυτό σημαίνει ότι η ελληνική κυβέρνηση παραιτείται από το στόχο διαπραγμάτευσης για την αναδιάρθρωση-απομείωση του ελληνικού δημόσιου χρέους και υιοθετεί το «πρόγραμμα βιωσιμότητας» που στηρίζεται στην «πληρωμή του κεφαλαίου του χρέους» μέσω πρωτογενών πλεονασμάτων. Αυτό σημαίνει την απόρριψη-απόσυρση και του σκέλους (β) του σημείου (3) με το οποίο προσήλθε η ελληνική κυβέρνηση στη διαπραγμάτευση.

Αυτό που κέρδισε η ελληνική κυβέρνηση (πέρα από την αλλαγή στην ορολογία, για την οποία έγινε τόση συζήτηση), είναι:

Α) Το σκέλος (α) του σημείου (3) των προτάσεών της, δηλαδή την ευχέρεια να προτείνει εκείνη προς έγκριση από τους «θεσμούς» τις μεταρρυθμίσεις για τη δημοσιονομική σταθεροποίηση και την ανάπτυξη. 

Έτσι απορρίφθηκαν τα μέτρα που είχε συμφωνήσει η προηγούμενη κυβέρνηση (μείωση συντάξεων και αύξηση του ΦΠΑ στα νησιά) και συμφωνήθηκε να δοθεί το βάρος στην καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και της λαθρεμπορίας, στη μεταρρύθμιση του δημοσίου, στην αναμόρφωση του φορολογικού συστήματος κλπ.

Β) Η διαπραγμάτευση για το ύψος του πρωτογενούς πλεονάσματος του 2015. Αντί του συμφωνημένου 3% του ΑΕΠ, η συμφωνία αφήνει το ζήτημα ανοιχτό για τον προσδιορισμό ενός χαμηλότερου ποσοστού: «Οι θεσμοί, σε ό, τι αφορά τον στόχο για το πρωτογενές πλεόνασμα το 2015, θα λάβουν υπόψη τους τις οικονομικές συνθήκες του 2015».

Επομένως καθίσταται σαφές ότι αν η συμφωνία συνιστά ανακωχή, στην προκειμένη περίπτωση ανακωχή δεν σημαίνει «ισοπαλία»: Η συμφωνία αποτελεί ένα πρώτο βήμα σε ολισθηρό έδαφος. Ναι μεν δίνεται χρόνος για το επόμενο βήμα, αλλά το τοπίο που οργανώνεται είναι ασφυκτικό, ελάχιστα θυμίζει τα minimum που επιζητούσε η κυβέρνηση μέχρι και τις 12 Φεβρουαρίου.

3. Υπάρχει ακόμα περιθώριο για αμφισβήτηση του νεοφιλελευθερισμού;
3α. Η επιτήρηση ως ισορροπία ανάμεσα σε «πολιτικό» και «ηθικό» κίνδυνο.
Η πολιτική στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ και της ευρωπαϊκής Αριστεράς είναι η ανατροπή του νεοφιλελευθερισμού, δηλαδή εκείνης της οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής που επιδιώκει να εναποθέσει όλες τις κοινωνικές διαδικασίες (από την εκπαίδευση και την κοινωνική ασφάλιση μέχρι το δημόσιο χρέος) στη δικαιοδοσία και το «ρυθμιστικό ρόλο» των αγορών. 

Η ευρωπαϊκή Αριστερά επιδιώκει έτσι να διασφαλίσει εκείνη την ελευθερία άσκησης κυβερνητικής πολιτικής, που θα της επιτρέψει να περιορίσει την ισχύ των αγορών, φέρνοντας στο προσκήνιο τις κοινωνικές ανάγκες.

Ο νεοφιλελευθερισμός είναι ένα «πρόγραμμα» συνεχούς ενίσχυσης των συμφερόντων του κεφαλαίου, σε βάρος των συμφερόντων των εργαζομένων, των επαγγελματιών, των συνταξιούχων, της νεολαίας, των μικρομεσαίων. 

Ο ακραίος νεοφιλελευθερισμός, όπως εκφράζεται, για παράδειγμα, από τον κ. Σόιμπλε, δεν στερείται ορθολογικών στόχων και στρατηγικής, παρά τις ρητορικές ευκολίες που δίνει ο περί του αντιθέτου ισχυρισμός σε όποιον τον χρησιμοποιεί. Επιχειρεί να επιλύσει και μέχρι στιγμής το κάνει, ορθολογικά, δύο προβλήματα:

Πρώτον, τη νομιμοποίηση ενός εργασιακού μοντέλου χωρίς δικαιώματα και κοινωνική προστασία, με χαμηλές και εύκαμπτες αμοιβές, χωρίς ουσιαστική διαπραγματευτική δυνατότητα από τη μεριά των εργαζομένων, έτσι ώστε να δημιουργηθούν ευνοϊκές συνθήκες για την κερδοφορία και τη συσσώρευση κεφαλαίου.

Δεύτερον, την οργάνωση της Ευρωζώνης (συντονισμός δημοσιονομικών πολιτικών, τραπεζική ενοποίηση, προγράμματα διάσωσης κλπ.) με στόχο μία Οικονομική και Νομισματική Ένωση στην οποία τα κράτη μέλη δεν θα υποκύπτουν στον «ηθικό κίνδυνο» να στηρίζουν κοινωνικές (ή άλλες) δαπάνες προσφεύγοντας στον δημόσιο δανεισμό. Τα κράτη υποβάλλονται στο δίλημμα λιτότητα-περικοπές-ιδιωτικοποιήσεις ή κίνδυνος χρεοστασίου, με αποτέλεσμα στη δεύτερη περίπτωση την αποδοχή ενός προγράμματος διάσωσης, το περιεχόμενο του οποίου είναι φυσικά και πάλι λιτότητα-περικοπές-ιδιωτικοποιήσεις.

Αυτή η ακραία οπτική επιθυμεί ιδιωτικοποιήσεις και πρωτογενή πλεονάσματα για να αποπληρωθεί το χρέος ενώ δεν αντιτίθεται σε μεταρρυθμίσεις όπως αυτές τις οποίες προτείνει η ελληνική κυβέρνηση (και ενδεχομένως έχει ανάγκη η ελληνική κοινωνία) – όπως η καλύτερη οργάνωση των συστημάτων είσπραξης (φόροι, εισφορές), η αναδιοργάνωση του δημοσίου τομέα,  η αποδυνάμωση γενικά των ολιγοπωλίων. 

Μπορεί ακόμα να καλωσορίσει ένα νέο πολιτικό προσωπικό, καθώς κατανοεί ότι έχει επιταχυνθεί ο κύκλος φθοράς και έλλειψης λαϊκής νομιμοποίησης του παλιού πολιτικού προσωπικού. Η διατήρηση του παλιού προσωπικού, εφόσον αυτό έχει απαξιωθεί στη συνείδηση της κοινωνικής πλειοψηφίας, θεωρείται από τη νεοφιλελεύθερη στρατηγική «πολιτικός κίνδυνος», διότι μπορεί να οδηγήσει στις ανεξέλεγκτες ατραπούς μιας κοινωνικής έκρηξης.

Ο νεοφιλελευθερισμός θεωρεί όμως παράλληλα «ηθικό κίνδυνο» (moral hazard) κάθε πολιτική που στηρίζει τα συμφέροντα της εργατικής τάξης, διευρύνει το δημόσιο χώρο, επεκτείνει το κοινωνικό κράτος, θέτει την αναπαραγωγή της κοινωνίας πέρα και έξω από την εμβέλεια δράσης των αγορών.
Με άλλα λόγια, το ζητούμενο του νεοφιλελευθερισμού είναι τόση λιτότητα, όση απαιτείται ώστε να μην αυξάνει ο «πολιτικός κίνδυνος», ενώ ταυτόχρονα αποτρέπεται ο «ηθικός κίνδυνος».

Γενικά μιλώντας, οι δύο κίνδυνοι, «ηθικός» και «πολιτικός», κινούνται σε αντίθετη κατεύθυνση, λόγω των συνεπειών με τις οποίες είναι συνδεδεμένοι στην τρέχουσα συγκυρία.
 
Όταν μειώνεται ο «ηθικός» κίνδυνος, αυξάνει ο «πολιτικός» και αντίστροφα. Επομένως, η ένταση μεταξύ αυτών των δύο αυτών τάσεων καταλήγει, όταν συναντούνται, στην ανίχνευση της εκάστοτε κατάλληλης ισορροπίας μεταξύ «ηθικού κινδύνου» (όταν οι κυβερνήσεις υποκύψουν στον «κίνδυνο» να αποδεχθούν συμφέροντα των κατώτερων τάξεων) και «πολιτικού κινδύνου» (να αποδιαρθρωθούν οι πολιτικές ελίτ και να προκύψουν φαινόμενα ανεξέλεγκτων μαζικών κινητοποιήσεων). 

Οι «ανεξάρτητες αρχές» που δεν ελέγχονται «δημοκρατικά», ειδικά για θέματα που αφορούν την «οικονομία», με κύριο παράδειγμα την «ανεξαρτησία» της ΕΚΤ, είναι μία μέθοδος ανίχνευσης της ισορροπίας ανάμεσα στους δύο «κινδύνους». Αυτό όμως δεν θεωρείται επαρκές.

Στην Ευρωπαϊκή Ένωση τον καθοριστικό ρόλο έχει πλέον αναλάβει η «αξιολόγηση των συμφωνιών». Αν προσέξουμε τη συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου θα δούμε ότι δεν είναι εντελώς κλειστή για αιτήματα που αυξάνουν τον «ηθικό κίνδυνο», δηλαδή προωθούν ρυθμίσεις υπέρ του κοινωνικού κράτους και της εργασίας. Όμως, βασικό σημείο της συμφωνίας είναι ότι οι «θεσμοί» θα αξιολογούν ποιες μεταρρυθμίσεις (δεν) δημιουργούν προβλήματα στα δημόσια οικονομικά, στις προοπτικές οικονομικής μεγέθυνσης και στη σταθερότητα και ομαλή λειτουργία του χρηματοπιστωτικού συστήματος.

3 Η αξιολόγηση, δηλαδή η επιτήρηση, αποτελεί σημαντική τροχοπέδη στην υλοποίηση του προγράμματος και των κοινωνικών μετασχηματισμών που επιδιώκει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Πέραν του ρητώς ανοικτού ακόμη ζητήματος της κάλυψης των χρηματοδοτικών αναγκών, δείγματα γραφής της συνεχούς αξιολόγησης, που εγείρει τόσο η συμφωνία όσο και η σχέση με την ΕΚΤ ως έμμεσου χρηματοδότη, αποτελεί τόσο η επιστολή της ΕΚΤ, αλλά και αυτή του ΔΝΤ, που «ερμηνεύουν» τις μεταρρυθμίσεις ως «ισοδύναμα» μέτρα των δεσμεύσεων που περιγράφονταν στο παλιότερο «Πρόγραμμα». 

Ειδικά το ΔΝΤ δεν παραιτείται από την ολοκλήρωση των μέτρων για το άνοιγμα των επαγγελμάτων, τις ιδιωτικοποιήσεις, την αγορά εργασίας και το ασφαλιστικό, που περιγραφόταν στο παλιότερο «Πρόγραμμα». 

Αξίζει να σημειωθεί ότι η μη-ποσοτικοποίηση των στόχων, το μη-καθορισμένο έλλειμμα, η απουσία οποιασδήποτε ρητής συζήτησης για τον υπολογισμό του δημοσιονομικού κενού, καθιστά ανοικτό και συνεχώς «ερμηνεύσιμο» ζήτημα τον υπολογισμό της απόδοσης των μέτρων ως «ισοδυνάμων».

3β. Πού κρίθηκε η διαπραγμάτευση: Για τη διαπραγματευτική τακτική και στρατηγική

Το βασικό ερώτημα για τη σημασία της συμφωνίας της 20ής Φεβρουαρίου, πέραν των στρατηγικών που διαπλέκονται και συμπυκνώνονται σε αυτήν, είναι τι δυνατότητες (παρά τα ασφυκτικά περιθώρια) αφήνει στην κυβέρνηση για να υλοποιήσει το πρόγραμμά της. Προηγουμένως όμως χρειάζεται να ανιχνεύσουμε τις «δυσκολίες» που οδήγησαν την κυβέρνηση στην αναδίπλωση της 20ής Φεβρουαρίου.

Η συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου καθορίστηκε προφανώς τόσο από εξωτερικούς παράγοντες, το δεδομένο και γνωστό νεοφιλελεύθερο πλαίσιο των «θεσμών», όσο όμως και από εσωτερικούς, οι οποίοι τελικά έπαιξαν και τον καθοριστικό ρόλο.

Δευτερεύουσα μόνον σημασία έπαιξε η ελλιπής προετοιμασία της κυβέρνησης και οι αντιφατικές τακτικές του ΥΠΟΙΚ, όπως για παράδειγμα:
Πρώτον: Η απουσία σοβαρού σχεδίου που να στηρίζεται σε αριθμούς και ανάλυση. Ακόμη και στο Παράρτημα που δημοσίευσε το ΥΠΟΙΚ ως τεχνική σύνοψη φαίνεται το επιφανειακό επίπεδο. 

Επιπλέον, σε αυτό γίνεται η κρίσιμη παραδοχή ότι η βιωσιμότητα του χρέους συνδέεται με τα πρωτογενή πλεονάσματα (θέση που συνιστά σημαντική στρατηγική υποχώρηση).

Δεύτερον: Η εκφορά κάποιων γενικών αρχών της πρότασης για την απομείωση του χρέους από το Λονδίνο. Εδώ υπάρχει τακτικό σφάλμα: Χωρίς συνάντηση με την ΕΚΤ ανακοινώνεται μία πρόταση, από χώρα εκτός Ευρωζώνης, η οποία εμπλέκει τα ομόλογα που κατέχει η ΕΚΤ σε συμφωνία ανταλλαγής. 

Πρόκειται για πρόταση αλλαγής των κανόνων της ΕΚΤ, η οποία ωθεί την ΕΚΤ κατευθείαν, χωρίς δεύτερη κουβέντα, σε θέση άρνησης για προφανείς λόγους που συνδέονται με την πολιτική της και τις ισορροπίες που τηρούνται στο ΔΣ, αλλά και την επίθεση που ήδη δέχεται για «παραβίαση των κανόνων» που την διέπουν, με την πολιτική «ποσοτικής χαλάρωσης».
 
Είναι επίσης προφανές ότι δεν χρειάζεται να εμπλακεί άμεσα η ΕΚΤ σε μία τέτοια συμφωνία, αλλά το ίδιο μπορούσε να γίνει με άλλους τρόπους, οι οποίοι είναι συμβατοί με τις τρέχουσες ισορροπίες. Το άλλο κομμάτι της πρότασης, τα δάνεια σε EFSF συνδεδεμένα με τους ρυθμούς μεγέθυνσης, συνιστά γενικόλογη πρόταση και προφανώς αφορά το δεύτερο στάδιο της διαπραγμάτευσης.

Τρίτον: Φάνηκε ότι η κυβέρνηση έδωσε πολύ μεγάλο βάρος στην επικοινωνιακή διαχείριση του θέματος, σε σχέση με άλλες διαστάσεις. Αυτό αποτελεί αρνητικό σημάδι και για το εσωτερικό και για το εξωτερικό. 

Για παράδειγμα, το περιστατικό με τον Ντάιεσεμπλουμ προφανώς τόνωσε το «εθνικό αίσθημα», αλλά συγχρόνως αφαίρεσε διαπραγματευτική ισχύ από τη στιγμή που όλο το Σαββατοκύριακο ασχολήθηκε η κυβέρνηση με το να καθησυχάζει τις αγορές που θα άνοιγαν την Δευτέρα, γεγονός που σηματοδότησε ότι η κυβέρνηση δεν έχει σταθερή τακτική διαπραγμάτευσης (και φυσικά στην ίδια συνάντηση ακόμη και σε μη έμπειρους παρατηρητές φάνηκε ότι δεν υπάρχει και ομάδα ισότιμων κυβερνητικών μελών στη διαπραγμάτευση).

Είναι εύκολα κατανοητό πώς αυτή η κακά στημένη διαπραγμάτευση, παρά τις εργατοώρες που αφιέρωσαν οι πρωταγωνιστές της, είχε τα χαρακτηριστικά άλματος με δεμένα μάτια. Επίσης, οι διαφορές και οι κακοί χειρισμοί και οι μετατοπίσεις έδειξαν στους εταίρους ότι η ελληνική πλευρά είναι επιδεκτική χειρισμών.

Όμως τελικά η διαπραγμάτευση δεν κρίθηκε τόσο στο επίπεδο των τακτικών κινήσεων ή στο εξωτερικό, όσο στο εσωτερικό. Εκείνο που καθόρισε την αναδίπλωση της ελληνικής πλευράς ήταν η στρατηγική πολιτική απόφαση για οικοδόμηση συμπαγών σχέσεων κοινωνικής εκπροσώπησης με εκείνα τα κοινωνικά στρώματα που θεωρούν ως αδιανόητη τη διαταραχή της «ομαλότητας της αγοράς», τη στιγμή που όλοι γνώριζαν τη σημασία και το χαρακτήρα της αναμέτρησης. 

Το συζητημένο σενάριο ενός bankrun οφείλει πάντα να εντάσσεται (και άρα να εξετάζεται, πέρα από τις επιμέρους τεχνικές αντιμετώπισης) στο πλαίσιο ενός κοινωνικού συσχετισμού δύναμης. 

Παράλληλα είναι αδιανόητο να υιοθετείται το επιχείρημα ότι συνέχεια μιας υποτιθέμενης «κατάρρευσης των τραπεζών» θα ήταν η «έξοδος από το ευρώ», ένα σενάριο μηδενικής πιθανότητας, που αποτέλεσε απλώς «επιχείρημα» των κυβερνήσεων Παπανδρέου – Παπαδήμου – Σαμαρά για να αποδεχθεί η ελληνική κοινωνία τα Μνημόνια, και αποτελεί πάντα «όπλο» ακραίων νεοφιλελεύθερων, τύπου Σόιμπλε.

3γ. Το διακύβευμα: Τίποτα δεν είναι δυνατό να αλλάξει, ή ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός;

Όσα προηγήθηκαν μας οδηγούν στο συμπέρασμα, με την πιο ήπια διατύπωση, ότι έχει συνομολογηθεί μία συμφωνία, η οποία περιορίζει σημαντικά την άσκηση πολιτικής στα δημόσια οικονομικά αλλά και σε άλλους τομείς. Επομένως, το οικονομικό τοπίο στο οποίο βασίζεται η κυβέρνηση για τη διαπραγμάτευση και την αξιολόγηση της τελικής συμφωνίας είναι ολισθηρό.

Το γεγονός ότι η κυβέρνηση επιλέγει να παρουσιάζει την προφανή υποχώρηση και την αναγκαστική αλλαγή του προγράμματός της ως «νίκη», αποτελεί κακό σημάδι για τη συνέχεια, επειδή δείχνει ότι περισσότερο ενδιαφέρεται για την επικοινωνία παρά για την ουσία. Αυτό ίσως προοπτικά να αποτελέσει την πραγματική ήττα, εφόσον το σήμα το οποίο εκπέμπεται και εισπράττεται από την κοινωνία ενισχύει την πεποίθηση: «μην πιστεύεις τους πολιτικούς σε ό, τι λένε, επάγγελμα κάνουν για να είναι κυβέρνηση».

Ας αναλογιστούμε το εξής απλό δεδομένο: Η κυβέρνηση αυτή δεν προήλθε επειδή υποστήριξε το 70% του Μνημονίου – αν μάλιστα το είχε υποστηρίξει ίσως να μην περιλαμβανόταν καν στον κοινοβουλευτικό χάρτη σήμερα. 

Η επιχείρηση επανεγγραφής της εντολής της, ώστε να περιλαμβάνει το 70% του Μνημονίου αποτελεί εγχείρημα αλλαγής των σχέσεων εκπροσώπησης και των κοινωνικών συμμαχιών στις οποίες στηρίζεται. 

Επειδή προφανώς το 70% αυτό καθαυτό είναι ένα νούμερο του αέρα (γιατί όχι 68% ή 72%; με βάση τις σελίδες, τα υποκεφάλαια, ή τα μέτρα;), η επιλογή του αποτελεί διακύβευμα ερμηνείας και συγκρότησης σχέσεων εκπροσώπησης. Το ερώτημα, το οποίο είναι ανοικτό ακόμη για την κυβέρνηση, είναι αν θα επικρατήσει η επικοινωνιακή λογική της «νίκης» και της παράβλεψης των κρίσιμων ζητημάτων που αναδείχθηκαν, ή θα επιχειρηθεί να αναλυθεί σε βάθος η υποχώρηση που συνιστά η συμφωνία και οι όροι αυτής της υποχώρησης όσο υπάρχει χρόνος (πολύ λίγος, μιας και άμεσα ξεκινά ήδη ο επόμενος γύρος διαπραγμάτευσης).

Με τα νέα αρνητικά δεδομένα που συνεπάγεται η συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου, η κυβέρνηση και ο ΣΥΡΙΖΑ έχουν μία μόνο οδό εξόδου από το αδιέξοδο του νεοφιλελεύθερου ευρωπαϊκού κλοιού: Την έφοδο προς τα εμπρός!

- Την έφοδο προς τα εμπρός με όχημα την αλήθεια: Να ξεκινήσει κανείς από την παραδοχή των υποχωρήσεων, με στόχο να αναζητηθούν οι τρόποι, ώστε να μην υπάρξει μακροπρόθεσμη βλάβη, δηλαδή η κυβέρνηση να επαναφέρει στην ημερήσια διάταξη τις προγραμματικές μας δεσμεύσεις για αναδιανομή εισοδήματος και ισχύος προς όφελος των δυνάμεων της εργασίας, για ανοικοδόμηση του κοινωνικού κράτους, για δημοκρατία και συμμετοχή.

- Την έφοδο προς τα μπρος, με όχημα τόσο τη ριζική μεταρρύθμιση του φορολογικού συστήματος, ώστε επιτέλους το κεφάλαιο να επωμιστεί τα βάρη που του αναλογούν, όσο και με την εξυγίανση της δημόσιας ζωής από τις έκνομες πρακτικές στις οποίες επιδίδεται μερίδα της ελληνικής ολιγαρχίας: Λαθρεμπορία πετρελαιοειδών και προϊόντων καπνού, ενδο-ομιλικές συναλλαγές, φοροδιαφυγή, καταχρηστική δανειοδότηση κλπ.

Απαιτείται δηλαδή άμεσα μια νέα ορμητικότητα αλλαγών στο εσωτερικό της χώρας, έτσι ώστε να οικοδομηθούν σε νέες βάσεις οι συμμαχίες με τις κατώτερες τάξεις. 

Μεταφορικά, αυτό που λείπει και που δυστυχώς μοιάζει να απομακρύνεται με τη συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου, είναι ένα εσωτερικό «μνημόνιο για τον πλούτο», με παράλληλη βελτίωση των όρων ζωής των λαϊκών τάξεων. Ο στόχος «να πληρώσει η ολιγαρχία» δεν ήταν ποτέ περισσότερο επίκαιρος.

Σε μια κοινωνία που η απώλεια του 25% του ΑΕΠ και η φτωχοποίηση μεγάλου τμήματος του πληθυσμού δεν είναι παρά η ορατή όψη της ραγδαίας όξυνσης των κοινωνικών ανισοτήτων, σε μια κοινωνία που η τεράστια ανεργία είναι το συμπλήρωμα ενός εκτεταμένου εργασιακού μεσαίωνα, σε μια κοινωνία πολλαπλών αντιθέσεων αλλά και υψηλών προσδοκιών, η «δημοτικότητα» της κυβέρνησης δεν θα διατηρηθεί στο 87% ή στο 80% για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Για να παραμείνει η κυβερνητική πολιτική ηγεμονική, θα πρέπει να ταχθεί καθαρά με τα συμφέροντα της εργαζόμενης πλειοψηφίας, να αμφισβητήσει τη στρατηγική νεοφιλελευθερισμού. Περιθώριο για «εθναρχική» πολιτική, που να υπερασπίζεται γενικά και αόριστα κάθε τι «ελληνικό» ή «ευρωπαϊκό» δεν υπάρχει, δεν υπήρξε άλλωστε ποτέ, αλλά ούτε και θα υπάρξει ποτέ στην προβληματική της Αριστεράς.

1 Και στο σημείο αυτό βέβαια, οι τελικές αποφάσεις απαιτούν την έγκριση των «θεσμών»: «Οι ελληνικές αρχές δεσμεύονται να απόσχουν από την ακύρωση μέτρων και από μονομερείς αλλαγές των πολιτικών και των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων που θα επηρέαζαν αρνητικά τους δημοσιονομικούς στόχους, την ανάκαμψη της οικονομίας ή τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα, όπως αυτά αξιολογούνται από τους θεσμούς».
2 Αλλά και εδώ ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες: στις μορφές που θα λάβει η αναδιοργάνωση.

3 Να μην ξεχνάμε για παράδειγμα, ότι η μεγέθυνση στο τρέχον πρόγραμμα εξαρτάται από τις εξαγωγές και η αύξηση των μισθών θεωρείται ότι μειώνει τους βαθμούς ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας και εμποδίζει την αύξηση των εξαγωγών (λανθασμένη άποψη, όπως προκύπτει πλέον και εμπειρικά, αλλά αυτή είναι η κυρίαρχη θεώρηση των «θεσμών»). 

Επίσης, άλλο παράδειγμα, η ρύθμιση των «κόκκινων δανείων» προφανώς επηρεάζει το χρηματοπιστωτικό σύστημα και επομένως είναι υπό αίρεση ως πρόγραμμα αλλά και ως προς τον βαθμό, το χρόνο και τους όρους εφαρμογής της αν υπάρξει ως πρόγραμμα.

4 Στην επιστολή του προς τον Jeroen Dijsselbloem με ημερομηνία 24/2/2015, ο Mario Draghi επισημαίνει: «Σημειώνουμε ότι οι δεσμεύσεις που περιγράφονται από τις [ελληνικές] αρχές διαφέρουν από τις υπάρχουσες δεσμεύσεις του προγράμματος σε ορισμένους τομείς. Σε τέτοιες περιπτώσεις, θα πρέπει να αξιολογηθεί κατά τη διάρκεια της επανεξέτασης, εάν τα μέτρα που δεν γίνονται αποδεκτά από τις αρχές αντικατασταθούν με μέτρα ίσης ή καλύτερης ποιότητας όσον αφορά την επίτευξη των στόχων του προγράμματος». (“We note that the commitments outlined by the authorities differ from existing programme commitments in a number of areas. In such cases, we will have to assess during the review whether measures which are not accepted by the authorities are replaced with measures of equal or better quality in terms of achieving the objectives of the programme”).

5 To “Grexit” ως επαρκή λόγο συμβιβασμού χρησιμοποιεί, π.χ., ο James Galbraith: «Μη συμφωνία θα σήμαινε ελέγχους στην κίνηση κεφαλαίων, ή διαφορετικά κατάρρευση τραπεζών, χρεοστάσιο και πρόωρη έξοδο από το ευρώ» (“No agreement would have meant capital controls, or else bank failures, debt default, and early exit from the Euro”): “Reading The Greek Deal Correctly”».



Οπωσδήποτε παρουσιάζουν ενδιαφέρον οι τελευταίες εξελίξεις και οι διαφοροποιήσεις στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ.

Θέλουμε να τονίσουμε ότι η προοπτική οριστικής ανατροπής των Μνημονίων και των πολιτικών επιλογών που τα συνοδεύουν δεν αποτελεί ένα εσωτερικό ζήτημα του ΣΥΡΙΖΑ, ή ένα ζήτημα ενδοκυβερνητικών διαφωνιών.

Ως Νέος Μέτοικος θέλουμε να τονίσουμε ότι αυτή η προοπτική πρέπει να αντιμετωπίζεται ολοένα και περισσότερο με όρους κοινωνικού κινήματος και πολιτικής χειραφέτησης των πολιτών.

Άλλωστε εξαρχής και πάλι - όπως κάναμε και το 2010 - ταχθήκαμε ανεπιφύλακτα και χωρίς μεσοβέζικες διατυπώσεις κατά της "Νέας Συμφωνίας" και οποιαδήποτε μεταλλαγμένης παραλλαγής του Μνημονίου.


Και όσο κι αν είναι πρόωρο (;) - ένα μήνα μόλις μετά τις εκλογές -  θεωρούμε ότι αυτό μπορεί να συμβεί και με την αναδιάταξη των πολιτικών συσχετισμών, της αναδιάταξης των πολιτικών δυνάμεων που φαίνεται ότι ήδη έχει ξεκινήσει.