Γιατί και συνειδητοποιημένοι

Η λαϊκή κινητοποίηση είναι μοναδική.

Σε όγκο, σε παλμό, σε φαντασία.

Για να δοθεί απάντηση, όμως, στην οδυνηρή πραγματικότητα και στην πολιτική που εφαρμόζεται, απαιτούνται και δύο ακόμη προϋποθέσεις:

Να ξεκαθαρίσουν οι στόχοι του κινήματος – και για τη μη αποδοχή αυτού του χρέους – λαιμητόμου και για τις πολιτικές μεταρρυθμίσεις που είναι αναγκαίες για να ανατραπεί το σάπιο πολιτικό κατεστημένο.

Και να αλλάξουν οι πολιτικοί συσχετισμοί με τη διαμόρφωση μιας διαφορετικής και πολιτικής πλειοψηφίας που να κινείται εκτός της λογικής του μνημονίου.

Ας πάρουμε υπόψη και δύο δεδομένα.

Τις εκλογές (αυτοδιοικητικές) στην Ισπανία και τις βουλευτικές στην Πορτογαλία που έγιναν πρόσφατα, εν μέσω οικονομικής κρίσης και ανάπτυξης του κινήματος των αγανακτισμένων.

Στην Ισπανία κέρδισε πανηγυρικά το δεξιό Λαϊκό κόμμα.

Και στην Πορτογαλία, το κεντροδεξιό Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, του Πάολο Κοέλιο, που συγκέντρωσε ποσοστό 38,6, ενώ και οι «Σοσιαλιστές» του Σόκρατες πήραν το 28%.

Κάτι τέτοιο δεν μπορεί να το θέλουμε στην Ελλάδα.

Πρέπει να προχωρήσουμε ακόμη περισσότερο.

Το σχόλιο αντλήσαμε από τη διεύθυνση: http://www.facebook.com/pages/Αγανακτισμένοι-Αποφασισμένοι-Συνειδητοποιημένοι/114993981921149

Ήρθε η ώρα!

Ο λαός της Αθήνας και των πόλεων της Ελλάδας μίλησε στις πλατείες.

Και ψήφισε.

Ήρθε η ώρα.

Να φύγουν οι πάτρωνες του μνημονίου. Οι έμποροι του φόβου, της εκχώρησης των κυριαρχικών, των πολιτικών και οικονομικών δικαιωμάτων.

Οι βιαστές του λαού.

Αλλά και οι νεόκοποι έμποροι ελπίδας. Αυτοί  που υπόσχονται να δώσουν αυτά που καταλήστεψαν.

Αλλά και οι βολεμένοι των κομμάτων της αντιπολίτευσης τύπου ΛΑΟΣ που ενώ ψήφισε το μνημόνιο, τώρα ψάχνει να βρει τι γίνεται.

Αλλά και των επιτελείων της Αριστεράς που αυτάρεσκα δεν μπορούν να παρακολουθήσουν τη πλημμύρα των γεγονότων.

Ήρθε η ώρα.

Για κάτι καινούργιο και μοναδικό.

Ίσως, ήταν η μεγαλύτερη συγκέντρωση και κινητοποίηση της μεταπολιτευτικής πολιτικής ιστορίας.

Χωρίς κομματική κηδεμονία.

Μια αυθόρμητη ανάταση των Ελλήνων πολιτών, του ελληνικού λαού.

Για να αλλάξει η μοίρα αυτής της χώρας.

Και γιατί όχι σε συντονισμό με τους άλλους πολίτες, με τους άλλους λαούς, η μοίρα ολόκληρης της Ευρώπης.   

Το MEGA και τα παπαγαλάκια της κυβέρνησης επιχειρούν να συκοφαντήσουν τις κινητοποιήσεις

Οι χθεσινές κινητοποιήσεις και το φούντωμα του λαϊκού ξεσηκωμού σε κάποιους φέρνουν ανατριχίλα.

Πέρα από το παρηκμασμένο και διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα, είναι και οι εντεταλμένοι εκπρόσωποί του, τα επίσημα … παπαγαλάκια του.

Ορισμένοι από αυτούς ανέλαβαν εργολαβικά να συκοφαντήσουν αυτό το κίνημα, να αποπροσανατολίσουν και να αποτρέψουν τον κόσμο από το να συμμετέχει σ’ αυτή τη κοινωνική έκρηξη.

 Στην πρωτοπορία αυτής της κατευθυνόμενης επίθεσης βρίσκεται το κανάλι MEGA χάνοντας και τα τελευταία ίχνη της υποτιθέμενης σοβαροφάνειάς του.

Το «έγκυρο» και «σοβαρό» κανάλι αυτό που είδε από τις συγκλονιστικές κινητοποιήσεις του λαού της Αθήνας, είναι ο «προπηλακισμός» ορισμένων βουλευτών από ομάδα συγκεντρωμένων έξω από τη Βουλή χθες το βράδυ.

Το κανάλι και οι περισσότεροι δημοσιογράφοι του σε κατάσταση παραληρήματος  ανέφεραν ότι «απειλείται η δημοκρατία», ότι «πρόκειται για κατάπτυστες ενέργειες». Μίλησαν για τους «ταλαίπωρους βουλευτές» και για το «ναό της δημοκρατίας» που περικυκλώνεται και απειλείται.

 Αυτά και στο μεσημεριανό δελτίο ειδήσεων του καναλιού που έφτασε στο … peak του παραληρήματος στο βραδινό δελτίο με την κ. Τρέμη, τον Πρετεντέρη και τα άλλα παιδιά.

Είμαστε βεβαίως κατά των προπηλακισμών και κατά της χρήσης αλόγιστης βίας.

Αλλά μη μας τρελάνουν κιόλας.

Δεν απειλήθηκαν οι «εκλεκτοί» βουλευτές.

Μικρό μέρος των συγκεντρωμένων έδειξε μια διάθεση πιο … «επιθετική».

Μεταξύ αυτών ήταν και άνθρωποι – πολλοί – της τρίτης ηλικίας!

Οι ίδιες οι εικόνες που μεταδίδει το MEGA δεν ανταποκρίνονται στα σχόλια των δημοσιογραφίσκων του.

Οι … αποσβολωμένοι βουλευτές που μιλούν για  … εκφοβισμό, ας σκεφτούν το μαζικό βιασμό της ελληνικής κοινωνίας, των εργαζομένων, των νέων και των συνταξιούχων, που πραγματοποιούν με βάση την πολιτική του μνημονίου.

Η συσσωρευμένη αγανάκτηση απειλεί όντως την ανατροπή του πολιτικού σκηνικού.

Αυτό φοβούνται οι πανικόβλητοι εκπρόσωποι του παρηκμασμένου πολιτικού καθεστώτος.

Ακόμα και ο πρωθυπουργός νοιάστηκε για το κίνημα των Αγανακτισμένων και «συμβούλεψε» να μην εκτραπεί και να μην κηδεμονευτεί !!!

Η κινδυνολογία που εξαπολύει η κυβέρνηση, τα καθεστωτικά κόμματα, και η ναυαρχίδα της τηλεοπτικής παραπληροφόρησης και στυλοβάτης της υποστήριξης της μνημονιακής πολιτικής, το κανάλι MEGA, αποσκοπεί στη δημιουργία σύγχυσης και αποπροσανατολισμού, στο να φρενάρουν τις κινητοποιήσεις.

Και πάνω απ’ όλα ετοιμάζουν ψυχολογικά  το κλίμα για τη λήψη αντιδημοκρατικών και αυταρχικών μέτρων.

Η ίδια η στάση τους – και του ΜEGA – αποτελεί κίνδυνο για τη δημοκρατία.

Αλλά για ποια δημοκρατία μιλάμε;

Για τη «δημοκρατία» της μίζας και της αρπαχτής.

Τη «δημοκρατία» της υποταγής στους ξένους και ντόπιους δανειστές και  τραπεζίτες.

Της καταστρατήγησης κάθε συνταγματικής και κοινοβουλευτικής δημοκρατικής πρακτικής με την υιοθέτηση των βάρβαρων όρων του μνημονίου στα κρυφά και από το παράθυρο.

Αυτή τη «δημοκρατία» θέλουν να εξασφαλίσουν – αλλά και να την περιορίσουν ακόμη περισσότερο – οι πολιτικοί εκπρόσωποι της άρχουσας τάξης και οι πρωτεργάτες της δημοσιογραφικής στρέβλωσης, τύπου MEGA.

 Η απάντηση μπορεί να είναι η ένταση των λαϊκών και κοινωνικών κινητοποιήσεων, η ακόμη μεγαλύτερη πολιτικοποίηση τους και αποσαφήνιση των στόχων τους.

Αλλά και η πλειοψηφία των πολιτών μπορεί να στείλει και ένα μήνυμα στα τηλεοπτικά παπαγαλάκια.

Κλείστε την τηλεόραση ή έστω «μαυρίστε» τηλεοπτικά το MEGA. Αλλάξτε κανάλι στις ειδήσεις.

  Είναι καιρός, επίσης, να διαμορφωθεί ένα δίκτυο εναλλακτικής πληροφόρησης, από ιστοσελίδες, blog και κάθε μορφής μέσα κοινωνικής δικτύωσης που να προβάλλον το δικό τους λόγο, τις δικές τους προτάσεις και απόψεις, μέσα από την ποικιλία και τη διαφορετικότητα τους.

Παλλαϊκή αφύπνιση: το συγκλονιστικό μήνυμα από τις συγκεντρώσεις στα Προπύλαια και στο Σύνταγμα

 Είναι φορές που τα λόγια φαίνονται λίγα, ακόμη και οι εικόνες ή τα βίντεο είναι λίγα, για να εκφράσουν την ανάσα, τον παλμό και τη δυναμική που αναπτύσσεται από τους πολίτες και τις κοινωνικές δυνάμεις.

Έτσι δεν χρειάζονται να πούμε ή να γράψουμε πολλά για το συγκλονιστικό παρόν των πολιτών της Αθήνας μπροστά στα Προπύλαια και ύστερα στο Σύνταγμα.

 Ένα πλήθος που ξεχείλιζε όχι μόνο από οργή και αγανάκτηση, αλλά και ήταν αποφασισμένο να εκφράσει την αξιοπρέπεια και την απαίτησή του να αλλάξουν τα πράγματα, να ανατραπεί η πολιτική του μνημονίου.

 Δεκάδες χιλιάδες ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα των πνευματικών ανθρώπων – του πρύτανη του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου, άλλων καθηγητών και φυσικά του Μίκη Θεοδωράκη.

 Μετά την ολοκλήρωση των ομιλιών ο τεράστιος όγκος των διαδηλωτών κατευθύνθηκε προς το Σύνταγμα όπου ενώθηκε με τους εκεί «Αγανακτισμένους» όπου και δημιουργήθηκε το αδιαχώρητο.

Είναι σαφές ότι αναπτύσσεται ταχύτατα μια νέα δυναμική.

Τα πράγματα, οι συνειδήσεις, οι διαθέσεις αλλάζουν ραγδαία καθημερινά.

Ο όγκος, ο παλμός, η υπέρβαση διαχωριστικών γραμμών, κομματικών στερεοτύπων, η αποφασιστικότητα θυμίζουν άλλες εποχές.

Θυμίζουν ίσως παλλαϊκές συγκεντρώσεις της δεκαετίας του ’60.

Ακόμη και τις πρώτες μέρες του ξεσηκωμού του Πολυτεχνείου.

Μπορεί βέβαια τα πράγματα να είναι αδιαμόρφωτα. Ούτε είναι σωστό να κάνουμε παραλληλισμούς και συγκρίσεις.

Ίσως, είναι αυτό το νέο κοινωνικό και πολιτικό κίνημα του 21^ου αιώνα με τα δικά του χαρακτηριστικά.

Είναι αναγκαίο βέβαια να αποσαφηνίσει τους πολιτικούς του στόχους και να φέρει και πολιτικά αποτελέσματα.

Αισιοδοξούμε ότι αυτό θα γίνει δυνάμει και μέσα από την πρωτοβουλία των ίδιων των πολιτών.

Θέλοντας να συμβάλλουμε σ’ αυτή την κατεύθυνση, θα θέλαμε να πούμε ότι είναι αναγκαίο μέσα από τις κινητοποιήσεις να διαμορφώνεται ένα μίνιμουμ κοινών στόχων.

Η ανατροπή της πολιτικής του μνημονίου και η απεμπλοκή της χώρας από αυτό.

Η άρνηση να πληρώσει οι πολίτες, ο ελληνικός λαός αυτό το χρέος.

Η επαναδιαπραγμάτευση και αναδιατύπωση του πραγματικού μεγέθους του χρέους.

Η ανατροπή του πολιτικού συστήματος, η διαμόρφωση νέων πολιτικών όρων με αλλαγή του Συντάγματος, ενίσχυση των δημοκρατικών και λαϊκών ελευθεριών.

Η διάσταση που επίσης θέλουμε να θέσουμε είναι ότι αυτή η σύγκρουση, αυτός ο αγώνας  δεν είναι στενά ελληνικός. Που αναμφισβήτητα είναι.

 Επιθετικά από τις λαϊκές δυνάμεις πρέπει να αναδειχθεί και η ευρωπαϊκή διάσταση αυτού του αγώνα, ο συντονισμός και η κοινή δράση με όλες τα ευρωπαϊκά κινήματα που συγκρούονται και αμφισβητούν την κρατούσα τάξη πραγμάτων.

Να τονίσουμε, επίσης, ότι η δυναμική που αναπτύσσεται θέτει σε αμφισβήτηση   όλο το πολιτικό σύστημα.

Σίγουρα πρώτα απ’ όλα τις δυνάμεις του δικομματισμού, όσες έχουν ασκήσει την εξουσία σ’ αυτή τη χώρα.

Αλλά και οι δυνάμεις της Αριστεράς αν δεν αλλάξουν ταχύτατα νοοτροπία και τακτική είναι δυνατόν να υπερφαλαγγιστούν από τις εξελίξεις.

Χωρίς άλλα, πολλά λόγια ένα βίντεο από το Σύνταγμα γύρω στις 9.20΄μμ όταν ενώθηκε η πορεία των συγκεντρωμένων από τα Προπύλαια με τον κόσμο που βρίσκονταν στην πλατεία Συντάγματος. 

  

 Είναι φορές που τα λόγια φαίνονται λίγα, ακόμη και οι εικόνες ή τα βίντεο είναι λίγα, για να εκφράσουν την ανάσα, τον παλμό και τη δυναμική που αναπτύσσεται από τους πολίτες και τις κοινωνικές δυνάμεις.

Έτσι δεν χρειάζονται να πούμε ή να γράψουμε πολλά για το συγκλονιστικό παρόν των πολιτών της Αθήνας μπροστά στα Προπύλαια και ύστερα στο Σύνταγμα.

 Ένα πλήθος που ξεχείλιζε όχι μόνο από οργή και αγανάκτηση, αλλά και ήταν αποφασισμένο να εκφράσει την αξιοπρέπεια και την απαίτησή του να αλλάξουν τα πράγματα, να ανατραπεί η πολιτική του μνημονίου.

 Δεκάδες χιλιάδες ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα των πνευματικών ανθρώπων – του πρύτανη του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου, άλλων καθηγητών και φυσικά του Μίκη Θεοδωράκη.

 Μετά την ολοκλήρωση των ομιλιών ο τεράστιος όγκος των διαδηλωτών κατευθύνθηκε προς το Σύνταγμα όπου ενώθηκε με τους εκεί «Αγανακτισμένους» όπου και δημιουργήθηκε το αδιαχώρητο.

Είναι σαφές ότι αναπτύσσεται ταχύτατα μια νέα δυναμική.

Τα πράγματα, οι συνειδήσεις, οι διαθέσεις αλλάζουν ραγδαία καθημερινά.

Ο όγκος, ο παλμός, η υπέρβαση διαχωριστικών γραμμών, κομματικών στερεοτύπων, η αποφασιστικότητα θυμίζουν άλλες εποχές.

Θυμίζουν ίσως παλλαϊκές συγκεντρώσεις της δεκαετίας του ’60.

Ακόμη και τις πρώτες μέρες του ξεσηκωμού του Πολυτεχνείου.

Μπορεί βέβαια τα πράγματα να είναι αδιαμόρφωτα. Ούτε είναι σωστό να κάνουμε παραλληλισμούς και συγκρίσεις.

Ίσως, είναι αυτό το νέο κοινωνικό και πολιτικό κίνημα του 21^ου αιώνα με τα δικά του χαρακτηριστικά.

Είναι αναγκαίο βέβαια να αποσαφηνίσει τους πολιτικούς του στόχους και να φέρει και πολιτικά αποτελέσματα.

Αισιοδοξούμε ότι αυτό θα γίνει δυνάμει και μέσα από την πρωτοβουλία των ίδιων των πολιτών.

Θέλοντας να συμβάλλουμε σ’ αυτή την κατεύθυνση, θα θέλαμε να πούμε ότι είναι αναγκαίο μέσα από τις κινητοποιήσεις να διαμορφώνεται ένα μίνιμουμ κοινών στόχων.

Η ανατροπή της πολιτικής του μνημονίου και η απεμπλοκή της χώρας από αυτό.

Η άρνηση να πληρώσει οι πολίτες, ο ελληνικός λαός αυτό το χρέος.

Η επαναδιαπραγμάτευση και αναδιατύπωση του πραγματικού μεγέθους του χρέους.

Η ανατροπή του πολιτικού συστήματος, η διαμόρφωση νέων πολιτικών όρων με αλλαγή του Συντάγματος, ενίσχυση των δημοκρατικών και λαϊκών ελευθεριών.

Η διάσταση που επίσης θέλουμε να θέσουμε είναι ότι αυτή η σύγκρουση, αυτός ο αγώνας  δεν είναι στενά ελληνικός. Που αναμφισβήτητα είναι.

 Επιθετικά από τις λαϊκές δυνάμεις πρέπει να αναδειχθεί και η ευρωπαϊκή διάσταση αυτού του αγώνα, ο συντονισμός και η κοινή δράση με όλες τα ευρωπαϊκά κινήματα που συγκρούονται και αμφισβητούν την κρατούσα τάξη πραγμάτων.

Να τονίσουμε, επίσης, ότι η δυναμική που αναπτύσσεται θέτει σε αμφισβήτηση   όλο το πολιτικό σύστημα.

Σίγουρα πρώτα απ’ όλα τις δυνάμεις του δικομματισμού, όσες έχουν ασκήσει την εξουσία σ’ αυτή τη χώρα.

Αλλά και οι δυνάμεις της Αριστεράς αν δεν αλλάξουν ταχύτατα νοοτροπία και τακτική είναι δυνατόν να υπερφαλαγγιστούν από τις εξελίξεις.

Χωρίς άλλα, πολλά λόγια ένα βίντεο από το Σύνταγμα γύρω στις 9.20΄μμ όταν ενώθηκε η πορεία των συγκεντρωμένων από τα Προπύλαια με τον κόσμο που βρίσκονταν στην πλατεία Συντάγματος.

 

Στον απόηχο των δηλώσεων της Μαρίας Δαμανάκη – ή αλλιώς: πού `σουν νιότη νάβλεπες πως θα γινόμουν άλλος

  Σάλο έχουν προκαλέσει οι χθεσινές δηλώσεις της ελληνίδας επιτρόπου κ. Μαρίας Δαμανάκη σύμφωνα με τις οποίες: «Το σενάριο της απομάκρυνσης της Ελλάδας από το ευρώ βρίσκεται πλέον στο τραπέζι, καθώς και η μεθόδευσή του. Είμαι υποχρεωμένη να μιλήσω ανοιχτά. Έχουμε ιστορική ευθύνη να δούμε το δίλημμα καθαρά: Ή συμφωνούμε με τους δανειστές μας σε ένα πρόγραμμα σκληρών θυσιών με αποτελέσματα, αναλαμβάνοντας τις ευθύνες για το παρελθόν μας, ή επιστρέφουμε πίσω στη δραχμή. Όλα τα υπόλοιπα είναι δευτερεύοντα στις σημερινές συνθήκες».

 Βέβαια, ο αρμόδιος επίτροπος για την Οικονομία Ολι Ρεν διέψευσε μέσω του εκπροσώπου του Αμαντέο Αλταφάζ ότι γίνεται στην Ευρώπη τέτοια συζήτηση. Ο κ. Αλταφάζ είπε ότι «δεν έχει συζητηθεί ποτέ σε επίπεδο ευρωζώνης θέμα εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ, επιπλέον δεν έχει τεθεί από κανένα κράτος-μέλος και ο επίτροπος Ολι Ρεν δεν έχει ακούσει καν να γίνεται λόγος για τέτοιου είδους συζήτηση». Επί της ουσίας διαψεύδει ότι γίνονται επίσημες συζητήσεις ενός τέτοιου ενδεχομένου. Ομως, συνεργάτες της επιτρόπου έλεγαν στην «Ε» ότι αυτές οι συζητήσεις είναι ανεπίσημα στο τραπέζι από τους δανειστές της χώρας. «Αν ήταν επίσημες συζητήσεις, το θέμα θα είχε λήξει...».

 Σύμφωνα με πολλούς σχολιαστές οι δηλώσεις της κ. Δαμανάκη εντάσσονται μέσα στο ευρύτερο πλαίσιο της ιδεολογικής, πολιτικής και ψυχολογικής τρομοκρατίας, εκφοβισμού και χειραγώγησης των Ελλήνων πολιτών  από την πλευρά της κυβέρνησης και των εταίρων της.

 Ένας ακόμη ανοικτός εκβιασμός προκειμένου να πειθαναγκαστούν οι Έλληνες εργαζόμενοι και πολίτες να δεχτούν τους όρους της τρόικα και των δανειστών, κάτι που παρουσιάζεται ως εθνικό και ιστορικό χρέος.

Τη στιγμή μάλιστα που φουντώνουν οι λαϊκές αντιδράσεις και κινητοποιήσεις.

Είπε και άλλα η κ. Δαμανάκη.

 “Η μεγαλύτερη κατάκτηση της μεταπολεμικής Ελλάδας, το ευρώ και η ευρωπαϊκή πορεία της χώρας είναι σε κίνδυνο.»

Μαθήματα ιστορία, λοιπόν, από τη κ. Δαμανάκη ή απώλεια – για να μην πούμε σκόπιμη παραχάραξη – της ιστορικής μνήμης;

Η μεγαλύτερη κατάκτηση της μεταπολεμικής Ελλάδας  είναι το ευρώ;

Αγνοώντας το πώς και με ποιες συνθήκες μπήκαμε σ’ αυτό;

Με την «αμαρτωλή» πολιτική των κυβερνήσεων Σημίτη, με παραχάραξη των οικονομικών στοιχείων σε συνεργασία με τη ληστρική Goldman Sachs;

Ενώ ήδη είχε προχωρήσει η λεηλασία και το μέγα σκάνδαλο του χρηματιστηρίου;

Να αγνοήσουμε ότι κατά τη δεκαετία της ένταξής μας στο ευρώ χειροτέρευσε δραματικά το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων; Ότι η περίφημη «σύγκλιση» με την Ευρώπη δεν ήρθε ποτέ;

Ότι η ίδια η Ευρώπη μετεξελίχθηκε ταχύτατα σε μια λέσχη πολλών ταχυτήτων, με τις πλούσιες χώρες του Βορρά να καρπούνται τα οφέλη από τις σκληρές νεοφιλελεύθερες πολιτικές;

  Μια Ευρώπη που περιστέλλει καθημερινά κοινωνικά και ανθρώπινα δικαιώματα, που γεννά την ανισότητα, την αδικία, τη ξενοφοβία και το ρατσισμό.

Όπου οι πολιτικοί της εκπρόσωποι λειτουργούν ως υπαλληλίσκοι των μεγάλων εταιρειών, τραπεζών και κερδοσκόπων.

 Η μεγαλύτερη κατάκτηση της μεταπολεμικής Ελλάδας …(!)

 Έτσι διαγράφονται αγώνες όπως εκείνοι της μετεμφυλιακής Ελλάδας για δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη. Ο αντιδικτατορικός αγώνας με την ανατροπή της φασιστικής δικτατορίας. Οι κοινωνικοί αγώνες για μια Ελλάδα που απολάμβανε την εθνική της ανεξαρτησία, την οικονομική ανάπτυξη  και πιο δίκαιη κατανομή των οικονομικών και κοινωνικών αγαθών.

 Ίσως, κάποτε η κ. Μαρία Δαμανάκη να έδινε μεγαλύτερη σημασία σε κάτι τέτοιες  … λεπτομέρειες.

 Μάλλον, όμως, δεν είναι τυχαίο ότι την ίδια ακριβώς ημέρα εμφανίστηκε και ο κ. Μίμης Ανδρουλάκης σε επετειακή εκδήλωση για την 38η επέτειο από το Κίνημα του Ναυτικού, το Μάιο του 1973, στο αντιτορπιλικό Βέλος.

Ο  βουλευτής, πλέον,  του ΠΑΣΟΚ Μίμης Ανδρουλάκης, αναρωτήθηκε αν υπάρχουν σήμερα κάποιοι να εμπνεύσουν εμπιστοσύνη, να κρατήσουν γερά το τιμόνι και σχολίασε ότι οι ηγέτες δεν γεννιούνται μέσα από κομματικούς σωλήνες, γεννιούνται όταν συγχρονίζονται με το ρολόι της ιστορίας όταν το εσωτερικό τους κάλεσμα συγχρονίζεται με το κάλεσμα της πατρίδας. Εκτίμησε δε ότι εάν έχουμε το 50% του κουράγιου και του θάρρους των στελεχών που έκαναν το Κίνημα του Ναυτικού, όλα θα πάνε καλά αλλιώς μπορεί να επιστρέψουμε στη ζώνη της λίρας και δεν θα είναι βρετανική, όπως χαρακτηριστικά είπε. Εάν δεν βάλουμε ζώνη ασφαλείας, η επόμενη κυβέρνηση δεν θα είναι ελληνική, συμπλήρωσε. 

Επίσης παρατήρησε ότι η μεταπολίτευση έσπειρε σπέρματα της σημερινής κρίσης. Υπερεκτιμήσαμε τη διανομή του πλούτου και υποτιμήσαμε την παραγωγή νέου πλούτου, είπε μεταξύ άλλων. 

Πάλι η κινδυνολογία για την έξοδο από τη ζώνη του ευρώ. Μάλλον καθόλου τυχαία.

Και τα αφηρημένα καλέσματα για «εθνική συστράτευση» στα κελεύσματα της τρόικα και των δανειστών  - τοκογλύφων. Όπου  ως «σωτηρία» της χώρας βαπτίζονται τα ληστρικά κέρδη αυτών των κύκλων.

 Με τη Μαρία και το Μίμη είχαμε συνταξιδέψει στους δρόμους της Αριστεράς και του κινήματος.

Κάποια άλλη εποχή. Κάποια – αρκετά χρόνια πίσω. Που απ’ ότι φαίνεται έχουν περάσει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας για ορισμένους. 

Αν κάτι διδάσκει ο αντιδικτατορικός αγώνας, ο τότε ξεσηκωμός του πολυτεχνείου, η ιστορία του «Βέλους» και του κινήματος στο Ναυτικό, δεν είναι η άνευ όρων «εθνική συναίνεση». Με άλλα λόγια η υποταγή στη θέληση και στο σιδερένιο νόμο των κρατούντων, όσο πανίσχυροι κι αν φαίνονταν.

Αντίθετα εκείνο που διδάσκουν αυτές οι ιστορικές στιγμές είναι η

ΑΝΥΠΑΚΟΗ.

Η ανυπακοή σε ότι συντρίβει την αξιοπρέπεια, την ελπίδα, το δικαίωμα στην ελευθερία και σε μια καλύτερη ζωή.

Μια ανυπακοή – μπορεί ξεροκέφαλη, μπορεί και κάπως ουτοπική, που ανοίγει όμως μέσα από  θυσίες – αγωνιστικές θυσίες – το δρόμο για το μέλλον. Μια ανυπακοή ισοδύναμη με το δικαίωμα στο όνειρο και την απαίτηση για ένα καλύτερο μέλλον.

  Εθνική «συστράτευση» γεννιέται σήμερα στις πλατείες της Ελλάδας, στους νέους δρόμους του αγώνα, στις συνειδήσεις που αφυπνίζονται, στις καθημερινές αγωνίες των Ελλήνων πολιτών.

Ίσως, όμως, κλείνει κι ένας ιστορικός κύκλος.

Η ηγεσία της περίφημης γενιάς του Πολυτεχνείου – στη μεγάλη της πλειοψηφία εντάχθηκε στους μηχανισμούς και στα κόμματα εξουσίας, επενδύοντας σε πολιτικές καριέρες και σε συναφείς πολιτικές θέσεις.

Μια νέα γενιά αγώνων, κοινωνικών συγκρούσεων, μια νέα κοινωνική και πολιτική δυναμική δημιουργείται σήμερα.

Στις πλατείες και στους δρόμους.

Που θα αναδείξει και νέες ηγεσίες και νέους πολιτικούς συσχετισμούς.

Μ’ αυτούς θ’ ανταμώσουμε όσοι από τη γενιά του Πολυτεχνείου, τη μεταδικτατορική γενιά των κοινωνικών και πολιτικών αγώνων, επιμένουμε να κρατάμε ακόμη εκείνες τις αξίες, τις ιδέες για τις οποίες βασικά θυσιάσαμε πολλά από τα καλύτερα χρόνια της ζωής μας.

 Με αισιοδοξία και χαρά  γιατί κάτι καινούργιο μπορεί να γεννηθεί.

Σε πείσμα των κυρίαρχων και όσων έχουν υποκλιθεί μπροστά τους.

Καληνύχτα Μαρία. Καληνύχτα Μίμη.

Εμείς θ’ ανταμώσουμε σε άλλους δρόμους και σ’ άλλες πλατείες.

Οι Αγανακτισμένοι (indignados) στην πλατεία Συντάγματος και στις πλατείες της Ελλάδας

Μέγα πλήθος, ανοικτή η οργή και η αγανάκτηση.

Με αξιοπρέπεια, ωστόσο, και με αποφασιστικότητα.

Κάτι νέο φαίνεται να γεννιέται …

Με οδύνη αλλά και με θέληση ν’ αλλάξουν τα πράγματα. Όλα όσα σήμερα θεωρούνται δεδομένα.

Να δούμε …

Ελπίζουμε να είναι η αρχή για μια ουσιαστική ανατροπή του παρηκμασμένου πολιτικού τοπίου της Ελλάδας.

Εμείς απλώς καταγράφουμε ορισμένες στιγμές από την πλατεία Συντάγματος σήμερα.

7.15΄ περίπου – η πλατεία ήταν ήδη γεμάτη. Μπροστά στη Βουλή το αδιαχώρητο

Μετά από μια ώρα και κάτι φθάνει η πορεία των εργαζομένων στη ΔΕΗ.

Λίγο μετά η όλη συγκέντρωση έχει φθάσει στη μέγιστη πυκνότητα. Το πλήθος ήρεμο αλλά και με έντονη διάθεση και δυναμισμό. Ξεσπούν πότε πότε συνθήματα …  ο πολιτικός κόσμος και οι βουλευτές δεν είναι και στην κορυφή των … προτιμήσεων και αποδοχής των συγκεντρωμένων …

Πολλές οι συζητήσεις και τα πηγαδάκια …

Ανοίγουν ένα κεφάλαιο για τα επόμενα βήματα …

Που θα έρθουν.

Πολύ σύντομα.  

Γιατί δεν πρέπει να πληρώσουμε ως Έλληνες αυτό το χρέος

Η άρνηση πληρωμής του χρέους έχει «στολιστεί» από τους πρωτεργάτες του μνημονίου με όλους τους δαιμονολογικούς χαρακτηρισμούς και τις καταστροφολογικές προβλέψεις.

 Πρωτεργάτης ο ίδιος ο πρωθυπουργός που έχει βαφτίσει «εθνικό καθήκον»  για τη «σωτηρία της  χώρας» τις εξευτελιστικές ρυθμίσεις και μέτρα που επιβάλλει η τρόικα και οι δανειστές της χώρας.

 «Άξιος» συμπαραστάτης του ο υπουργός Οικονομικών, Γιώργος Παπακωνσταντίνου, με τελευταίο «κατόρθωμά» του η συνέντευξη στο δημοσιογράφο Αλέξη Παπαχελά. Σας παραθέτουμε ένα αυτοτελές απόσπασμα:

« ΑΛ. ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ: Να το κάνουμε λίγο λιανά αυτό, να το καταλάβουμε όλοι. Καταρχήν, τι θα συμβεί αν δεν πάρουμε την πέμπτη δόση η οποία είναι στις 26 Ιουνίου, αν θυμάμαι καλά; 

    Γ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ: Τότε, η χώρα θα πάει σε στάση πληρωμών. 

    ΑΛ. ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ: Πέστε μου πρακτικά τι σημαίνει αυτό, να το καταλάβουμε όλοι. 

    Γ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ: Πρακτικά σημαίνει ότι δεν πληρώνονται οι μισθοί, δεν πληρώνονται οι συντάξεις, δεν πληρώνονται όλες οι δαπάνες του Δημοσίου, κατεβάζουμε ρολά». 

Κοινώς, κινδυνολογία, καταστροφολογία, απόπειρα εκφοβισμού των πιο ευπαθών ομάδων της κοινωνίας. Με πλήρη αναλγησία και περίσσεμα υποκρισίας.

Αντί άλλου σχολίου παρουσιάζουμε δημοσίευμα της «Ελευθεροτυπίας» που αναπαράγει άρθρο του βρετανικού Guardian.

ΔΕΝ ΔΙΑΡΚΟΥΝ ΠΑΝΩ ΑΠΟ 2 ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΓΟΡΕΣ ΔΕΝ ΑΠΟΚΛΕΙΟΥΝ ΤΙΣ ΧΩΡΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΔΑΝΕΙΣΜΟ, ΛΕΝΕ 2 ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΙ ΤΟΥ ΔΝΤ

«Βραχυχρόνιες οι συνέπειες από μια στάση πληρωμών»

Κάθε άλλο παρά αυτοκτονία μπορεί να είναι η στάση πληρωμών από ένα κράτος. Εκθεση οικονομολόγων του ΔΝΤ («The Costs of Sovereign Default», Eduardo Borensztein - Ugo Panizza, 2008), που επικαλείται σε άρθρο του ο χθεσινός Guardian, δείχνει ότι αντίθετα με όσα διατυμπανίζει σήμερα η ΕΚΤ και η επικρατούσα οικονομική σκέψη για την ελληνική κρίση χρέους, τα κόστη μιας αθέτησης πληρωμών, αν και σημαντικά, διαρκούν το πολύ ένα με δύο χρόνια.

«Σχεδόν ποτέ δεν ανιχνεύονται επιπτώσεις», πέραν αυτού του χρονικού διαστήματος, καταλήγει η έκθεση. Αντίθετα, πιο σημαντικές είναι οι πολιτικές συνέπειες για τις κυβερνήσεις και τους αξιωματούχους που είναι υπεύθυνοι για την οικονομία.

Οι Eduardo Borensztein και Ugo Panizza έβαλαν στο μικροσκόπιό τους χρεοκοπίες κρατών ή επεισόδια που χαρακτηρίστηκαν ως χρεοκοπία από το 1824 έως το 2004.

Η Λατινική Αμερική ήταν η ήπειρος με τον υψηλότερο αριθμό αθέτησης κρατικού χρέους (126) σε αυτό το διάστημα, ενώ ακολουθεί η Αφρική (63). Στις περιπτώσεις που εξετάζονται περιλαμβάνονται και τρεις στάσεις πληρωμών τού ελληνικού κράτους (1826-1878), (1894-1897), (1932-1964).

Η μελέτη εξετάζει τις επιπτώσεις μιας στάσης πληρωμών:

α. στην οικονομική ανάπτυξη της χώρας που αθετεί τα χρέη της,

β. στη φήμη της απέναντι στους πιστωτές και τις κεφαλαιαγορές, όπως αυτή αποτυπώνεται από το ύψος των επιτοκίων δανεισμού και την πιστοληπτική της αξιολόγηση,

γ. στο εξωτερικό της εμπόριο ,

δ. στο εγχώριο τραπεζικό σύστημα,

ε. στον πολιτικό κόσμο.

Τα συμπεράσματα είναι αποκαλυπτικά και εκ διαμέτρου αντίθετα με όσα θέλουν να πιστεύουμε σήμερα η ΕΚΤ, οι ιθύνοντες των Βρυξελλών και η ελληνική κυβέρνηση.

Συρρίκνωση ΑΕΠ 1,2%

1. Για τις επιπτώσεις μιας χρεοκοπίας στην οικονομική ανάπτυξη της χώρας που αθετεί το χρέος της, η μελέτη των δύο οικονομολόγων καταλήγει ότι:

α. κατά μέσο όρο μια στάση πληρωμών έχει συνέπεια τη συρρίκνωση της οικονομικής ανάπτυξης κατά 1,2% ετησίως

β. οι επιπτώσεις είναι συνήθως βραχυπρόθεσμες, κυρίως τον πρώτο χρόνο, όταν η ανάπτυξη υποχωρεί κατά μέσο όρο 2,6%,

γ. επειδή οι χρεοκοπίες είναι απόρροια κάποιων οικονομικών σοκ, τα οποία επιδρούν άμεσα στην ανάπτυξη (όπως για παράδειγμα μια νομισματική κρίση), η οικονομική συρρίκνωση ενδεχομένως να μην είναι αποκλειστικά αποτέλεσμα της χρεοκοπίας

δ. το κόστος της πτώχευσης στην οικονομία εξαρτάται από το αν οφείλεται σε αδυναμία ή στη θέληση ενός κράτους να μην πληρώσει.

2. Για τις επιπτώσεις στη φήμη ενός κράτους-δανειολήπτη έπειτα από μια χρεοκοπία, οι οικονομολόγοι συμπεραίνουν ότι:

α. αν και οι χώρες χάνουν την πρόσβαση στις διεθνείς κεφαλαιαγορές αρχικά, όταν προχωρήσει η αναδιάρθρωση του χρέους τους, τότε οι αγορές δεν τις αποκλείουν

β. ιστορικό αθετήσεων από μια χώρα οδηγεί σε υποβάθμιση της δανειοληπτικής της αξιοπιστίας κατά μέσο όρο κατά 1,7 βαθμίδες, όμως δεν επηρεάζει την αξιολόγησή τους μακροχρόνια

γ. τα επεισόδια χρεοκοπίας έχουν βραχυπρόθεσμη μόνο επίπτωση στα spreads και κατά συνέπεια στο κόστος δανεισμού της χώρας που αθετεί.

3. Οι επιπτώσεις μιας χρεοκοπίας στο εξωτερικό εμπόριο της χώρας που αθετεί το χρέος της είναι επίσης βραχυπρόθεσμες. Ιστορικά υπάρχουν άλλωστε ελάχιστα περιστατικά επιβολής ποσοστώσεων ή εμπάργκο σε μια χώρα που αθετεί. Αποτέλεσμα, οι επιπτώσεις στο εμπόριο να είναι αρνητικές και μεγάλες μόνον τα δύο πρώτα χρόνια της χρεοκοπίας.

4. Η έκθεση καταλήγει ότι οι κρατικές χρεοκοπίες επιδρούν αρνητικά στο εγχώριο τραπεζικό σύστημα. Όμως οι πιθανότητες μιας τραπεζικής κρίσης, λόγω αθέτησης κρατικού χρέους, είναι μόλις 14%.

5. Οι χρεοκοπίες ελαχιστοποιούν τη διάρκεια της θητείας των κυβερνήσεων και των αξιωματούχων που είναι υπεύθυνοι για την οικονομία. Δεκαοκτώ από τις 19 κυβερνήσεις που αθέτησαν μεταξύ 1980 και 2003 απώλεσαν την εκλογική τους δύναμη - κατά μέσο όρο κατά 16%. Στις 12 εξ αυτών, άλλαξε ο επικεφαλής του κυβερνώντος κόμματος στο επόμενο 12μηνο.

Γιατί λοιπόν η Αθήνα δεν αθετεί το χρέος της ερωτά ο χθεσινός σχολιογράφος του «Guardian»; Οχι φυσικά επειδή η οικονομία θα πάει χειρότερα αλλά λόγω των τραπεζών στη Γερμανία (που έχουν στο χαρτοφυλάκιό τους 26 δισ. ευρώ ελληνικού χρέους), τη Γαλλία (που έχουν 20 δισ.. ευρώ) και την Ελλάδα, δίνει εύστοχα ο ίδιος την απάντηση. *

Εκεί, λοιπόν, κρύβεται όλη η ουσία: στα συμφέροντα των μεγαλοδανειστών, των διεθνών τοκογλύφων, των αυθεντικών εταίρων της κυβέρνησης, των τραπεζών και κάθε λογής κερδοσκόπων. Ενώ υπουργοί και κυβέρνηση έχουν μετατραπεί σε πειθήνια όργανα και υπαλλήλους αυτών των κύκλων.

Η άρνηση πληρωμής του χρέους δεν είναι καταστροφή.

Είναι η μοναδικά ορθή εθνική επιλογή, κοινωνικά δίκαιη και οικονομικά αποτελεσματική.

Πρέπει όμως να σχηματιστούν οι κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις που να αναλάβουν αυτή την επιλογή.