Βολές από Ντράγκι: "Πρώτα ολοκλήρωση του προγράμματος και μετά βοήθεια στην Ελλάδα"

Στις 9 Μαρτίου θα ξεκινήσει η ΕΚΤ τις αγορές κρατικών ομολόγων, ενώ το πρόγραμμα θα ολοκληρωθεί στο τέλος Σεπτεμβρίου του 2016, όπως ανακοίνωσε ο επικεφαλής της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι.

"Βασιζόμενοι στην οικονομική ανάλυση και τις ενδείξεις διατηρούνται αμετάβλητα τα επιτόκια", είπε κατά τη διάρκεια της Διάσκεψης Τύπου που παραχώρησε ο επικεφαλής της ΕΚΤ, Μάριο Ντράγκι από την Λευκωσία, ο οποίος ανακοίνωσε ότι η αγορά των ομολόγων θα ξεκινήσει από τις 9 Μαρτίου και θα διαρκέσει ως τον Σεπτέμβριο του 2016. Η ΕΚΤ θα προχωρά σε αγορές 60 δισ. ευρώ μηνιαίως.

"Σε συνέχεια των αποφάσεων που λάβαμε, θα ξεκινήσουμε στις 9 Μαρτίου να αγοράσουμε τίτλους του δημόσιου τομέα", είπε και τόνισε ότι "οι μηνιαίες αγορές θα ανέρχονται συνολικά σε 60 δισ και θα συνεχιστούν μέχρι τα τέλη Σεπτεμβρίου 2016 και ως ότου διπιστώσουμε προσαρμογή της πορείας του πληθωρισμού για να διατηρείται κάτω του 2% αλλά πλησίον", είπε χαρακτηριστικά.

Προέβλεψε δε ότι θα υπάρξει διεύρυνση της οικονομικής ανάπτυξης. Το 2015 η ανάπτυξη στην Ευρωζώνη θα ανέλθει στο 1,5% (από 1% που ήταν η προηγούμενη πρόβλεψη), ενώ το 2016 θα φτάσει στο 1,9% (από 1,5% της προηγούμενης πρόβλεψης).

"Η ΕΚΤ έχει δανείσει στην Ελλάδα μέχρι τώρα 100 δισ. ευρώ", είπε, ενώ τόνισε ότι "η ΕΚΤ έχει δανείσει στην Ελλάδα περισσότερα χρήματα απ΄οποιαδήποτε άλλη χώρα της Ευρωζώνης".

"Έχει διπλασιάσει την δανειοδότηση της από 50 σε 100 τους τελευταίους δύο μήνες. Είναι 68% του ελληνικού ΑΕΠ, το υψηλότερο στη ζώνη του ευρώ. Με αυτή την έννοια μπορεί να πει κανείς ότι η ΕΚΤ είναι η ΚΤ της Ελλάδας όμως είναι και η Τράπεζα όλων των άλλων χωρών της ζώνης. Βασίζεται σε κανόνες", είπε, υπογραμμίζοντας ότι "αν υπάρχει πρόσβαση στις αγορές πολλές από τις ανησυχίες μας θα πάψουν να υπάρχουν. Άρα το τελικό αποτέλεσμα είναι ότι η ευελιξία προς την οικονομική πολιτική της Ελλάδας θα προέλθει από τις αποφάσεις των υπολοίπων μελών της Ευρωζώνης".

"Είναι η πρώτη που επιθυμεί την επανεκκίνηση της χρηματοδότησης της Ελλάδας δεδομένου ότι οι προϋποθέσεις τηρούνται. Διαδικασία που συνιστά ολοκληρωμένη αναθεώρηση του προγράμματος. Αυτή είναι η μόνη προϋπόθεση", προσέθεσε και τόνισε ότι "η ΕΚΤ δεν μπορεί να αγοράσει ελληνικά ομόλογα. Δεν μπορεί για αρκετούς λόγους. Ούτε ελληνικά ούτε κυπριακά".

Παράλληλα, χαρακτήρισε βελτιωμένη την εικόνα της κυπριακής οικονομίας λόγω των μεταρρυθμίσεων που λαμβάνουν χώρα. "Προμηνύονται περαιτέρω θετικές εξελίξεις", τόνισε.

"Τα μέτρα που έχουμε λάβει θα συμβάλουν σε βελτίωση της εικόνας του πληθωρισμού σε μακροπρόθεσμο επίπεδο", σημείωσε, και συμπλήρωσε πως είναι υψηλότερο το ΑΕΠ της ευρωζώνης σύμφωνα με τα προκαταρκτικά στοιχεία της Eurostat.

"Η τιμή του πετρελαίου θα συνεχίσει να στηρίζει τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις", συνέχισε.

"Πρέπει να γίνουν βήματα προς βελτίωση του επιχειρηματικού περιβάλλοντος και οι δημοσιονομικές πολιτικές θα πρέπει να συμβάλλουν προς την κατεύθυνση της ανάπτυξη", είπε ο Μάριο Ντράγκι.

Με απλά λόγια: 

Η Ελλάδα δεν μπαίνει άμεσα στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης που θα ξεκινήσει η ΕΚΤ 

Προϋπόθεση γι' αυτό είναι η "αξιολόγηση" του ελληνικού προγράμματος και της πορείας των μεταρρυθμίσεων (= η ολοκλήρωση του Β΄ Μνημονίου) από τους "θεσμούς" (= τρόικα).

Προφανώς, έχουμε να δούμε αρκετά επεισόδια ακόμη στο σίριαλ των εκβιασμών και απαιτήσεων των τοκογλύφων δανειστών ...   

Η Ανεργία είναι εδώ: Αυξήθηκε η λίστα των ανέργων σύμφωνα με τον ΟΑΕΔ

Το πιο σκληρό και απάνθρωπο στοιχείο που έχει εκτοξευθεί τα χρόνια των Μνημονίων είναι - φυσικά - η Ανεργία.

Σκληρή, βίαιη, ανελέητη καθημερινή πραγματικότητα για εκατομμύρια Έλληνες.

Και είναι αυτή που μας φωνάζει: "δεν τελειώσαμε ακόμη" - "τα Μνημόνια και η κρίση είναι εδώ" μέχρι να ξηλώσουμε όλα αυτή τη βαρβαρότητα από τη ζωή μας.


Κατά τα άλλα:  "Μικρή αύξηση της ανεργίας κατά 1.830 άτομα σημειώθηκε τον Ιανουάριο, καθώς σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΑΕΔ οι εγγεγραμμένοι άνεργοι ανήλθαν σε 1.065.758 άτομα.
Αντίθετα, υποχώρηση κατά 3,45% εμφάνισε ο ήδη καθηλωμένος σε χαμηλά επίπεδα εδώ και χρόνια, ο αριθμός των επιδοτούμενων ανέργων.

Ειδικότερα, το σύνολο των εγγεγραμμένων ανέργων με κριτήριο την αναζήτηση εργασίας (αναζητούντων εργασία) για τον Ιανουάριο του 2015 ανήλθε σε 864.377 άτομα. 

Από αυτά 459.232 (ποσοστό 53,13%) είναι εγγεγραμμένα στο μητρώο του ΟΑΕΔ για χρονικό διάστημα ίσο ή και περισσότερο των 12 μηνών, και 405.145 (ποσοστό 46,87%) είναι εγγεγραμμένα στο μητρώο του ΟΑΕΔ για χρονικό διάστημα μικρότερο των 12 μηνών.



Το σύνολο των εγγεγραμμένων λοιπών (μη αναζητούντων εργασία) ανήλθε σε 201.381 άτομα όπου 70.164 (ποσοστό 34,84%) είναι εγγεγραμμένα στο μητρώο του ΟΑΕΔ για χρονικό διάστημα ίσο ή και περισσότερο των 12 μηνών, και 131.217 (ποσοστό 65,16%) εγγεγραμμένα στο μητρώο του ΟΑΕΔ για χρονικό διάστημα μικρότερο των 12 μηνών.

Το σύνολο των επιδοτούμενων ανέργων για τον Ιανουάριο (αφορά τον αριθμό των δικαιούχων που πληρώθηκαν εντός του αντίστοιχου μήνα) ανέρχεται σε 167.537 άνθρωποι.
 
Από τους τελευταίους  οι 94.999 (ποσοστό 56,70%) είναι κοινοί και λοιπές κατηγορίες επιδοτουμένων και οι 72.538 (ποσοστό 43,30%) είναι εποχικοί τουριστικών επαγγελμάτων".

Θυμίζουμε ότι σύμφωνα και με στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ το ποσοστό της ανεργίας διαμορφώθηκε στο 26% τον περασμένο Δεκέμβριο και μειώθηκε μεν σε σύγκριση με το 27,3% του Δεκεμβρίου 2013, αλλά αυξήθηκε- έστω και οριακά- σε σχέση με το 25,9% του Νοεμβρίου 2014.

Ο αριθμός των ανέργων ανήλθε σε 1.233.404 άτομα, ενώ ειδικά στους νέους έως 24 ετών το ποσοστό της ανεργίας παραμένει άνω του 50% (ανήλθε σε 51,2%) και στην πλέον παραγωγική ηλικία των 25- 34 ετών είναι 35%. 

Φυσικά αυτά είναι τα "επίσημα" στοιχεία που δεν καταγράφουν όλο το φάσμα των ανέργων στη χώρα μας.

Καθώς δεκάδες χιλιάδες - ειδικά νέοι άνθρωποι - δεν συμπεριλαμβάνονται σ' αυτά τα στοιχεία.

Ή θεωρούνται "εργαζόμενοι" ή - καλύτερα με τη "σύγχρονη" ορολογία - "απασχολούμενοι" εκείνοι που δουλεύουν ελάχιστες ώρες με αμοιβές των 100 ή 200 ευρώ.

Μια μελέτη του McKinsey Global Institute (MGI) για το Παγκόσμιο Χρέος - Αυξήθηκε κατά 57 τρισ δολάρια από το 2007!

Η μελέτη έχει τον τίτλο "Χρέος και (όχι πολύ μεγάλη) απομόχλευση" και διαπιστώνει ότι "επτά χρόνια μετά το σκάσιμο μιας παγκόσμιας πιστωτικής φούσκας  που οδήγησε στη χειρότερη οικονομική κρίση από τη Μεγάλη Ύφεση, το χρέος συνεχίζει να αυξάνεται".

Στην πραγματικότητα, αντί για τη μείωση του χρέους, ή την απομόχλευση, όλες οι μεγάλες οικονομίες έχουν σήμερα υψηλότερα επίπεδα δανεισμού σε σχέση με το ΑΕΠ από ό, τι το 2007. 

Το παγκόσμιο χρέος  αυτά τα χρόνια έχει αυξηθεί κατά 57 τρισεκατομμύρια  δολάρια (!),  σημειώνοντας αύξηση του δείκτη του χρέους προς το ΑΕΠ κατά 17 ποσοστιαίες μονάδες (Σχήμα 1). Αυτό δημιουργεί νέους κινδύνους για τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα και μπορεί να υπονομεύσει την παγκόσμια οικονομική ανάπτυξη.

Πίνακας 1

Από τη Μεγάλη Ύφεση, το συνολικό χρέος αυξήθηκε κατά 57 τρισεκατομμύρια δολάρια, ξεπερνώντας την αύξηση του παγκόσμιου ΑΕΠ.

• Μεγέθυνση

Μια νέα  έκθεση του McKinsey Global Institute (MGI), με τον τίτλο - Χρέος και (όχι πολύ μεγάλη) απομόχλευση - εξετάζει την εξέλιξη του χρέους σε  47 χώρες-22 προηγμένες και 25 αναπτυσσόμενες και αξιολογεί τις επιπτώσεις της τριτοβάθμιας μόχλευσης στην παγκόσμια οικονομία και σε συγκεκριμένους κλάδους και χώρες. Η ανάλυση, που ακολουθεί μια έκθεση από τον Ιούλιο του 2011 -  Χρέος και απομόχλευση: Η παγκόσμια πιστωτική φούσκα και οι οικονομικές συνέπειές της και την έκθεσή τον Ιανουάριο του 2012 - Χρέος και απομόχλευση: Η άνιση πρόοδος στην πορεία προς την ανάπτυξη , εστιάζει  στο χρέος της "πραγματικής οικονομίας": χρέος που έχουν κυβερνήσεις, μη χρηματοοικονομικές εταιρίες, και τα νοικοκυριά. Διαπιστώνει ότι το χρέος προς το ΑΕΠ έχει αυξηθεί σε όλες τις 22 προηγμένες οικονομίες που αναφέρονται στο δείγμα, κατά περισσότερο από 50 ποσοστιαίες μονάδες σε πολλές περιπτώσεις (Σχήμα 2).

Πίνακας 2

Ο λόγος του χρέους προς το ΑΕΠ έχει αυξηθεί σε όλες τις προηγμένες οικονομίες από το 2007.

• Μεγέθυνση

Στη μελέτη έχουν εντοπιστεί τρεις τομείς  αναδυόμενων κινδύνων: η αύξηση του δημόσιου χρέους, το οποίο σε ορισμένες χώρες έχει φτάσει σε τόσο υψηλά επίπεδα ώστε νέοι τρόποι θα χρειαστούν για τη μείωσή του - η συνεχιζόμενη άνοδος του χρέους των νοικοκυριών - και οι στεγαστικές τιμές, που έφτασαν σε νέα σημεία κορυφής στη Βόρεια Ευρώπη και σε ορισμένες χώρες της Ασίας - και ο τετραπλασιασμός του χρέους της Κίνας, που τροφοδοτείται από την ακίνητη περιουσία και το σκιώδες τραπεζικό σύστημα, σε μόλις επτά χρόνια.

 Το δημόσιο χρέος είναι μη βιώσιμα υψηλό σε ορισμένες χώρες. Από το 2007, το δημόσιο χρέος έχει αυξηθεί κατά 25 τρισεκατομμύρια δολάρια!!!

Θα συνεχίσει να αυξάνεται σε πολλές χώρες, δεδομένων των σημερινών οικονομικών μεγεθών. Μέρος από αυτό το χρέος, που πραγματοποιείται με την ενθάρρυνση των ηγετών του κόσμου για τη χρηματοδότηση  προγραμμάτων "διάσωσης"  ( bailouts) και προγραμμάτων  τόνωσης της οικονομίας, πηγάζει από την κρίση. 

Το χρέος αυξήθηκε, επίσης, ως αποτέλεσμα της ύφεσης και της αδύναμης ανάκαμψης. Για έξι από τις πιο υπερχρεωμένες χώρες, μετά την έναρξη της διαδικασίας απομόχλευσης θα απαιτηθούν ασυνήθιστα μεγάλες αυξήσεις στην αύξηση του πραγματικού ΑΕΠ ή εξαιρετικά βαθιές δημοσιονομικές προσαρμογές. Για τη μείωση του δημόσιου χρέους, οι χώρες μπορεί να χρειαστεί να εξετάσουν νέες προσεγγίσεις, όπως πιο εκτεταμένες πωλήσεις περιουσιακών στοιχείων, έκτακτους φόρους έστω και για  μία φορά στον πλούτο, και πιο αποτελεσματικά προγράμματα αναδιάρθρωσης του χρέους.

Το χρέος των νοικοκυριών φθάνει σε νέες κορυφαία επίπεδα. Μόνο στις χώρες του πυρήνα της κρίσης, την Ιρλανδία, την Ισπανία, το Ηνωμένο Βασίλειο, και τις Ηνωμένες Πολιτείες,  τα νοικοκυριά έχουν γνωρίσει απομόχλευση του χρέους τους.  Σε πολλές άλλες, η αναλογία του χρέους των νοικοκυριών σε σχέση με το εισόδημα  συνέχισε να αυξάνεται. Μπορεί να υπερβαίνει τα μέγιστα επίπεδα στις χώρες της κρίσης  από το 2008, σε ορισμένες περιπτώσεις, συμπεριλαμβανομένων των προηγμένων οικονομιών, όπως  Αυστραλία,  Καναδά, Δανία,  Σουηδία και Κάτω Χώρες, καθώς και τη Μαλαισία, τη Νότια Κορέα και την Ταϊλάνδη. Οι χώρες αυτές θέλουν να αποφύγουν την κρίση του χρέους που σχετίζεται με τα ακίνητα, όπως εκείνη του 2008. Για να διαχειριστούν τα υψηλά επίπεδα χρέους των νοικοκυριών με ασφάλεια, χρειάζονται πιο ευέλικτες συμβάσεις ενυπόθηκων δανείων, σαφέστεροι κανόνες προσωπικής πτώχευσης, και  αυστηρότερα πιστοδοτικά κριτήρια και μακροπροληπτικούς κανόνες.

Το Χρέος της Κίνας έχει τετραπλασιαστεί από το 2007. Τροφοδοτούμενο από την αγορά ακινήτων και το σκιώδες τραπεζικό σύστημα, το συνολικό χρέος της Κίνας έχει σχεδόν τετραπλασιαστεί, ανερχόμενο σε 28 τρισεκατομμύρια δολάρια από τα μέσα του 2014, σε σχέση με τα 7 τρισεκατομμύρια δολάρια το 2007. Στα 282 % του ΑΕΠ, το χρέος της Κίνας ως ποσοστό του ΑΕΠ , ενώ είναι διαχειρίσιμο, είναι μεγαλύτερο από αυτό των Ηνωμένων Πολιτειών ή της Γερμανίας. 

Τρεις εξελίξεις είναι δυνητικά ανησυχητικές: το ήμισυ του συνόλου των δανείων συνδέονται, άμεσα ή έμμεσα, με την υπερθερμασμένη  αγορά ακινήτων της Κίνας - το άναρχο σκιώδες τραπεζικό σύστημα αντιπροσωπεύει σχεδόν το ήμισυ των νέων δανείων -  και το χρέος  πολλών τοπικών κυβερνήσεων είναι πιθανώς μη βιώσιμο. Ωστόσο, η MGI υπολογίζει ότι παρόλο που η κυβέρνηση της Κίνας έχει την ικανότητα να διασώσει τον χρηματοπιστωτικό τομέα θα μπορούσε, ωστόσο,μια κρίση χρέους με ιδιοκτησία ακινήτων να αναπτυχθεί. Η πρόκληση της θα μπορούσε να περιέχει μελλοντικές αυξήσεις του χρέους και η μείωση των κινδύνων από μια τέτοια κρίση - ίσως- δεν θα ήταν εφικτή  χωρίς να τεθεί τροχοπέδη στην οικονομική ανάπτυξη.

Οι προκλήσεις αυτές πρέπει να αντιμετωπιστούν. Ωστόσο, εάν, όπως φαίνεται, οι οικονομίες χρειάζονται ολοένα μεγαλύτερες ποσότητες του χρέους για να αναπτυχθούν, και η απομόχλευση είναι σπάνια και όλο και πιο δύσκολη, πιθανόν, επίσης, να πρέπει να μάθουν να ζουν με μεγαλύτερη ασφάλεια με υψηλό χρέος. Αυτό θα απαιτήσει νέες προσεγγίσεις για τη διαχείριση και την παρακολούθηση του, να μειωθούν οι κίνδυνοι των κρίσεων, καθώς και την επίλυση των χρεοκοπιών του ιδιωτικού τομέα αποτελεσματικά. Οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής θα πρέπει να εξετάσουν  περισσότερους τρόπους για να μειώσεουντο δημόσιο χρέος, και μπορεί να έφτασε η χρονική στιγμή  να επανεκτιμήσουν τον τρόπο που τα κίνητρα στο φορολογικό σύστημα ενθαρρύνουν και τη συγκέντρωση του χρέους. Όταν υπάρχουν ενδείξεις για πιστωτικές φούσκες, οι ρυθμιστικές αρχές μπορούν να επιδιώξουν να "παγώσουν" τις  αγορές με αντικυκλικά μέτρα, όπως η θέσπιση αυστηρότερων  κανόνες δανεισμού και υψηλότερες κεφαλαιακές απαιτήσεις για τις τράπεζες. Το χρέος παραμένει αναμφισβήτητα ένα απαραίτητο εργαλείο για τη χρηματοδότηση της οικονομικής ανάπτυξης. Αλλά το πώς δημιουργείται, χρησιμοποιείται, παρακολουθείται, και (όταν χρειάζεται) πώς απορρίπτεται ή αποκλιμακώνεται, ακόμα χρειάζεται βελτίωση.

Σχετικά με τους συγγραφείς

 Οι Richard Dobbs και Jonathan Woetzel είναι διευθυντές του McKinsey Global Institute, όπου η Susan Lund είναι ένας εταίρος. Η  Μίνα Μουταφτσίεβα είναι σύμβουλος στο γραφείο της McKinsey στην Αμβέρσα.

 Ως Νέος Μέτοικος, δε συμμεριζόμαστε το σύνολο των συμπερασμάτων της έκθεσης.

Ωστόσο, είναι πολύ χαρακτηριστικά για τη ραγδαία αύξηση του Παγκόσμιου Χρέους που αποτελεί θηλιά για τις υπερχρεωμένες και αδύναμες χώρες ενώ για τις ισχυρές μπορεί να αξιοποιείται ως μοχλός ανάπτυξης.

(Σε βάρος των αδυνάτων, φυσικά ...).  

"Αυτή είναι η ανάκαμψη; η Γερμανία, "η πηγή ενέργειας" μπροστά στην ανάγκη ενός εναρκτήριου άλματος" - ένα άρθρο του John Weeks στο 'Social Europe"

John Weeks

Η γερμανική κυβέρνηση υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής των προγραμμάτων λιτότητας, υποστηρίζοντας ότι οι σχετικοί στόχοι μείωσης του ελλείμματος και του χρέους προσφέρουν τον καλύτερο, αν όχι το μοναδικό, δρόμο προς την οικονομική ανάκαμψη στην Ευρώπη. Μερικοί συγγραφείς φθάνουν πίσω στον υπερ-πληθωρισμό της δεκαετίας του 1920 για να εξηγήσουν αυτή την πίστη στις αρετές της λιτότητας.

Πρόσφατα στατιστικά στοιχεία, που έχουν ληφθεί από ένα μεγάλο μέρος των μέσων ενημέρωσης της ΕΕ, δείχνουν την αύξηση του ρυθμού ανάπτυξης για το τελευταίο τρίμηνο του 2014  ως αποδεικτικά στοιχεία ότι η λιτότητα φέρνει την ανάκαμψη. Ένα   άρθρο των Financial Times την 3η Φεβρουαρίου έλεγε στους αναγνώστες ότι οι στατιστικές "επιβεβαίωσαν το ρόλο της Γερμανίας ως εργοστάσιου παραγωγής ενέργειας της Ευρώπης".

Η γερμανική κυβέρνηση διακηρύσσει ότι όλα τα μέλη της ευρωζώνης θα πρέπει να ακολουθήσουν το παράδειγμά της αυστηρής  ανάπτυξης που καθοδηγείται από τις εξαγωγές, μια φαινομενικά αθώα πλάνη, αντίθετη προς επιχειρήματα (για κάθε πλεόνασμα θα πρέπει να υπάρχει ένα έλλειμμα, διαβάστε τον Andrew Graham στην εφημερίδα The Guardian ). Τις τελευταίες εβδομάδες το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών έδειξε ιδιαίτερο ζήλο στο να "διδάξει" την ελληνική κυβέρνηση για τις αρετές των εμπορικών πλεονασμάτων και ενός θετικού δημοσιονομικού αποτελέσματος ( FT 19η Φεβρουαρίου ).

Οι New York Times ήταν λίγο πιο συγκρατημένοι στην επιλογή των λέξεων, αποκαλώντας τις  αναπτυξιακές επιδόσεις του τέταρτου τριμήνου ως «σημάδι» ότι η ζώνη του ευρώ θα μπορούσε να πάει "μετρίως καλύτερα" αυτό το έτος σε σύγκριση με το προηγούμενο ( NYT 15 του Ιανουαρίου ). Αλλά το βασικό μήνυμα ήταν το ίδιο όπως και στους FT , η Γερμανία εξακολουθεί να είναι το οικονομικό success story της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Μια προσεκτική εξέταση τhw πρόσφατης γερμανικής οικονομικής απόδοσης θέτει υπό αμφισβήτηση την σοφία του “do-as-we-do”  συμβουλής από το Βερολίνο.

Το παρακάτω διάγραμμα δείχνει την αμφίβολη φύση της γερμανικής «ανάκαμψης». Η δραματική βελτίωση στη γερμανική οικονομική ανάπτυξη κατά το δεύτερο τρίμηνο του 2009 έως το πρώτο τρίμηνο του 2011, σε συνδυασμό με ένα δημοσιονομικό πλεόνασμα της τάξης του 1,4% του ΑΕΠ (που αναφέρονται στον πίνακα στη σελίδα 43 της Έκθεσης Εμπορίου και Ανάπτυξης για το 2011 ).

Μετά από τις αρχές του 2011 η οικονομία παρέμεινε στάσιμη για τρία χρόνια. Το ΑΕΠ στο τέλος του 2014 ήταν μόλις δύο ποσοστιαίες μονάδες πάνω από τις αρχές του 2008 και  μία  πενιχρή ποσοστιαία μονάδα πάνω από τα μέσα του 2011. Στο τέλος του 2014, η «οικονομική ενεργειακή δύναμη» της Ευρώπης μόλις έφτασε  σ' ένα επισφαλές  και μη εντυπωσιακό 4% πάνω από  το πρώτο τρίμηνο του 2008 - μια "ανάκαμψη" κατά 4 ποσοστιαίες μονάδες σε διάστημα έξι ετών ( το ΑΕΠ για 2014Q1 δεν φαίνεται στο διάγραμμα, επειδή δεν υπήρχαν στοιχεία για τις εξαγωγές για το τρίμηνο).

Μέχρι τις αρχές του 2011, οι πολιτικές λιτότητας είχαν εξαπλωθεί σε ολόκληρη τη ζώνη του ευρώ και σε μεγάλο μέρος αυτό οφείλεται στην πίεση από τη γερμανική κυβέρνηση - στην Ελλάδα, Ιρλανδία, Ιταλία, Πορτογαλία και Ισπανία, με τις βόρειες χώρες να ακολουθούν σύντομα. Δεν είναι παράδοξο το ότι η γερμανική ανάκαμψη ήρθε στο τέλος της ταυτόχρονα  με τη στασιμότητα στο σύνολο της ζώνης του ευρώ.

 Οι Γερμανοί παραγωγοί πολιτικής δεν μπορούν να αποδώσουν αξιόπιστα τη στασιμότητα της χαμηλής ζήτησης στην παγκόσμια οικονομία. Από τα μέσα του 2010 μέχρι το τρίτο τρίμηνο του 2014 οι γερμανικές εξαγωγές αυξήθηκαν κατά 16% (ετήσιος ρυθμός 4%) σε σύγκριση με το 4% για το ΑΕΠ (1,3% ετησίως). Αν το επιχείρημα ήταν,  ότι η εξωτερική ζήτηση ήταν αδύναμη, τότε αυτό κάνει την ανάγκη αντικατάστασης των εγχώριων  πολιτικών λιτότητας με τη δημοσιονομική τόνωση και τα αντίστοιχα κίνητρα ακόμη μεγαλύτερη.

Εξαγωγές & ΑΕΠ σε σχέση με 1ο τρίμηνο του 2008 (ποσοστά, σταθερές τιμές)

Πηγή: Eurostat

Η αποτυχία των επενδύσεων να ανακάμψουν από την παγκόσμια κρίση του 2008, παρέχει μεγάλο μέρος της εξήγησης της επίμονης στασιμότητας της γερμανικής οικονομίας. Όσον αφορά το ΑΕΠ, οι επενδύσεις ανέκαμψαν σημαντικά το 2009 και το 2010, στη συνέχεια συρρικνώθηκαν απότομα. Μακριά από την τόνωση της «εμπιστοσύνης των επενδυτών», οι πολιτικές που ακολουθήθηκαν μετά τις αρχές του 2011 οδήγησαν σε μια δεύτερη κατάρρευση των επενδύσεων.

Μεικτός σχηματισμός κεφαλαίου, το ποσοστό διαφοράς από το 1ο τρίμηνο του 2008  (σε σταθερές τιμές, κινητός μέσος όρος για το τέταρτο τρίμηνο )

Πηγή: Eurostat

 Αντί να είναι ένα μοντέλο προς μίμηση, η γερμανική οικονομική πολιτική και οι επιδόσεις της αποδεικνύουν τα όρια στη λιτότητα και τη καθοδηγημένη από τις εξαγωγές ανάπτυξη. Ο  Wolfgang Munchau των Financial Times αποκαλεί  την πρώτη «οικονομικό αναλφαβητισμό» ( FT 16 Φεβρουαρίου ) και την τελευταία ότι είναι καθαρός μερκαντιλισμός.

Η πεποίθηση ότι η λιτότητα οδηγεί στην ανάπτυξη είναι παράλογη. Και η εφαρμογή μιας εμπορικής πολιτικής που είχε απαξιωθεί πριν από 250 χρόνια από τον Adam Smith εγκαταλείπει τις βασικές αρχές της κοινής αγοράς.

Αυτό το  blogpost εκδόθηκε για πρώτη φορά από την The Huffington Post

Σχετικά  με τον John Weeks

Ο John Weeks είναι οικονομολόγος και ομότιμος καθηγητής στο SOAS του Πανεπιστημίου του Λονδίνου.  Έλαβε το διδακτορικό του στα Οικονομικά από το Πανεπιστήμιο του Michigan, Ann Arbor, το 1969. Είναι συγγραφέας ενός νέου βιβλίου με τίτλο «Οικονομικά του 1%: Πώς η κυρίαρχη οικονομική θεωρία εξυπηρετεί τους πλούσιους, συσκοτίζει την πραγματικότητα και στρεβλώνει την πολιτική».

Να και οι νέες δημοσκοπήσεις: Το 70,3% θεωρεί τη νέα συμφωνία καλύτερη από την προηγούμενη .... Με τις υγείες μας!

• 4)

Προβάδισμα περίπου 20 μονάδων στον ΣΥΡΙΖΑ έναντι της ΝΔ δείχνει η δημοσκόπηση όσον αφορά την πρόθεση ψήφου. 

Πιο συγκεκριμένα, στην ερώτηση «ποιο κόμμα θα ψηφίζατε αν είχαμε την επόμενη Κυριακή εκλογές», το 41,3% απαντά ΣΥΡΙΖΑ και μόνο το 19,2% απαντά ΝΔ! Ακολουθούν, το ΠΟΤΑΜΙ και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες που ισοψηφούν με 5,4%, το ΚΚΕ με 5,3% και η Χρυσή Αυγή με 5,1%, ενώ το ΠΑΣΟΚ δεν μπαίνει στην Βουλή, καθώς εμφανίζει ποσοστό μικρότερο του 3% και συγκεκριμένα 2,9%. «Άλλο κόμμα» απαντά το 4,8%, ενώ το ποσοστό των «Αναποφάσιστων» αγγίζει το 10,6%.



Στο ερώτημα «πως θα χαρακτηρίζατε τη νέα συμφωνία με τους εταίρους», όπως φαίνεται και στην παρακάτω κάρτα, η πλειοψηφία των Ελλήνων (70,3%) θεωρεί ότι είναι καλύτερη από αυτήν που ίσχυε μέχρι τώρα. Αντίθετη, ωστόσο, άποψη έχουν περίπου 20 στους 100 Έλληνες (ποσοστό 19,7%), οι οποίοι εκτιμούν ότι είναι χειρότερη ή μάλλον χειρότερη από την προηγούμενη!




Για την πλειοψηφία των ερωτηθέντων (39,1%), η νέα συμφωνία, σε αντίθεση με όσα διαμηνύουν κυβερνητικά στελέχη, αποτελεί ή μάλλον αποτελεί συνέχιση του μνημονίου. Τρεις στους 10 Έλληνες (ποσοστό 31,2%), όπως φαίνεται και στην κάρτα που ακολουθεί, βλέπουν τη συμφωνία σαν πραγματικά κάτι καινούργιο!




Όσον αφορά στο ερώτημα "Ποιον θεωρείτε καταλληλότερο πρωθυπουργό μεταξύ του Α. Σαμαρά και του Α. Τσίπρα" η εικόνα σύμφωνα με την έρευνα της MRB έχει αλλάξει εντελώς σε σχέση με την προεκλογική περίοδο! Πιο συγκεκριμένα, για το 55,1% καταλληλότερος για πρωθυπουργός είναι πλέον ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας, ενώ ένα 22,9 % εξακολουθεί να πιστεύει περισσότερο στον Αντώνη Σαμαρά. Για το 18,5% κανείς από τους δύο δεν είναι κατάλληλος, ενώ το 3,6% απαντά με την επιλογή «άλλος, δεν ξέρω, δεν απαντώ».





Στα ύψη είναι η δημοτικότητα τόσο του πρωθυπουργού όσο και του υπουργού Οικονομικών

Έτσι είναι οι δημοσκοπήσεις: αναδεικνύουν τους "καταλληλότερους", τους πιο "δημοφιλείς" ...

 Συνήθως, είναι και οι "τηλεπερσόνες" ή τα πρόσωπα που έχουν αναρριχηθεί στην εξουσία ...

Εμάς πάντως μας ενδιαφέρει ο κόσμος που είναι εκτός αυτών των τειχών ...

Που έχει ανεξάρτητη σκέψη και κρίση ...

Και τολμά να μάχεται και ν' αγωνίζεται σ' όλα τα επίπεδα:

Κοινωνικά, πνευματικά ... και στο επίπεδο της ατομικής στάσης ...   

Διευκρινίσεις ΔΕΗ: Σε εργαζομένους στα ορυχεία και στα εργοστάσιa το επίδομα

Σάλο είχε προκαλέσει η χτεσινή είδηση για αυξήσεις με τη μορφή επιδόματος σε εργαζόμενους της ΔΕΗ.

Ιδιαίτερη ένταση δημιουργήθηκε ύστερα από τη δήλωση του υπουργού Οικονομικών, Γιάνη Βαρουφάκη στην εκπομπή του Νίκου Χατζηνικολάου "Στον Ενικό" ότι δεν γνώριζε γι' αυτές τις αυξήσεις και ότι κάτι τέτοιο του "δημιουργεί πρόβλημα".

Μεγάλο κομμάτι της κοινής γνώμης ένοιωσε έκπληξη και αγανάκτηση στο βαθμό που στην τεράστια πλειοψηφία των εργαζομένων σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, στους συνταξιούχους και τους ανέργους και η παρούσα κυβέρνηση αρνείται οποιαδήποτε συζήτηση για αυξήσεις και πολύ περισσότερο για αποκατάσταση των απωλειών που υπέστησαν την τραγική πενταετία που πέρασε.  

Φυσικά, αναγκαίο και δίκαιο είναι να πάρουν αυξήσεις οι εργαζόμενοι.
Αυτό παλεύουμε και εμείς τόσα χρόνια.


Σκόπιμο είναι αυτό να γίνει  και να ξεκινήσει από εκείνες τις κατηγορίες και ομάδες των εργαζομένων που έχουν υποστεί  τις μεγαλύτερες απώλειες και ζημιές.

Και όχι από τα γνωστά "ρετιρέ" των εργαζομένων σε ΔΕΚΟ ειδικότερα, οι οποίοι (τυχαία;) ανήκουν σε μια συνδικαλιστική ομοσπονδία η οποία παλιότερα ήταν "κάστρο' του ΠΑΣΟΚ και τα τελευταία χρόνια "μετακόμισε" στη φιλόξενη στέγη του ΣΥΡΙΖΑ.

Αυξήσεις, λοιπόν, και δικαιοσύνη για όλους, λοιπόν, 
Και πρώτα απ' όλα για εκείνους που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη. 

Κατά τα άλλα η ΔΕΗ μετά το θόρυβο προχώρησε στις παρακάτω διευκρινίσεις:


Η ΔΕΗ υπογραμμίζει, λοιπόν, ότι η συμφωνηθείσα μισθολογική αύξηση δεν θα επιβαρύνει τον κρατικό προϋπολογισμό. 

Επιπλέον τονίζεται ότι το επίδομα τροφείου θα αφορά μόνο τους υπαλλήλους της ΔΕΗ που εργάζονται στα ορυχεία της επιχείρησης και στα εργοστάσια παραγωγής ενέργειας. 

Αναλυτικότερα, η διοίκηση της ΔΕΗ υποστηρίζει ότι «η νέα Επιχειρησιακή Συλλογική Σύμβαση Εργασίας σε καμμία περίπτωση δεν επιβαρύνει τους καταναλωτές, δεν επιφέρει μισθολογική αύξηση και φυσικά, δεν προκαλεί ουδεμία απολύτως επιβάρυνση στον Κρατικό Προϋπολογισμό».

Ειδικότερα, με αφορμή αναφορές Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης σχετικά με την παροχή σε είδος «τροφείου» σε εργαζομένους της ΔΕΗ ΑΕ, από την Επιχείρηση διευκρινίζονται τα ακόλουθα:

Η εν λόγω παροχή δεν θα είναι σε χρήμα, αλλά θα είναι σε είδος με πρώτη εφαρμογή την κάλυψη της δαπάνης έως κατ΄ανώτατο όριο 6 ευρώ ημερησίως ανά εργαζόμενο του κόστους σίτισης στις ήδη υπάρχουσες και λειτουργούσες σε ορυχεία και σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής της ΔΕΗ καντίνες και κυλικεία.

Η επέκταση του μέτρου στους λοιπούς εργαζόμενους της ΔΕΗ θα γίνει σε δεύτερο χρόνο και μετά από μελέτη των τεχνικών πλευρών του ζητήματος, λαμβάνοντας υπόψη και τη μεγάλη διασπορά των μονάδων της ΔΕΗ σε ολόκληρη την Ελλάδα.

Εάν το μέτρο εφαρμοζόταν αμέσως και σε πλήρη έκταση, το ετήσιο κόστος του εκτιμάται ότι θα δεν θα υπερέβαινε τα 15 εκατ. ευρώ σε επίπεδο Εταιρείας (ΔΕΗ ΑΕ), δηλαδή σε 2,3% περίπου του σημερινού κόστους μισθοδοσίας και στο 0,25% του ετήσιου τζίρου της.

Υπενθυμίζεται ότι, κατά την τελευταία πενταετία το κόστος μισθοδοσίας της ΔΕΗ έχει μειωθεί σε άνω των 2,8 δισεκ. ευρώ αθροιστικά ή άνω των 700 εκατ. Ευρώ τον χρόνο.

Τέλος, επισημαίνεται ότι, η παροχή ειδών σίτισης σε προσωπικό που απασχολείται σε βιομηχανικές και άλλες επιχειρήσεις προβλέπεται εδώ και δεκαετίες από τη νομοθεσία και αποτελεί πάγια πρακτική για πολλές επιχειρήσεις στη χώρα μας.

Εξάλλου, με την υπογραφείσα ΣΣΕ επιχειρείται και δίνεται λύση σε διοικητικές εκκρεμότητες, που δημιουργούσαν δυσλειτουργίες στην Επιχείρηση και έπρεπε να αντιμετωπισθούν, όπως οι ρυθμίσεις για επίδομα ευδόκιμης παραμονής, για τη μισθολογική εξέλιξη, για τους χρόνια ασθενούντες και για τις προσαυξήσεις βάρδιας.

Αυτές οι ρυθμίσεις – που σε κάποιες περιπτώσεις αποτελούν συμμόρφωση προς δικαστικές αποφάσεις – δεν δημιουργούν καμία πρόσθετη μισθολογική επιβάρυνση, ούτε, βεβαίως, δημιουργούν οποιαδήποτε επιβάρυνση στους καταναλωτές.

Πέραν των ανωτέρω, για τη νέα Επιχειρησιακή Συλλογική Σύμβαση Εργασίας διευκρινίζονται και τα κατωτέρω:

Επίδομα ευδόκιμης παραμονής και επίδομα παραμονής: Πρόκειται για εσωτερικές διοικητικές ρυθμίσεις που κωδικοποιούν υπάρχουσες διατάξεις του Κανονισμού Κατάστασης Κανονισμού προσωπικού ΔΕΗ – που έχει ισχύ νόμου- οι οποίες ισχύουν και εφαρμόζονται από το 1973 και δεν συνεπάγονται καμία μισθολογική επιβάρυνση. Αυτό σημαίνει ότι το Επίδομα ευδόκιμης παραμονής και επίδομα παραμονής πλέον δίνεται με συγκεκριμένες προϋποθέσεις, σε αντίθεση με το παρελθόν.

Μισθολογική εξέλιξη: Όσον αφορά την επέκταση μισθολογικών κλιμακίων όλων των Κατηγοριών κατά ένα μισθολογικό κλιμάκιο, πέραν του ότι αυτή συνδέεται με αυστηρή αξιολόγηση, προβλέφθηκε λόγω της δραματικής αύξησης των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, ενώ ρητά ορίζεται ότι θα ισχύσει μετά τη λήξη του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής. Ως εκ τούτου η ρύθμιση αυτή ουδεμία μισθολογική επιβάρυνση επιφέρει.

Απασχολούμενοι στα καταστήματα: Χορήγηση μιας ημέρας άδειας ανά τρίμηνο στους απασχολούμενους με την εξυπηρέτηση πελατών. Ημερήσια καταβολή €5 στους απασχολούμενους με την εξυπηρέτηση πελατών η οποία όμως θα ισχύσει μετά τη λήξη του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής. Ως εκ τούτου η ρύθμιση αυτή ουδεμία μισθολογική επιβάρυνση επιφέρει.

Χρόνια ασθενούντες: Για τους χρόνια ασθενούντες η καταβολή των προσαυξήσεων βάρδιας προβλεπόταν από τη Σύμβαση του 2012, ενώ με την παρούσα συλλογική σύμβαση επιταχύνεται η διαδικασία και μειώνεται ο χρόνος καταβολής στους δικαιούχους. Η ρύθμιση αυτή ουδεμία μισθολογική επιβάρυνση επιφέρει.

Προσαυξήσεις Βάρδιας: Σε συμμόρφωση με τελεσίδικη δικαστική απόφαση η ΔΕΗ χορηγεί την προσαύξηση βάρδιας στους δικαιούχους συνδικαλιστές. Η ρύθμιση αυτή δεν επιφέρει καμία πρόσθετη μισθολογική επιβάρυνση.

Εισφορά υπέρ ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ/ΚΗΕ: Αφορά έκτακτη εισφορά που συμφωνήθηκε από τα Πρωτοβάθμια Σωματεία υπέρ της Δευτεροβάθμιας Συνδικαλιστικής Οργάνωσης και η ΔΕΗ όπως όλες οι επιχειρήσεις – σύμφωνα με τη νομοθεσία, διευκολύνει την απόδοση αυτής μέσω του συστήματος μισθοδοσίας .

Η κυβέρνηση της Σουηδίας εγκαταλείπει το δόγμα των πλεονασμάτων

Η σουηδική κυβέρνηση ανακοίνωσε την πρόθεση να εγκαταλείψει την πολιτική του πλεονάσματος, επιλέγοντας τη λογική των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών και αμφισβητώντας τα οφέλη της λιτότητας.

Κάτι γίνεται, λοιπόν, στην Ευρώπη που η γερμανική ακαμψία αλλά και τα συμφέροντα του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου έχει μετατρέψει σε "κατεψυγμένη ήπειρο". Πολλές κυβερνήσεις αρχίζουν να βλέπουν κάπως διαφορετικά την οικονομική τους πολιτική ...

Όχι τυχαία, όμως. 

Αφού οι συνέπειες αυτής της πολιτικής είναι οδυνηρές και οδηγούν σε αδιέξοδα.

Και πάνω απ' όλα οφείλονται στις αντιδράσεις και διεκδικήσεις των ίδιων των πολιτών.

 

Η «ερυθροπράσινη», όπως αποκαλείται στη Σουηδία, κυβέρνηση του Στέφαν Λεβέν δημοσιοποίησε σήμερα την πρόθεσή της να εγκαταλείψει τον στόχο του πλεονάσματος του 1% στον κρατικό προϋπολογισμό. Ένα στόχο που συνιστούσε οικονομικό αξίωμα κάθε σουηδικής κυβέρνησης από το 1997. Δηλαδή αφότου είχε εισαχθεί από τον ομοϊδεάτη και θαυμαστή του πρώην βρετανού πρωθυπουργού Τόνι Μπλερ, Γιόραν Πέρσον, με τη στήριξη τότε του κόμματος του Κέντρου.

Με δημοσίευμα στην Ντάγκενς Νυχέτερ, που υπογράφουν ο σοσιαλδημοκράτης πρωθυπουργός, η υπουργός Οικονομικών Μαγκνταλένα Άντερσον και ο αναπληρωτής υπουργός Περ Μπουλούντ από το κόμμα του Περιβάλλοντος, αλλά και σε συνέντευξη τύπου που ακολούθησε, η κυβέρνηση Λεβέν έκανε γνωστό ότι σκοπεύει να επανέλθει στην πολιτική των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών. Η πολιτική του πλεονάσματος, όπως επισημαίνουν, έχει βοηθήσει μετά την οικονομική κρίση του 1990 την χώρα. Η Σουηδία όμως, όπως τονίστηκε, βρίσκεται σήμερα σε μια εντελώς διαφορετική κατάσταση, με έναν γηράσκοντα πληθυσμό και σημαντικές ελλείψεις στα δημόσια ταμεία.

Πολλοί οικονομολόγοι αμφισβητούν το αξίωμα του πλεονάσματος

Η κυβέρνηση του Στέφαν Λεβέν (φωτ.) απομακρύνεται από το δόγμα του πλεονασματικού προϋπολογισμού

Με τα νέα αυτά δεδομένα η πολιτική λιτότητας είναι αμφίβολης αποτελεσματικότητας, υποστηρίζει η Σουηδή υπουργός Οικονομικών. Η εμμονή στο πλεόνασμα θα απαιτούσε περαιτέρω περικοπές και αύξηση των φόρων κατά 75 δις κορώνες. Το να εγκαταλειφθεί ο στόχος του πλεονάσματος σημαίνει ότι απελευθερώνονται πόροι, τους οποίους η κυβέρνηση δεν επιθυμεί να διαθέσει σε βεβιασμένες μεταρρυθμίσεις. Τους προορίζει για μελλοντικές επενδύσεις στον τομέα της στέγης και της εκπαίδευσης. Ο οικονομικός στόχος του πλεονάσματος του 1%, που είχε καταστεί αξίωμα για τη σουηδική κυβερνητική πολιτική, σήμαινε περιορισμό των δημοσίων δαπανών, ώστε τα δημόσια έσοδα να είναι κατά 1% υψηλότερα.

Όπως εξηγούν οι πολιτικοί της κυβέρνησης, όλο και περισσότεροι οικονομολόγοι αμφισβητούν το όφελος του πλεονάσματος για την εξυγίανση και τη βελτίωση των σουηδικών δημοσιονομικών. Αντίθετα τάσσονται υπέρ των επενδύσεων και της κυκλοφορίας του χρήματος. Είναι κυρίως οι ασθενέστεροι που πλήττονται από την πολιτική λιτότητας και τις περικοπές, υπογραμμίζει η σοσιαλδημοκράτισσα διάδοχος του πρώην υπουργού Οικονομικών Άντερς Μποργκ.

Διχασμένη η αντιπολίτευση

Τέλος στην πολιτική του πρώην υπουργού Οικονομικών Άντερς Μποργκ (φωτ.) θέλει να βάλει η διάδοχός του

Η σημερινή κατάσταση της Σουηδίας είναι διαφορετική, σχολιάζει κι ένας από τους οικονομολόγους ‘πατέρες' της πολιτικής του πλεονάσματος, ο Κλας Έκλουντ, στηρίζοντας το σκεπτικό της σουηδής υπουργού Οικονομικών. Αλλά και ο σύνδεσμος σουηδών επιχειρηματιών, τέσσερις μεγάλες τράπεζες και φυσικά τα συνδικάτα εργαζομένων έχουν ταχθεί υπέρ της εγκατάλειψης του αξιώματος του πλεονάσματος.

Η αντιπολίτευση είναι διχασμένη. Θετική στάση τηρεί το αριστερό κόμμα, επιφυλακτικότερο εμφανίζεται το φιλελεύθερο Λαϊκό, ενώ οι Χριστιανοδημοκράτες και το Κόμμα των Μετριοπαθών αντιτίθενται.

Προς το παρόν το θέμα παραπέμπεται στο ινστιτούτο οικονομικών αναλύσεων της αγοράς για μελέτη των ενδεχόμενων συνεπειών που θα είχε η εγκατάλειψη της πολιτικής των πλεονασμάτων

Λαπαβίτσας: Μόνο εκτός ευρώ θα γλυτώσουμε από την λιτότητα!

Πλανώνται όσοι νομίζουν πως μπορεί να επιτευχθεί πραγματική αλλαγή εντός της ευρωζώνης, τονίζει σε άρθρο του στον Guardian ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Κώστας Λαπαβίτσας. Προτείνει αλλαγή στρατηγικής στις διαπραγματεύσεις του Ιουνίου.

Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να συνειδητοποιήσει πως η στρατηγική της επίτευξης ριζικών αλλαγών εντός του ευρώ έχει φτάσει στο τέλος της, τονίζει σε άρθρο του στον Guardian o βουλευτής Κώστας Λαπαβίτσας.

Όπως σημειώνει ο κ. Λαπαβίτσας η στρατηγική αυτή χάρισε στο κόμμα την νίκη στις εκλογές μέσω της υπόσχεσης για απελευθέρωση του ελληνικού λαού από την λιτότητα χωρίς μια ολοκληρωτική ρήξη με την ευρωζώνη. Δυστυχώς, τα γεγονότα έχουν δείξει πέραν κάθε αμφιβολίας πως αυτό είναι αδύνατο και είναι ώρα να αναγνωρίσουμε την πραγματικότητα, τονίζει ο ίδιος.

Ο ΣΥΡΙΖΑ για να αποφύγει μια κατάρρευση ή μια ολοκληρωτική παράδοση, πρέπει να είναι πραγματικά ριζοσπαστικός, υπογραμμίζει.

«Η δύναμη μας βρίσκεται ακριβώς στην τεράστια λαϊκή στήριξη που απολαμβάνουμε. Η κυβέρνηση πρέπει να εφαρμόσει γρήγορα μέτρα για την ανακούφιση του λαού από τις τεράστιες πιέσεις των τελευταίων ετών: να απαγορεύσουμε τις εξώσεις, να διαγράψουμε το εγχώριο χρέος, να επανασυνδέσουμε οικογένειες με το ηλεκτρικό ρεύμα, να αυξήσουμε τον κατώτατο μισθό, να σταματήσουμε τις ιδιωτικοποιήσεις. Με αυτό το πρόγραμμα εκλεγήκαμε. Οι δημοσιονομικοί στόχοι και η εποπτεία από τους “θεσμούς” πρέπει να αποκτήσουν δευτερεύουσα θέση στους υπολογισμούς μας, αν είναι να διατηρήσουμε την λαϊκή στήριξη» γράφει ο κ. Λαπαβίτσας.

Σύμφωνα με τον ίδιο, η κυβέρνηση πρέπει να προσεγγίσει τις επερχόμενες διαπραγματεύσεις του Ιουνίου με εντελώς διαφορετικό σκεπτικό από τον Φεβρουάριο. «Η ευρωζώνη δεν μπορεί να μετασχηματιστεί και δεν θα γίνει μια “φιλική" νομισματική ένωση που στηρίζει τους εργαζομένους. Η Ελλάδα πρέπει να βάλει στο τραπέζι ένα ολοκληρωμένο σύνολο επιλογών και πρέπει να είναι προετοιμασμένη για έκτακτα μέτρα ρευστότητας εν γνώσει ότι μπορεί να όλα τα ενδεχόμενα είναι διαχειρίσιμα εφόσον ο λαός είναι έτοιμος» υποστηρίζει ο κ. Λαπαβίτσας.

Παράλληλα, σημειώνει, ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να λάβει βοήθεια από την ευρωπαϊκή αριστερά, αλλά μόνο αν η τελευταία απαλλαγεί από τις ψευδαισθήσεις της και αρχίσει να προτείνει εύλογες πολιτικές που θα είναι σε θέση να βγάλουν την Ευρώπη από τον παραλογισμό στον οποίο έχει μετατραπεί το ενιαίο νόμισμα.

Τότε μπορεί να υπάρξει η ευκαιρία για μια άρση της λιτότητας σε όλη την ήπειρο, τονίζει ο κ. Λαπαβίτσας, λέγοντας πως ο χρόνος είναι πιεστικός για όλους.


Μάλλον, σωστές διαπιστώσεις από το βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ και γνωστό οικονομολόγο ...

Εμείς θέλουμε να επισημάνουμε το σημείο που λέει: "  η στρατηγική αυτή χάρισε στο κόμμα την νίκη στις εκλογές μέσω της υπόσχεσης για απελευθέρωση του ελληνικού λαού από την λιτότητα χωρίς μια ολοκληρωτική ρήξη με την ευρωζώνη. Δυστυχώς, τα γεγονότα έχουν δείξει πέραν κάθε αμφιβολίας πως αυτό είναι αδύνατο και είναι ώρα να αναγνωρίσουμε την πραγματικότητα ..." 

Μόνο που αυτή η πραγματικότητα υπήρχε και πριν τις εκλογές και ο ΣΥΡΙΖΑ ενώ τη γνώρισε απλώς χρησιμοποίησε μια ρητορική των εύκολων υποσχέσεων και των "ανώδυνων" λύσεων.

Μόνο που - πραγματικά - τα γεγονότα και οι εξελίξεις γίνονται οδυνηρά, πρώτα απ' όλα για το λαό μας, όταν φανερώνεται η αληθινή τους ουσία και κάθε μέρα που περνάει μέσα στο εφιαλτικό καθεστώς που ζούμε κάνει τα πράγματα ακόμη χειρότερα ...    

Ο αποπληθωρισμός απειλεί την παγκόσμια οικονομία

  του Μ ...

Η απειλή του αποπληθωρισμού παραμένει σταθερά πάνω από την οικονομία της Ευρωζώνης, καθώς οι τιμές καταναλωτή στη Γερμανία εξακολουθούν να βρίσκονται σε αρνητικό έδαφος και μειώθηκαν στην Ισπανία, παρότι η Ιταλία έκανε αυτή τη φορά τη διαφορά με αύξηση των τιμών ύστερα από δύο μήνες καθοδικής πορείας. Σε πτωτική τροχιά όμως βρίσκονται οι τιμές καταναλωτή και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, στις ΗΠΑ, ενώ στην Ιαπωνία, που γνώρισε αποπληθωρισμό για πολλά χρόνια σε μία στάσιμη οικονομία, οι καταναλωτές δεν έχουν ακόμη πεισθεί από τα άνευ προηγουμένου μέτρα που έχει υιοθετήσει η κεντρική τράπεζα.

Στη Γερμανία οι τιμές καταναλωτή υποχώρησαν τον Φεβρουάριο για δεύτερο διαδοχικό μήνα, αν και ο πληθωρισμός σε ετήσια βάση στη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρώπης δεν βρέθηκε τόσο βαθιά σε αρνητικό έδαφος όσο τον Ιανουάριο.

Με βάση τα προκαταρκτικά στοιχεία της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας της Γερμανίας, οι εναρμονισμένες με την Ε.Ε. τιμές καταναλωτή κυμάνθηκαν στο -0,1% από -0,5% που είχαν υποχωρήσει τον Ιανουάριο. Το βλέμμα ωστόσο των αγορών είναι στραμμένο στα τελικά στατιστικά στοιχεία για τις τιμές καταναλωτή στη Γερμανία, που ανακοινώνονται στις 12 Μαρτίου και τα οποία θα δώσουν μία πιο εμπεριστατωμένη εικόνα για τον πληθωρισμό.

Σύμφωνα με τους αναλυτές, ο πληθωρισμός αναμένεται να παραμείνει χαμηλά τον Φεβρουάριο, όμως θα είναι σε επίπεδα καλύτερα συγκριτικά με αυτά του Ιανουαρίου, οπότε οι τιμές είχαν διολισθήσει σε αρνητικό έδαφος για πρώτη φορά από το 2009. Κάποιοι αναλυτές μάλιστα πιστεύουν ότι ίσως τελικά καταφέρουν να επιστρέψουν και σε θετικό έδαφος, όταν θα ανακοινωθούν τα τελικά στοιχεία.

Την ίδια στιγμή οι τιμές καταναλωτή στην Ισπανία υποχώρησαν τον Φεβρουάριο για όγδοο διαδοχικό μήνα, αν και με ρυθμό βραδύτερο έναντι του αντίστοιχου του Ιανουαρίου. Με βάση τα προκαταρκτικά στοιχεία, ο εναρμονισμένος με την Ε.Ε. δείκτης τιμών καταναλωτή στην Ισπανία μειώθηκε 1,2% τον Φεβρουάριο σε ετήσια βάση συγκριτικά με την πτώση 1,5% του Ιανουαρίου. Ωστόσο, στην Ιταλία οι τιμές καταναλωτή ενισχύθηκαν οριακά 0,1% τον Φεβρουάριο από την αντίστοιχη περσινή περίοδο, αφού μειώθηκαν 0,5% τον Ιανουάριο.

Υπενθυμίζεται ότι τον Δεκέμβριο του 2014 η Ευρωζώνη γνώρισε την πρώτη πτώση των τιμών καταναλωτή σε ετήσια βάση από τα τέλη του 2009.

Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, στις ΗΠΑ, οι τιμές καταναλωτή μειώθηκαν στη διάρκεια του περασμένου έτους για πρώτη φορά από το 2009, καθώς οι τιμές ενέργειας συνέχισαν την πτωτική τους πορεία, εξέλιξη που δίδει στη Φέντεραλ Ριζέρβ το περιθώριο να καθυστερήσει τις επιτοκιακές αυξήσεις της.

Ο δείκτης τιμών καταναλωτή στις ΗΠΑ μειώθηκε 0,1% το 12μηνο έως τα τέλη Ιανουαρίου, καταγράφοντας την πρώτη μείωση από τον Οκτώβριο του 2009, εξέλιξη που συνιστά σημαντική επιδείνωση μετά την αύξηση 0,8% του περσινού Δεκεμβρίου.

Επίσης, τον Ιανουάριο ο δείκτης υποχώρησε 0,7% από τον Δεκέμβριο, γνωρίζοντας τη μεγαλύτερη πτώση σε διάρκεια έξι ετών, μετά την πτώση 0,3% του αμέσως προηγούμενου μηνός.

Παράλληλα, θα πρέπει να σημειωθεί ότι αναθεωρήθηκαν πτωτικά και τα στοιχεία για το αμερικανικό ΑΕΠ, τα οποία έδειξαν ρυθμό ανάπτυξης 2,2% στο τέταρτο τρίμηνο του 2014 έναντι 2,6% που είχε εκτιμηθεί αρχικά. Στο τρίτο περυσινό τρίμηνο, το αμερικανικό ΑΕΠ είχε αναπτυχθεί με ρυθμό 5%.  

Η Ιαπωνία

Η Ιαπωνία «φλερτάρει» ξανά με επιστροφή στον αποπληθωρισμό, από τη στιγμή που ο ετήσιος ρυθμός αύξησης των τιμών καταναλωτή επιβραδύνθηκε μόλις στο 0,2% τον Ιανουάριο, σύμφωνα με στοιχεία της κεντρικής τράπεζας της χώρας. Το ποσοστό αυτό, χαμηλότερο από το 0,5% του αμέσως προηγούμενου μηνός, υποδηλώνει ότι η Ιαπωνία είναι πιθανόν να βρεθεί ξανά αντιμέτωπη με μία περίοδο πτώσης των τιμών από φέτος την άνοιξη, εξέλιξη που θα αποτελέσει νέα μεγάλη πρόκληση για την ιαπωνική κεντρική τράπεζα. Μία τέτοια εξέλιξη απειλεί ουσιαστικά την αξιοπιστία της «επιθετικής» πολιτικής νομισματικής χαλάρωσης της κεντρικής τράπεζας.

Μοσκοβισί: «Αν μία χώρα φύγει από την Ευρωζώνη, θα τεθεί το ερώτημα ποια θα είναι η επόμενη...»

του Μ …

«Οι μεταρρυθμίσεις που θέλει να ξεκινήσει η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να χρηματοδοτηθούν. Δεν είναι η ώρα να μιλήσουμε για τα χρέη. Θα μιλήσουμε γι' αυτά στον σωστό χρόνο. Αλλά, είναι σημαντικό για μένα να δηλώσω ότι δεν πρόκειται για περικοπή του χρέους - δεν υπάρχει κούρεμα» πρόσθεσε ο Επίτροπος της ΕΕ για Οικονομικές και Χρηματοπιστωτικές Υποθέσεις.

Η έξοδος οποιασδήποτε χώρας από την Ευρωζώνη θα έθετε το ερώτημα «ποια θα είναι η επόμενη;», δήλωσε ο Επίτροπος της ΕΕ για Οικονομικές και Χρηματοπιστωτικές Υποθέσεις Πιερ Μοσκοβισί σε γερμανικό ραδιοφωνικό σταθμό, λίγο πριν από την ψηφοφορία στη γερμανική Βουλή για την παράταση της βοήθειας στην Ελλάδα.

«Εάν μία χώρα, οποιαδήποτε χώρα, φύγει, θα προκύψει το ερώτημα: Ποια θα φύγει μετά;» τόνισε ο Μοσκοβισί σε συνέντευξή του στον ραδιοφωνικό σταθμό Deutschlandfunk.

Πρόσθεσε, ωστόσο, ότι η Ελλάδα πρέπει να εκπληρώσει τις διεθνείς δεσμεύσεις της και να διασφαλίσει τη χρηματοδότηση όποιων πρόσθετων δαπανών προκύπτουν από τις οικονομικές πολιτικές της.

«Οι μεταρρυθμίσεις που θέλει να ξεκινήσει η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να χρηματοδοτηθούν. Δεν είναι η ώρα να μιλήσουμε για τα χρέη. Θα μιλήσουμε γι' αυτά στον σωστό χρόνο. Αλλά, είναι σημαντικό για μένα να δηλώσω ότι δεν πρόκειται για περικοπή του χρέους - δεν υπάρχει κούρεμα» πρόσθεσε ο Επίτροπος.