Απέραντο νεκροταφείο το Νεπάλ - Νέος σεισμός 6,7 Ρίχτερ! 2200 νεκροί!

Απέραντο νεκροταφείο το Νεπάλ

Θάνατος, συντρίμμια, απόγνωση, τρόμος. Η απίστευτης έντασης σεισμική δόνηση στο Νεπάλ προκάλεσε βιβλική καταστροφή. 

Κάθε ώρα που περνά ο αριθμός των θυμάτων από τον φονικό σεισμό ανεβαίνει δραματικά. Σύμφωνα με αξιωματούχο του υπουργείου Εσωτερικών οι νεκροί έχουν φτάσει τους 2.000 - σύμφωνα με τελευταίες πληροφορίες του Reuters ξεπερνούν τους 2200 - , ενώ άλλοι 4.718 άνθρωποι έχουν τραυματιστεί.

Η κυβέρνηση του Νεπάλ κάλεσε άλλες χώρες να αποστείλουν βοήθεια για να τη βοηθήσουν να αντιμετωπίσει τον καταστροφικό σεισμό, το χειρότερο που έχει σημειωθεί τα τελευταία 81 χρόνια.

Στο Κατμαντού, κάτοικοι κατέβαλαν υπεράνθρωπες προσπάθειες προκειμένου να εντοπίσουν επιζώντες, μέσα στη σκόνη που άφησε πίσω του ο εγκέλαδος, με γυμνά χέρια. Χιλιάδες άνθρωποι είδαν τις περιουσίες τους να καταστρέφονται και πλέον, δεν έχουν που να πάνε. Ολόκληρες γειτονιές χάθηκαν από το πρόσωπο της γης. Το Νεπάλ έχει κηρυχθεί σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. 

Επιχείρηση διάσωσης στα Ιμαλάια

Στον καταυλισμό βάσης του όρους Έβερεστ, όπου εγκλωβίστηκαν εκατοντάδες ορειβάτες μετά τη χιονοστιβάδα που προκλήθηκε από τον σεισμό, έχουν εντοπιστεί και ανασυρθεί 17 πτώματα. Ελικόπτερα κατάφεραν να προσγειωθούν στο σημείο νωρίς σήμερα το πρωί, μετά τη βελτίωση των καιρικών συνθηκών, και να παραλάβουν τους πρώτους από τους τραυματίες.

"Όλοι οι βαριά τραυματίες απομακρύνθηκαν με ελικόπτερα. Φροντίζουμε όσους έχουν ανάγκη. Χρειαζόμαστε ύπνο", έγραψε στο Twitter ένας Ρουμάνος ορειβάτης, ο Άλεξ Γκάβαν. Ο Γκάβαν ήταν από τους πρώτους που ενημέρωσαν το Σάββατο για την καταστροφή, ενώ αργότερα, πάντα μέσω του Twitter, έκανε έκκληση για βοήθεια: "Πολλοί νεκροί. Πολλοί περισσότεροι τραυματίες. Θα πεθάνουν κι άλλοι αν δεν έρθουν ελικόπτερα το συντομότερο δυνατόν".

Είκοσι δύο ορειβάτες μεταφέρθηκαν σε χαμηλότερο υψόμετρο και από εκεί ελικόπτερο παρέλαβε τους 15 και τους μετέφερε στην Κατμαντού.

Ο Αμερικανός ορειβάτης Τζον Ράιτερ κατάφερε να επικοινωνήσει με το αμερικανικό τηλεοπτικό δίκτυο CNN και επιβεβαίωσε ότι δεκάδες άνθρωποι έχουν τραυματιστεί σοβαρά, πολλοί εξ αυτών στο κεφάλι.

Μεταξύ των θυμάτων ήταν και ο Νταν Φρέντινμπεργκ, υψηλόβαθμο στέλεχος της εταιρείας Google. Η οικογένειά του επιβεβαίωσε ότι ο Φρέντινμπεργκ, που είχε πάει για ορειβασία στο Έβερεστ με άλλους τρεις εργαζόμενους στη Google, σκοτώθηκε από τη χιονοστιβάδα. "Προσευχόμαστε για όσους έχασαν τη ζωή τους σε μια από τις χειρότερες τραγωδίες που έχουν σημειωθεί ποτέ στη χώρα αυτή", ανακοίνωσε από την πλευρά της η Jagged Globe, η ταξιδιωτική εταιρεία που είχε οργανώσει την ορειβατική αποστολή. Σύμφωνα με την αδελφή του, Μέγκαν, έχασε τη ζωή του καθώς υπέστη βαριά κρανιοεγκεφαλική κάκωση. "Η ψυχή και το πνεύμα του θα ζουν μαζί μας", ανέφερε σε ανάρτησή της στο Instagram.

Αξιωματούχοι του υπουργείου Τουρισμού εκτιμούν ότι τουλάχιστον 1.000 ορειβάτες, εκ των οποίων οι 400 αλλοδαποί, βρίσκονταν στον καταυλισμό βάσης ή είχαν ήδη ξεκινήσει την αναρρίχησή τους όταν σημειώθηκε ο σεισμός. Στους καταυλισμούς 1 και 2 του Έβερεστ έχουν αποκλειστεί περίπου 100 ορειβάτες και οδηγοί που αδυνατούν να επιστρέψουν σε χαμηλότερο υψόμετρο καθώς έχει κλείσει η διάβαση του Κούμπου. Σε άλλο μήνυμά του στο Twitter ο Γκάβαν ανέφερε ότι ο ορειβάτης Γουίλι Μπενέγκας μεταφέρθηκε με ελικόπτερο στον καταυλισμό 1 για να παραδώσει σχοινιά, αξίνες και άλλα σύνεργα στους παγιδευμένους ορειβάτες.

"Βασική προτεραιότητά μας είναι να τους φέρουμε στον καταυλισμό βάσης. Δεν ξέρουμε αν θα μπορέσουν να περάσουν από το Κούμπου ή αν θα χρειαστεί να τους παραλάβουμε από εκεί με ελικόπτερα" ανέφερε ο Στιβ Μόφατ, ένας οδηγός και συντονιστής ορειβατικών αποστολών της εταιρείας Adventure Consultants της Νέας Ζηλανδίας.

Στην οροσειρά Αναπούρνα, όπου πέρσι είχαν σκοτωθεί πολλοί Νεπαλέζοι σέρπα στο χειρότερο ορειβατικό δυστύχημα που είχε σημειωθεί μέχρι τότε στη χώρα, πολλοί ορειβάτες παραμένουν αποκλεισμένοι αλλά είναι καλά στην υγεία τους.

Η δόνηση έγινε ιδιαίτερα αισθητή σε περιοχές στην βόρεια Ινδία, στην Κίνα και στο Μπαγκλαντές, όπου επίσης υπήρξαν θύματα. 

Ο αριθμός των νεκρών αυξανόταν δραματικά καθ’ όλη τη διάρκεια της χθεσινής ημέρας. Δεκάδες κτίρια κατέρρευσαν στο Κατμαντού. Το ιστορικό κέντρο της πρωτεύουσας του Νεπάλ καταστράφηκε ολοσχερώς, όπως και ο πύργος Νταράρα, που κατασκευάστηκε το 1832 και ανοικοδομήθηκε μετά τον σεισμό του 1934. 

Μετασεισμός 6,7 Ρίχτερ!

Ένας πολύ ισχυρός μετασεισμός, μεγέθους 6,7 βαθμών, έπληξε σήμερα το Νεπάλ και την Ινδία, με αποτέλεσμα να σημειωθούν νέες χιονοστιβάδες στα Ιμαλάια.

Σύμφωνα με το αμερικανικό γεωολογικό ινστιτούτο USGS η δόνηση αυτή ήταν μεγέθους 6,7 βαθμών. "Άλλος ένας, έχουμε έναν μετασεισμό αυτήν ακριβώς τη στιγμή", είπε ο Ινδός ορειβάτης Αρτζούν Βατζπάι που βρισκόταν στο όρος Μακάλου, 20 χιλιόμετρα από το Έβερεστ και εκείνη την ώρα μιλούσε στο τηλέφωνο με δημοσιογράφο του πρακτορείου Ρόιτερς.

Στο βάθος της γραμμής ακούγονταν κραυγές και ήχοι παρόμοιοι με αυτούς που κάνουν οι χιονοστιβάδες όταν πέφτουν.

Από τον καταυλισμό βάσης του Έβερεστ, ο Ρουμάνος ορειβάτης Άλεξ Γκάβαν έστειλε μήνυμα μέσω του Twitter ότι έχουν προκληθεί τρεις νέες χιονοστιβάδες.

Η Ευρώπη εκβιάζει τη ρήξη

του Μ ...

Με τις εκτιμήσεις να διαφέρουν για το πότε θα στεγνώσει από ρευστό η Ελλάδα το μόνο που φαίνεται ότι είναι πλέον επίδικο είναι το είδος της ρήξης τις επόμενες ημέρες. Στο Μαξίμου λιγοστεύουν αυτοί που υποστηρίζουν ότι υπάρχει περίπτωση συμφωνίας αλλά ανάμεσά τους είναι και ο Πρωθυπουργός, που αντιμετώπισε άλλο κλίμα στη Μέρκελ. Αυτά είναι όσα μαθαίνουμε στον απόηχο του Eurogoup.

Η εκτίμηση όσων παρακολούθησαν την προχθεσινή συνάντηση στο παρασκήνιο φαίνεται να συγκλίνει στην εκτίμηση ότι η Γερμανία ωθεί την κατάσταση σε ρήξη. Ο Γιάνης Βαρουφάκης προσήλθε στο Eurogroup έχοντας υψηλές ελπίδες μετά την ανταλλαγή απόψεων Μέρκελ - Τσίπρα αλλά αντί αυτού αντιμετώπισε κάτι παραπάνω από εχθρικό κλίμα: βρέθηκε σε μια συζήτηση όπου οι υπόλοιποι υπουργοί οικονομικών συζητούσαν για την επόμενη ημέρα της ευρωζώνης μετά το Grexit. Ο Σόιμπλε και ο Σλοβένος ΥΠΟΙΚ ζήτησαν από την Ελλάδα όχι απλά το mail Χαρδούβελη αλλά επιπλέον μέτρα και ο Βαρουφάκης εξερράγη. Μάλιστα σύμφωνα με κυβερνητικούς αξιωματούχους ήταν η πρώτη φορά που ο υπουργός Οικονομικών μίλησε σε αυτό τον τόνο και χαρακτήρισε τους συναδέλφους του «αντιευρωπαϊστές».

Κοκκίνησαν οι γραμμές

Στους κύκλους της κυβέρνησης χθες το βράδυ υπήρξε η αίσθηση ότι «φτάσαμε στα όριά μας» και ότι από εδώ και πέρα δεν υπάρχει χώρος για κανένα άλλο βήμα και ότι αν φτάσουμε σε ρήξη ο μοναδικός υπεύθυνος θα είναι η Γερμανία. Σε δημόσιες δηλώσεις τους οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι χθες ξεκαθάρισαν ότι η Ελλάδα διένυσε όλη την απόσταση που της επέτρεπε η νωπή εκλογική εντολή και ότι στο εξής μόνο μια νέα προσφυγή σε κάλπες (εκλογών ή δημοψηφίσματος) θα μπορούσε να αλλάξει τις κόκκινες γραμμές.  

Μιλώντας με Γερμανούς συναδέλφους με καλές πηγές μαθαίνουμε ότι η εκτίμηση της Ευρώπης είναι ότι η χώρα μας δεν έχει χρήματα ούτε μέχρι τις 11 Μαΐου, παρά τα όσα διαμηνύει η ελληνική κυβέρνηση, και ότι η κρίσιμη ημερομηνία θα έρθει αυτή την εβδομάδα. Επισημαίνουν δε ότι για αυτό το λόγο ο Τσίπρας επέμεινε σε έκτακτο Eurogroup την Πέμπτη ελπίζοντας ότι μια συμφωνία θα έδινε το εμφατικό μήνυμα στην ΕΚΤ για απελευθέρωση της ρευστότητας με την άμεση επιστροφή του 1,9 δις ευρώ από τα κέρδη που αποκόμισε από την διακράτηση των ελληνικών ομολόγων.

Δεν το περίμενε το Μαξίμου

Το εχθρικό κλίμα που αντιμετώπισε ο Γιάνης Βαρουφάκης στη Ρίγα της Λετονίας προκάλεσε έκπληξη στους συνεργάτες του στο Μαξίμου. Η συνομιλία της Μέρκελ με τον Τσίπρα και οι δηλώσεις της Γερμανίδας Καγγελαρίου περί ανάγκης για εξεύρεση ρευστότητας στην Ελλάδα είχαν κάνει τα μέλη της Ελληνικής αποστολής να ελπίζουν σε μια εποικοδομητική συνάντηση. Άνθρωποι του υπουργού πριν την έναρξη των διαβουλεύσεων μου έλεγαν ότι σχεδόν υπάρχει συμφωνία και ότι είχε αποφασιστεί να γίνουν οι απαραίτητες υποχωρήσεις προκειμένου να βρεθεί η χρυσή τομή. Παρόλ'αυτά, όταν έκλεισαν οι πόρτες όλα εξελίχθηκαν διαφορετικά.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα των FT και του Bloomberg (μέσα τα οποία ωστόσο έχουν γενικά μονόπλευρη ενημέρωση) οι υπουργοί οικονομικών της Ευρώπης επιτέθηκαν με βαρείς χαρακτηρισμούς στον Βαρουφάκη αποκαλώντας τον μεταξύ άλλων «τζογαδόρο» και «επικίνδυνο». Σε αυτές τις επιθέσεις φαίνεται ότι ο Βαρουφάκης αντέταξε ότι η κυβέρνηση προσερχόταν «χωρίς δογματισμούς» αλλά (σύμφωνα με ελληνικές διαρροές) εξερράγη όταν ο Ντάισεμπλουμ απαίτησε αναβάθμιση της δυνατότητας ελέγχου των τεχνικών κλιμακίων στην Αθήνα, που ισοδυναμούσε με πλήρη επαναφορά της Τρόικας όπως ακριβώς λειτουργούσε πριν την 20η Φεβρουαρίου.

Ο Γιάνης Βαρουφάκης αντιμετώπισε το πικρό αποτέλεσμα της «δημιουργικής ασάφειας» της συμφωνίας του Φεβρουαρίου, που όπως είχαμε προειδοποιήσει από τότε φυσικά και λειτούργησε υπέρ του ισχυρού, όπως συμβαίνει πάντα δηλαδή σε τέτοιες περιπτώσεις. Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος χθες μίλησε για λάθος απειρίας και παραδέχτηκε ότι η Ελλάδα έπρεπε να εξασφαλίσει τη ρευστότητα με συγκεκριμένες ημερομηνίες σε συγκεκριμένα στάδια της διαπραγμάτευσης. Η παραδοχή Τσακαλώτου ενισχύει πάντως όσους ισχυρίζονταν τις πρώτες ημέρες ότι ο ΣΥΡΙΖΑ φαινόταν απροετοίμαστος για την κρίσιμη διαπραγμάτευση.

Το είδος της ρήξης

Με τα αποθεματικά της γενικής κυβέρνησης να τελειώνουν και τους ξένους ανταποκριτές να μιλάνε για λιγότερα διαθέσιμα ακόμα και από αυτά που ανακοινώνει ο Δημήτρης Μάρδας ερωτηματικό παραμένει ποιο είναι το χρονοδιάγραμμα για την Ελλάδα. Η κυβέρνηση επιμένει ότι έχουν ήδη καλυφθεί οι ανάγκες για τις πρώτες ημέρες του Μαΐου και μένει να βρεθούν τα χρήματα για τη δόση του ΔΝΤ στα μέσα του ίδιου μήνα, καθώς και τα ανελαστικά έξοδα της γενικής κυβέρνησης πριν την 1η Ιουνίου. Θυμίζουμε ότι η δόση προς το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο είναι 750 εκατομμυρίων ευρώ στα μέσα Μαΐου.

Αυτό που έχει όμως ακόμα μεγαλύτερη σημασία από την χρηματοδότηση του δημόσιου τομέα είναι η ίδια η ρευστότητα στην αγορά, αφού το σκηνικό ρήξης στο Eurogroup προκαλεί ιδιαίτερη ανησυχία, για το κατά πόσο η ΕΚΤ θα δώσει τις επόμενες ημέρες ακόμα και την ρευστότητα με το σταγονόμετρο στην οποία μας έχει συνηθίσει τους τελευταίους μήνες.

Σε κάθε περίπτωση οι επόμενες ημέρες φαίνονται να είναι ιδιαίτερα κρίσιμες και η αύξηση των δηλώσεων περί πιθανότητας δημοψηφίσματος ή ακόμα και εκλογών περιγράφει την κλιμάκωση της διαφωνίας μεταξύ Ευρώπης και Ελλάδας.

Στην περίπτωση που η ΕΚΤ επιλέξει το κλείσιμο της στρόφιγγας θα ήταν λογικό να περιμένουμε την επιβολή περιορισμού στη ροή κεφαλαίων και αναλήψεων ενώ το κούρεμα των καταθέσεων φαίνεται να απομακρύνεται ως σενάριο, αφού όπως λένε και οι αρμόδιοι, «δεν υπάρχει πια κρέας» προκειμένου ένα τέτοιο μέτρο να απέφερε ουσιαστικά αποτελέσματα. Η Ευρώπη δεν έχει κάποιο τεχνικό μοντέλο εξόδου από την ευρωζώνη και θα εξαρτηθεί από την απόφαση των Ελλήνων για το πώς θα ήθελαν να προχωρήσουν, ωστόσο οι κοινωνικές ζυμώσεις σε αυτή την περίπτωση θα ήταν πιθανά δραματικές.

Μέχρι σήμερα πάντως έχουν διαψευσθεί με τη σειρά σχεδόν όλοι οι σχεδιασμοί της κυβέρνησης. Τώρα, λίγο πριν την κρίσιμη ημερομηνία και ενώ η Ευρώπη αρχίζει ανοιχτά να συζητάει ένα «σχέδιο Β» φαίνεται ότι έρχεται η ώρα να συζητήσουμε και εμείς ανοιχτά για το αν η Γερμανία είναι η Ευρώπη, αν υπάρχει στα αλήθεια οποιαδήποτε διάθεση από την πλευρά της να βρεθεί κάποια λύση και ποια θα είναι η δική μας απάντηση στην περίπτωση που απάντηση στην προηγούμενη είναι «όχι».

Και ο χρόνος δεν φαίνεται να είναι αρκετός.

Στο φως η εντολή Φράνκο για τη δολοφονία Λόρκα

      του Μ ...

Η αλήθεια έλαμψε για τη δολοφονία του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, αλλά 79 χρόνια μετά. Στο φως για πρώτη φορά το έγγραφο που αποδεικνύει ότι ο μεγάλος ποιητής δολοφονήθηκε με επίσημη εντολή από το καθεστώς της ισπανικής χούντας, έναν μόλις μήνα μετά το ξέσπασμα του ισπανικού εμφυλίου το καλοκαίρι του 1936.

Το έγγραφο, που συντάχθηκε το 1965 στα κεντρικά της αστυνομικής διεύθυνσης της Γρανάδας, επί δικτατορίας του Φράνκο, παρουσίασε κατ' αποκλειστικότητα το δίκτυο Σερ.

Έρχεται να ρίξει φως στο μυστήριο που κάλυπτε τις ακριβείς συνθήκες θανάτου του ποιητή, όπως και την τύχη της σορού του.

Σύμφωνα με το έγγραφο, ο Λόρκα δολοφονήθηκε μαζί με ακόμα ένα άτομο μετά τη σύλληψή του σε φιλικό σπίτι όπου κρυβόταν και μεταφέρθηκε με αυτοκίνητο στο Βιθνάρ, περιοχή βόρεια της Γρανάδας, χωρίς ωστόσο να προσδιορίζεται η ακριβής τοποθεσία ταφής. 

Στο ίδιο έγγραφο αναφέρεται ότι ο ποιητής «ομολόγησε» πριν εκτελεστεί χωρίς να προχωρά σε λεπτομέρειες σχετικά με την ομολογία και χαρακτηρίζει τον Λόρκα «σοσιαλιστή», «μασόνο της στοάς στην Αλάμπρα» και του πιστώνει την «πρακτική της ομοφυλοφιλίας και της αποκλίνουσας συμπεριφοράς».

Πέντε χρόνια στο ΔΝΤ

            του M ...

Πέντε χρόνια συμπληρώνονται την Πέμπτη από την ανακοίνωση υπαγωγής της Ελλάδας στο δανειακό πρόγραμμα του ΔΝΤ και της ευρωζώνης. Από τότε, κάθε μέρα, χάνονταν 613 θέσεις εργασίας, ενώ η οικονομία συρρικνωνόταν κατά 22,8 εκατ. ευρώ το 24ωρο

Η ανακοίνωση έγινε από το Καστελόριζο, στις 23 Απριλίου 2010, από τον Γιώργο Παπανδρέου. Έκτοτε, κάθε μέρα που περνούσε, η οικονομία έχανε κατά μέσο όρο 22,8 εκατ. ευρώ από το ΑΕΠ της, αλλά και 613 θέσεις εργασίας κάθε 24ωρο.

Είναι ενδεικτικό ότι το ΑΕΠ μειώθηκε από τα 226,2 δισ. ευρώ το 2010, στα 179,081 δισ. ευρώ το 2014.

Αναλυτικά, η ύφεση τα χρόνια του μνημονίου εξελίχθηκε ως εξής: το 2010 ανήλθε στο 5,4%, το 2011 στο 8,9%, το 2012 στο 6,6%, το 2013 στο 3,9% και το 2014 καταγράφηκε ισχνή ανάπτυξη 0,8%. 

Οι άνεργοι από 604,6 χιλιάδες τον Απρίλιο 2010, αυξήθηκαν μέσα στην πενταετία αναφοράς έως και στο 1,34 εκατ., δηλαδή υπερδιπλασιάστηκαν.
 

Μείωση ελλείμματος, εκτίναξη χρέους
 

Οι θυσίες, οδήγησαν σε μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος από το 15,6% του ΑΕΠ το 2009 στο 3,5% του ΑΕΠ το 2014. Αντίθετα, το χρέος από 126,8% του ΑΕΠ το 2019, αυξήθηκε στο 146% του ΑΕΠ το 2010, στο 171,3% του ΑΕΠ το 2011, στο 156,9% του ΑΕΠ το 2012 (παρά το PSI), στο 175% του ΑΕΠ το 2013 και πέρυσι έκλεισε στο 177,1% του ΑΕΠ.

Ο κόσμος τη βδομάδα που πέρασε: από την τραγωδία στη Μεσόγειο, στην επέτειο της γενοκτονίας των Αρμενίων και τη διαμάχη της Ευρώπης με την Google

Επιστρέφουμε στις ματιές στον κόσμο τη βδομάδα που πέρασε …

Γι’ αυτή τη βδομάδα δεν μπορούμε να μην ξεκινήσουμε από το κορυφαίο δραματικό γεγονός που ήταν τα τραγικά γεγονότα με το χαμό των μεταναστών στη Μεσόγειο.

Η Κρίση της Μετανάστευσης στην Ευρώπη

Οι αυξανόμενοι αριθμοί των μεταναστών και των αιτούντων άσυλο που προσπαθούν να ξεφύγουν από την αναταραχή στην Αφρική και τη Μέση Ανατολή θέτει περίπλοκες προκλήσεις για τους Ευρωπαίους πολιτικούς που εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν την αδύναμη οικονομική ανάπτυξη. Η Ευρώπη, σύμφωνα με μια έκθεση το 2014 της Διεθνούς Οργάνωσης για τη Μετανάστευση, είναι σήμερα ο πιο επικίνδυνος προορισμός της παράνομης μετανάστευσης στον κόσμο, και η Μεσόγειος Θάλασσα η πιο επικίνδυνη διάβαση  συνόρων στον κόσμο. Μέχρι σήμερα, η συλλογική απάντηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την αυξανόμενη κρίση των μεταναστών  ήταν ad hoc και, οι επικριτές  την κατηγορούν ότι επικεντρώνεται περισσότερο στην ασφάλεια των συνόρων της Ένωσης παρά στην προστασία των δικαιωμάτων των μεταναστών και των προσφύγων. Με τα εθνικιστικά κόμματα να σημειώνουν ανοδική πορεία σε πολλά κράτη μέλη και με έντονες τις  ανησυχίες σχετικά με την ισλαμική τρομοκρατία σε όλη την ήπειρο, παραμένει ασαφές αν οι πολιτικές αντιξοότητες και αντιθέσεις θα διευκολύνουν ένα νέο κλίμα μεταρρύθμιση της μετανάστευσης.

Πού είναι οι μετανάστες και από πού προέρχονται οι πρόσφυγες;

 Η πολιτική αναταραχή στη Μέση Ανατολή και στην Αφρική αναδιαμορφώνει τις μεταναστευτικές τάσεις στην Ευρώπη. Ο αριθμός των παράνομων διαβάσεων που ανιχνεύτηκαν στη διάβαση των συνόρων στην ΕΕ αυξήθηκαν το 2011, καθώς  χιλιάδες Τυνήσιοι άρχισαν να καταφθάνουν στο ιταλικό νησί της Λαμπεντούζα, εβδομήντα μίλια από την Τυνησία, μετά την έναρξη της Αραβικής Άνοιξης. Οι Αφρικανοί της Υποσαχάριας Αφρικής που είχαν προηγουμένως μεταναστεύσει στη Λιβύη ακολούθησαν το 2011-2012,  προσπαθώντας να ξεφύγουν από την αναταραχή στη μετά-Καντάφι εποχή. Η πιο πρόσφατη αύξηση  κατά μήκος των θαλάσσιων συνόρων της ΕΕ έχει αποδοθεί στον αυξημένο αριθμό των προσφύγων από της Συρία και την  Ερυθραία.

 Το να γίνει διάκριση μεταξύ των αιτούντων άσυλο και των οικονομικών μεταναστών δεν είναι πάντα εύκολο, ακόμη και αν αυτές οι κατηγορίες έχουν δικαίωμα σε διαφορετικά επίπεδα αρωγής και προστασίας βάσει του διεθνούς δικαίου. Αυτή η γκρίζα ζώνη συχνά επιδεινώνεται από τις  ασυνεπείς μεθόδους με τις οποίες οι αιτήσεις παροχής ασύλου συχνά υποβάλλονται σε επεξεργασία στα είκοσι οκτώ κράτη μέλη της ΕΕ.

 Ποια κράτη μέλη της ΕΕ έχουν πληγεί περισσότερο από την κρίση;

 Τα Κράτη μέλη της ΕΕ που έχουν πληγεί περισσότερο από την οικονομική κρίση, η Κύπρος, η Ελλάδα, η Ιταλία, η Μάλτα και η Ισπανία, έχουν επίσης λειτουργήσει ως τα κύρια σημεία εισόδου για τους μετανάστες και τους πρόσφυγες, λόγω της γειτνίασής τους με τη λεκάνη της Μεσογείου.

 Το 2008, η Ανατολική Μεσόγειος είδε μια απότομη αύξηση στην παράνομη μετανάστευση, και μέχρι το 2012,  το 51% των μεταναστών που εισερχόταν παράνομα στην ΕΕ παράνομα το έκανε από την Ελλάδα. Αυτή η τάση μετατοπίστηκε το 2013, μετά τους ενισχυμένους συνοριακούς ελέγχους από τις ελληνικές αρχές  στο πλαίσιο της επιχείρησης «Ασπίδα», η οποία περιελάμβανε την κατασκευή ενός φράχτη με αγκαθωτό σύρμα στα ελληνο-τουρκικά σύνορα.

 Η αύξηση των περιπολιών ανοικτά της Δυτικής Αφρικής φαινόταν να έχει αναχαιτίσει αποτελεσματικά τη μετανάστευση κατά μήκος της δυτικής Μεσογείου στο πέρασμα προς την Ισπανία τα τελευταία χρόνια, αλλά το 2014 υπήρξε μια δραματική άνοδος στην απόπειρα διέλευσης των συνόρων από τους μετανάστες και τους αιτούντες άσυλο που προσπαθούσαν να ξεφύγουν τις συγκρούσεις στο Καμερούν, την Κεντροαφρικανική Δημοκρατία , το Τσαντ, το Μαλί, τη Νιγηρία, το Σουδάν και το Νότιο Σουδάν. Σύμφωνα με το ισπανικό υπουργείο Εσωτερικών, ο αριθμός των μεταναστών που επιχειρούν να εισέλθουν παράνομα στην Ισπανία το 2014 αυξήθηκε κατά σχεδόν 70% από το προηγούμενο έτος σε 12.549 ανθρώπους. Και παρά τις προσπάθειες για ενίσχυση των συνόρων στη Μελίγια και τη Θέουτα, τα ισπανικά εδάφη που συνορεύουν με το Μαρόκο, μια σταθερή ροή μεταναστών από την υποσαχάρια Αφρική εξακολουθεί να ξεπερνά τους φράχτες από τους  δύο αυτούς θύλακες.

  Ωστόσο, η πιο πολυσύχναστη διαδρομή κατά μήκος της νότιας περιμέτρου της Ευρώπης παραμένει το πέρασμα στην Κεντρική Μεσόγειο από τη Λιβύη προς την Ιταλία, η οποία έχει δεχτεί το βάρος του πιο πρόσφατου κύματος της παράνομης μετανάστευσης. Σύμφωνα με τη συνοριακή δύναμη Frontex της ΕΕ, καταγράφηκαν περίπου σαράντα χιλιάδες παράνομες συνοριακές διελεύσεις  κατά μήκος αυτής της διαδρομής, το 2013, σχεδόν τετραπλάσιες του αριθμού των δρομολογίων που  ανιχνεύθηκαν το 2012. Αυτό το πέρασμα θεωρείται, επίσης, ένα από τα πιο επικίνδυνα: Ο ΙΟΜ  εκτιμά ότι η πλειοψηφία των θανάτων για 3.279 μετανάστες στη Μεσόγειο  το 2014 σημειώθηκαν κατά μήκος αυτής της διαδρομής. Η  οργάνωση αναφέρει ότι ο αριθμός θα μπορούσε να φθάσει τις 30.000 μέχρι το τέλος του 2015! Ορισμένα περιστατικά που σχετίζονται με σκάφη που βούλιαξαν, μεταξύ των οποίων και εκείνο τον Απρίλιο του 2015 όπου πνίγηκαν περισσότεροι από 800 άνθρωποι, έχουν συγκεντρώσει την παγκόσμια προσοχή και προκάλεσε εκκλήσεις από ακτιβιστές για τα ανθρώπινα δικαιώματα, τον Πάπας Φραγκίσκο, για τη χάραξη μιας νέας πολιτικής για μια ενιαία ευρωπαϊκή απάντηση στην κρίση της Μετανάστευσης.

 Τα κράτη μέλεη που αποτελούν σημείο εισόδου φέρουν τη μονομερή  ευθύνη για τους μετανάστες στο πλαίσιο της συμφωνίας του Δουβλίνου. Αναθεωρημένη το 2013, αυτή η νομοθεσία της ΕΕ εξακολουθεί να ορίζει ότι οι αιτούντες άσυλο πρέπει να παραμείνουν στην πρώτη ευρωπαϊκή χώρα που εισέρχονται και ότι η χώρα αυτή είναι αποκλειστικά υπεύθυνη για την εξέταση των αιτήσεων ασύλου των μεταναστών ». Οι μετανάστες που ταξιδεύουν σε άλλα κράτη της ΕΕ αντιμετωπίζουν την απέλαση πίσω στη χώρα της ΕΕ που εισήλθαν  αρχικά.

 Για τη διευκόλυνση του επιμερισμού των βαρών σε ολόκληρη την ΕΕ, τα κράτη που είναι σημείο εισόδου κατά μήκος της περιφέρειας στο Νότο ζήτησαν την αναστολή της συμφωνίας του Δουβλίνου. Ωστόσο, τα βόρεια κράτη -  όπως η Γερμανία - υποστηρίζουν ότι σχεδόν το ένα τρίτο των 626.000 αιτήσεων ασύλου το 2014 έγιναν εντός των συνόρων τους.

"Δεν ξέρω αν οποιαδήποτε χώρα της ΕΕ θα βρει ποτέ τα ίδια κεφάλαια που απαιτούνται », λέει η Heather Conley, Senior Fellow στο Κέντρο Στρατηγικών και Διεθνών Σπουδών.

Ποιες προϋποθέσεις αυτές οι μετανάστες αντιμετωπίζουν;

 Τα Κέντρα Κράτησης μεταναστών κατά μήκος της νότιας περιφέρειας της Ευρώπης, στην  Ελλάδα,  την Ιταλία ,  τη Μάλτα και την Ισπανία, έχουν όλα γίνει αντικείμενα κατηγοριών για κακοποίηση και παραμέληση τα προηγούμενα χρόνια. Πολλές  κινήσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα  ισχυρίζονται ότι ένας αριθμός αυτών των κέντρων  παραβιάζει το άρθρο ΙΙΙ  της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, το οποίο απαγορεύει την απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση.

 "Συνηθίζαμε να σκεφτόμαστε τη μετανάστευση ως θέμα ασφάλειας: να προστατεύεις τους ανθρώπους και να παρέχεις βοήθεια", αναφέρει ο αναπληρωτής διευθυντής στο Κέντρο της Γενεύης για την Πολιτική Ασφάλειας,  Khalid Koser . "Τώρα σαφώς αντιλαμβανόμαστε -ή δεν αντιλαμβανόμαστε σωστά - τη μετανάστευση ως θέμα εθνικής ασφάλειας. Και ο κίνδυνος αυτής της αντίληψης για τη μετανάστευση είναι ότι υπάρχει κίνδυνος νομιμοποίησης έκτακτων απαντήσεων».

 Στην Ιταλία, οι μετανάστες αντιμετωπίζουν  πρόστιμα και απέλαση  βάσει του επίμαχου νόμου Bossi-Fini για τη μετανάστευση, ο οποίος ορίζει ότι πρέπει να εξασφαλίσουν συμβάσεις εργασίας πριν από την είσοδο στη χώρα. Ο νόμος του 2002 ορίζει ότι η παράνομη μετανάστευση και η υποβοήθηση της παράνομης  μετανάστευσης, τιμωρείται με πρόστιμο ή φυλάκιση. Παρά την αυστηρότητά του, πολλοί λένε ότι ο νόμος έχει πετύχει ελάχιστα για να περιοριστεί η ροή των μεταναστών τα τελευταία χρόνια.

Italy: Arrivals by sea, 2014
Country	Men	Women	Minors	Total
Syria	25,155	6,203	10,965	42,323
Eritrea	24,061	6,076	4,192	34,329
Mali	9,382	27	529	9,938
Nigeria	6,989	1,454	557	9,000
Gambia	7,409	28	1,270	8,707
Palestinian	3,413	1,035	1,634	6,082
Somalia	3,010	1,104	1,642	5,756

 Η κατάσταση είναι ιδιαίτερα έντονη στην Ελλάδα, η οποία έχει πληγεί σκληρά από την κρίση χρέους τα τελευταία πέντε έτη και τους  και διαδοχικούς γύρους των μέτρων λιτότητας. Οι υπερπλήρεις χώροι κράτησης χωρίς επαρκή αερισμό, καθαρό νερό, αποχέτευση έχουν κατηγορηθεί για έλλειψη σεβασμού στην υγεία των μεταναστών ,  ενώ και  η συμπεριφορά της αστυνομίας συνεχίζει να προκαλεί μομφές  για κακομεταχείριση  και  παρενόχληση  από τις κινήσεις για τα δικαιώματα των μεταναστών. Οι ακροδεξιές εξτρεμιστικές ομάδες, όπως η Χρυσή Αυγή, με θέσεις κατά των μεταναστών έχουν επίσης συμβάλει στην  αύξηση της δραστηριότητας της ξενοφοβικής βίας. Η ραγδαία αύξηση των ποσοστών ανεργίας στη χώρα και οι δραστικές περικοπές στις δημόσιες δαπάνες δείχνουν ότι υπάρχει ελάχιστη οικονομική δυνατότητα για υποστήριξη και κοινωνική πρόνοια για τους μετανάστες και τους πρόσφυγες.

 Ο προϋπολογισμός για τα θέματα της μετανάστευσης σε πολλές από τις χώρες της Μεσογείου παραμένει περιορισμένος, διότι όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ μείωσαν τις δημόσιες δαπάνες στον απόηχο της οικονομικής κρίσης. Η Frontex είδε τον ετήσιο προϋπολογισμό της να περικόπτεται από 118 εκατομμύρια ευρώ το 2011 σε  89.000.000 ευρώ το 2014. Και ενώ η Ευρωπαϊκή Επιτροπή πρόσφατα δεσμεύτηκε για τη χορήγηση επιπλέον  13.700.000 ευρώ στην Ιταλία για τις προσπάθειες διάσωσης των μεταναστών, πολλές ομάδες δικαιωμάτων υποστηρίζουν ότι τα κονδύλια αυτά είναι τελείως ανεπαρκή.

 Αντίθετα, οι μετανάστες στα πλουσιότερα βόρεια κράτη βρίσκουν συγκριτικά καλά διοικούμενα κέντρα  και μια γενναιόδωρη πολιτική επανεγκατάστασης. Αλλά είναι δυσκολότερο να φτάσουν σ’ αυτές τις χώρες ενώ συχνά κάτι τέτοιο αφορά μετανάστες που έχουν τα μέσα για την απόκτηση ακριβών ταξιδιωτικών εγγράφων που εξασφαλίζουν την ασφαλή διέλευση από τον αέρα με τη βοήθεια των διακινητών. Οι χώρες αυτές παραμένουν απρόσιτες για τους περισσότερους μετανάστες που αναζητούν εργασία ή διεθνή προστασία.

Πώς αντέδρασε η Ευρωπαϊκή Ένωση;

Όπως και με την κρίση του δημόσιου χρέους, τα εθνικά συμφέροντα έχουν περιορίσει σταθερά τις ευρωπαϊκές πολιτικες στους τομείς της μετανάστευσης και του ασύλου. Αυτό φάνηκε το 2011, όταν η Γαλλία γρήγορα επανέφερε  εκ νέου τους συνοριακούς ελέγχους στον χώρο ελεύθερης μετακίνησης με βάση τη συμφωνία Σένγκεν,  ως απάντηση στην εισροή χιλιάδων Τυνήσιων και Λίβυων προσφύγων στη γειτονική Ιταλία.

 Η υιοθέτηση των πολιτικών  του «φρουρίου» από διάφορα κράτη μέλη της ΕΕ, έχει υψηλό κόστος, όπως υποστηρίζουν κάποιες ομάδες δικαιωμάτων. Στην Ελλάδα, η εφαρμογή αυστηρότερων επιχειρήσεων ελέγχου των συνόρων, όπως το πρόγραμμα  Ασπίδα, έχει πάρει προβάδισμα έναντι της μεταρρύθμισης σ’  ένα δυσλειτουργικό σύστημα ασύλου - αυτά με την προηγούμενη κυβέρνηση. Στην Ιταλία, το εκτεταμένο πρόγραμμα διάσωσης Mare Nostrum (ή «η θάλασσά μας»), υποχώρησε σταδιακά από τον Οκτώβριο του 2014 για να αντικατασταθεί από το περισσότερο περιορισμένο πρόγραμμα Τρίτωνα της Frontex, που διαθέτει το ένα τρίτο του προϋπολογισμού λειτουργίας του προκατόχου του.

Οι πιο οικονομικά σταθερές βόρειες χώρες συνέχισαν να εφαρμόζουν περισσότερο συνεκτικές πολιτικές  για τη μετανάστευση και το άσυλο. Τον Σεπτέμβριο του 2013, η Σουηδία ανακοίνωσε ότι θα  προσφέρει μόνιμη κατοικία  σ’  όλους τους πρόσφυγες από τη Συρία. Η Γερμανία δεσμεύθηκε επίσης να προσφέρει προσωρινή κατοικία σε δέκα χιλιάδες Σύριους πρόσφυγες το 2013. Ωστόσο, ορισμένοι ειδικοί λένε ότι οι πολιτικές αυτές έρχονται σε αντίθεση με την τάση  ανάπτυξης των αντι-μεταναστευτικών συναισθημάτων στις δύο χώρες καθώς και σε  μεγάλο μέρος της Ευρώπης .

 "Το σκηνικό σε αυτό το [αυξανόμενο αίσθημα κατά των μεταναστών είναι η δυσκολία που πολλές ευρωπαϊκές χώρες έχουν στην ενσωμάτωση των μειονοτήτων στον κοινωνικό γίγνεσθαι. Πολλοί από αυτούς τους μετανάστες που προέρχονται από μουσουλμανικές χώρες, καθώς και η σχέση μεταξύ των μεταναστών και των μουσουλμανικών κοινοτήτων στη πλειοψηφία του πληθυσμού δεν είναι καλή», λέει ο Charles Kupchan, πρώην Senior Fellow του CFR .

Η πρόσφατη οικονομική κρίση έχει επίσης δώσει ώθηση σε μια δημογραφική μετατόπιση σε όλη την ήπειρο, με τους πολίτες των κρατών που πλήττονται από την κρίση να μεταναστεύουν προς τα βόρεια  σε αριθμούς ρεκόρ  για την αναζήτηση εργασίας. Και ενώ το θέμα της  εσωτερικής μετανάστευσης στην ΕΕ  έχει προκαλέσει ανησυχία για τα επιδόματα κοινωνικής πρόνοιας κατά τους τελευταίους μήνες, «εκείνοι που προέρχονται από τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική έχουν την τάση να προκαλούν πιο έντονη πολιτική συζήτηση ...," αναφέρει ο Kupchan.

 Ποιες είναι οι βασικές προτάσεις για τη διαχείριση της κρίσης;

Με αφορμή τον πρωτοφανή αριθμό των θανάτων μεταναστών στη θάλασσα, τον Απρίλιο του 2015, η ΕΕ υιοθέτησε ένα σχέδιο δέκα σημείων για να περιορίσει το κύμα των μεταναστών και των αιτούντων άσυλο κατά μήκος της Μεσογείου. Ωστόσο, ορισμένοι επικριτές υποσητρίζουν ότι το σχέδιο στόχευσης  των λαθρεμπόρων δεν κατορθώνει να αναγνωρίσει το μεγαλύτερο πρόβλημα των αποτυχημένων κρατών στη Μέση Ανατολή και την Αφρική, που ωθούν πολλούς ανθρώπους   στο να φύγου. Ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Jean-Claude Juncker επισήμανε ότι το σχέδιο θα απαιτήσει τη δέσμευση χρηματοδότησης από τα είκοσι οκτώ κράτη μέλη. Η αναμενόμενη διένεξη μεταξύ των κυβερνήσεων που αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο οικονομικής καταστροφής θα μπορούσε να επιβραδύνει την εφαρμογή των μέτρων της νέας πολιτικής.

Most dangerous routes

Ξεχωριστά, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ψήφισε υπέρ της δημιουργίας ενός πλαισίου για ένα κοινό ευρωπαϊκό σύστημα ασύλου , τον Ιούνιο του 2013. Ωστόσο, η εφαρμογή και η επιβολή στο σύνολο των είκοσι οκτώ μελών παραμένει μια πρόκληση, και πολλοί πολιτικοί λένε ότι το νομικό πλαίσιο στερείται σαφήνειας και εξακολουθεί να δίνει μεγάλη διακριτική ευχέρεια στα κράτη μέλη.

«Η μετανάστευση είναι ένα θέμα που χτυπά στην καρδιά της εθνικής κυριαρχίας. Πρόκειται για την εθνική ταυτότητα, την οικονομική ανταγωνιστικότητα, την ασφάλεια, έτσι δεν είναι έκπληξη το γεγονός ότι οι κυβερνήσεις δεν είναι πρόθυμες να παραχωρήσουν πολύ έδαφος », υποστηρίζει  ο Conley του CSIS.

Ενώ τα περισσότερα κράτη μέλη της ΕΕ γενικά ήταν δεκτικά σε προτάσεις για διευρυμένες θαλάσσιες περιπολίες  στη Μεσόγειο και την  υιοθέτηση εργαλείων και μέσων τεχνολογίας και της ανταλλαγής πληροφοριών, υπήρξε μικρότερη συμφωνία σχετικά με τη θέσπιση πολιτικών που θα διασφαλίζουν τα δικαιώματα των αιτούντων άσυλο και των μεταναστών.

Οι ειδικοί λένε ότι οποιαδήποτε κίνηση για τη μεταρρύθμιση της πολιτικής μετανάστευσης θα είναι δύσκολη καθώς τα εθνικιστικά κόμματα σε όλη την ήπειρο συνεχίζουν να σημαιώνουν σημαντικά κέρδη και υπό την απειλή που αισθάνεται η Ευρώπη από τους  τζιχαντιστές που επιστρέφουν στις χώρες τους από τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική να συνεχίζει να προσελκύει την προσοχή του κοινού.

Ποιες είναι οι πιθανές συνέπειες της ανεπαρκούς αντίδρασης της ΕΕ;

 

Η έλλειψη μιας συντονισμένης απάντησης της ΕΕ απέναντι στη μετανάστευση από τη Μέση Ανατολή και την Αφρική  είναι ενδεικτική του τρόπου με τον οποίο μεμονωμένες χώρες συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν αυτό το ζήτημα μέσα από το φακό της εθνικής ασφάλειας μάλλον και όχι της  διεθνούς προστασίας.

 «Η πολιτική απάντηση των χωρών, που εξωθεί τους μετανάστες έξω ή τους κρατά φυλακισμένους για μακροχρόνια διαστήματα, έρχεται σε αντίθεση με τις ίδιες τις αξίες που προωθεί η ΕΕ, όπως η προστασία της ανθρώπινης ζωής και το δικαίωμα στο άσυλο», λέει ο Conley.

Εκτός από την υπονόμευση θεμελιωδών αξιών της ΕΕ, ο Conley φοβάται ότι μια παρατεταμένη εισροή μεταναστών θα μπορούσε να ωθήσει περισσότερο τα κράτη μέλη να αναστείλουν τη συνθήκη Σένγκεν, όπως έκανε η Δανία και η Γαλλία το 2011, για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. "Υποψιάζομαι ότι αν οι πολιτικές που αφορούν τη μετανάστευση αρχίσουν πραγματικά να σαπίζουν, θα δούμε χώρες που θα  επαναφέρουν τα εσωτερικά σύνορα με μεγαλύτερη συχνότητα, πράγμα που σημαίνει ότι θα έχουν διώξει μακριά ένα από τους βασικούς πυλώνες της Ευρώπης, που είναι η ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων», υποστήριξε ο ειδικός αναλυτής.

Εκατό χρόνια μετά: ο απόηχος της γενοκτονίας των Αρμενίων - η “ζώσα” Ιστορία

Στις 24 Απριλίου 1915, οι οθωμανικές αρχές προχώρησαν στη σύλληψη αρκετών εκατοντάδων Αρμενίων διανοουμένων στην Κωνσταντινούπολη. Για τους Αρμένιους, εκείνη η ημέρα σηματοδοτεί την έναρξη της Meds Yeghern, της Μεγάλης Καταστροφής: μαζικές δολοφονίες και απελάσεις καθοδηγήθηκαν από τις τουρκικές αρχές που πίστευαν ότι οι Αρμένιοι της αυτοκρατορίας μπορεί  να συνωμοτούν με τους εχθρούς τους στον  πόλεμο.

Οι μελετητές έχουν την άποψη ευρέως ότι οι αγριότητες, στις οποίες πάνω από ένα εκατομμύριο Αρμένιοι έχασαν τη ζωή τους και οι περισσότεροι από τους υπόλοιπους άφησαν τη χερσόνησο της Ανατολίας, την πατρίδα τους,  συνιστούν γενοκτονία . Οι Τουρκικές αρχές υποστηρίζουν αντίθετα ότι οι δολοφονίες δεν ήταν συστηματικές, αλλά μάλλον, εμφανίστηκαν ως μέρος μιας ευρύτερης πολιτικής σύγκρουσης που στοίχισε τη ζωή  οθωμανών πολιτών  διαφόρων εθνοτικών και θρησκευτικών προελεύσεων.

Nigar Γκόκσελ, Τουρκία / Καύκασος, Senior Analyst, International Crisis Group

Οι εξωτερικές σχέσεις της Τουρκίας, ιδιαίτερα με τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες και την Ουάσιγκτον, εδώ και δεκαετίες επηρεάζονται από τη συζήτηση του αν θα χρησιμοποιηθεί ο όρος  γενοκτονία  σε σχέση με τις σφαγές και την αναγκαστική μετεγκατάσταση της αρμενικής κοινότητας της Ανατολίας το 1915-1918.

Η τουρκική δημόσια συζήτηση για την ιστορία έχει ανοίξει.

Η συζήτηση έχει οδηγήσει σε ένα ετήσιο δράμα γύρω από την Ημέρα Μνήμης των Αρμενίων, στις 24 Απριλίου, με την Άγκυρα να προσπαθεί ν’ αντιμετωπίσει τις συμβολικές διακηρύξεις και αναπαραστάσεις των Αρμενίων  και τις αντίστοιχες ακμπάνιες. Αυτό το έτος, για τα εκατό χρόνια από το 1915, ο Πάπας Φραγκίσκος  έκανε δήλωση, αντανακλώντας το γεγονός ότι οι μαζικές δολοφονίες τώρα "θεωρούνται ευρέως ως η πρώτη γενοκτονία του εικοστού αιώνα”.

Τα κορυφαία κλιμάκια της τουρκικής κυβέρνησης και του υπουργείου Εξωτερικών χαρακτήρισαν την παπική δήλωση ως “διαστρέβλωση της ιστορίας, των διακρίσεων κατά των Τούρκων και των Μουσουλμάνων, και ότι βρίσκεται σε αντίθεση με τα νομικά και ιστορικά γεγονότα”. Μερικοί κυβερνητικοί αξιωματούχοι στην Τουρκία το θεώρησαν ως μέρος μιας διεθνούς εκστρατείας κατά του κυβερνώντος Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ).

Η Άγκυρα εξακολουθεί να θεωρεί τη χρήση της λέξης  γενοκτονία ως εχθρική πράξη. Αυτά τα  αντανακλαστικά έρχονται σε αντίθεση με το ύφος της ενσυναίσθησης, την πιο ελεύθερη συζήτηση, και την προθυμία που εξέφρασε για μια “αμερόληπτη εξέταση της ιστορίας” που είχε παρεισφρήσει σε δηλώσεις της κυβέρνησης τα τελευταία χρόνια.

Πριν από ένα χρόνο, ο πρωθυπουργός τότε Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, και  τώρα Πρόεδρος, εξέφρασε τα συλλυπητήριά στα “εγγόνια εκείνων των Αρμενίων", οι οποίοι έχασαν τη ζωή τους στο πλαίσιο των αρχών του εικοστού αιώνα.” Ο ίδιος αναγνώρισε ότι οι Αρμένιοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας υπέστησαν "απάνθρωπες συνέπειες” κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Φέτος, στις 20 Απριλίου, ο πρωθυπουργός Αχμέτ Νταβούτογλου επανέλαβε αυτά τα συλλυπητήρια.

Ενώ χαιρετίστηκε από πολλούς, οι επικριτές θεωρούν την προσέγγιση αυτή ως μια προσπάθεια να εξισώσει τον πόνο των Αρμενίων με εκείνη των μουσουλμάνων πριν και κατά τη διάρκεια του πολέμου, και την άρνηση της ευθύνης της οθωμανικής κυβέρνησης για τις θηριωδίες που διαπράχθηκαν εναντίον των Αρμενίων.

Η εθνικιστική ψήφος βρίσκεται στο επίκεντρο στις γενικές εκλογές τον προσεχή Ιούνιο, αφήνοντας το κυβερνών κόμμα, ΑΚΡ, ιδιαίτερα επιφυλακτικό ώστε να μην εκληφθεί πως υπέκυψε στα ψηφίσματα των ξένων Κοινοβουλίων.

Κατά την τελευταία δεκαετία, η τουρκική δημόσια συζήτηση για την ιστορία έχει ανοίξει. Μεταξύ των διανοουμένων, η χρήση του όρου γενοκτονία  δεν είναι πλέον σπάνια. Όπως ορισμένα ταμπού έχουν σπάσει, πολλές ανθρώπινες ιστορίες έχουν ανακύψει, εξανθρωπίζοντας τη συζήτηση. Εν τω μεταξύ, η διασύνδεση με τους φιλελεύθερους στην αρμενική διασπορά, συμπεριλαμβανομένων μελετητών, καλλιτεχνών, και των απογόνων της Οθωμανικής προέλευσης Αρμενίων που επισκέπτονται ως τουρίστες την Τουρκία, αλλάζει τις καρδιές και τα μυαλά μεταξύ όλο και περισσότερων Τούρκων.

Είναι παράγοντες όπως αυτοί μάλλον, και όχι τα ψηφίσματα του ξένων Κοινοβουλίων, που θα βοηθήσουν να τεθεί τέλος σε δεκαετίες άρνησης σχετικά με την καταστροφή των αρχαίων αρμενικών κοινοτήτων της Ανατολίας.

Thomas de Waal, Ανώτερος Συνεργάτης, του Ιδρύματος Carnegie για τη Διεθνή Ειρήνη

Η ιστορία του A΄Παγκοσμίου Πολέμου ζει στην ανατολική Τουρκία και τον Καύκασο. Η περιοχή αυτή ήταν η αρένα για ορισμένες από τις χειρότερες αιματοχυσίες της εποχής και τη μεγαλύτερη σε αγριότητα, τη γενοκτονία των Αρμενίων το 1915-1916.

Ωστόσο, σήμερα η μεγαλύτερη εχθρότητα δεν εντοπίζεται μεταξύ Αρμενίων και των Τούρκων, αλλά μεταξύ της Αρμενίας και του Αζερμπαϊτζάν, πάνω από το έδαφος του Ναγκόρνο-Καραμπάχ, μια περιοχή, επίσης, που διεκδικείται και από τις δύο χώρες από τις αρχές του εικοστού αιώνα. Μια ένοπλη σύγκρουση πάνω στο έδαφος του Ναγκόρνο - Καραμπάχ μεταξύ του 1991 και του 1994 κατέληξε σε ένα αρμενικό νίκη, αλλά το θέμα δεν έχει ακόμα επιλυθεί. Το Αζερμπαϊτζάν εξακολουθεί να προσπαθεί να αμφισβητήσει το status quo. Με στενούς εθνοτικούς και γλωσσικούς δεσμούς, η Τουρκία είναι ο μεγαλύτερος σύμμαχος του Αζερμπαϊτζάν, καθώς η εχθρότητα προς την Αρμενία έχει γίνει βασικό μέρος της εθνικής ιδεολογίας του Αζερμπαϊτζάν.

Ο πρώτος μετά την ανεξαρτησία πρόεδρος της Αρμενίας, Λεβόν Τερ-Πετροσιάν, προσπάθησε να εξομαλύνει τις σχέσεις με την Τουρκία, χωρίς να εγείρει το ζήτημα του 1915. Για τα μεσόγεια Αρμενία, ήταν πιο σημαντικό να έχει μια δυτική έξοδο στον κόσμο. Αλλά αυτή η προσπάθεια απέτυχε το 1993, κυρίως λόγω του Καραμπάχ και της αλληλεγγύης της Τουρκίας προς το Αζερμπαϊτζάν.

Κάνοντας από κοινού με την αρμενική διασπορά την καταγγελία της γενοκτονίας, ο δεύτερος πρόεδρος της Αρμενίας, Ρόμπερτ Κοτσαριάν, υποστήριξε ότι η αναγνώριση της γενοκτονίας ήταν μέρος της εξωτερικής πολιτικής της χώρας του, αλλά και ότι ήταν ακόμα ανοικτός για ειρήνη με την Τουρκία.

Μια ανανεωμένη διαδικασία ομαλοποίησης απέτυχε το 2010. Το Αζερμπαϊτζάν πίεσε τη σύμμαχο του, Τουρκία, να μην επιτρέψει το άνοιγμα των συνόρων Αρμενίας - Τουρκίας χωρίς η Αρμενία να κάνει παραχωρήσεις στη διαφορά για το  Καραμπάχ. Για τον ηγέτη της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, οι περισσότερες ψήφοι θα χαθούν από τους απογοητευμένους Αζέρους αν έκανε  ειρήνη με την Αρμενία.

Αυτό τραυματίζει ακόμη περισσότερο τις σχέσεις Ερεβάν-Άγκυρα, και η αντι-τουρκική ρητορική έχει αυξηθεί στην Αρμενία. Εν τω μεταξύ, ο Ερντογάν, τώρα πρόεδρος της Τουρκίας, προκλητικά αποφάσισε να τιμήσει την μνήμη της μάχης του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου στην Καλλίπολη στις 24 Απριλίου, σε σύγκρουση με τον εορτασμό για τη γενοκτονία της Αρμενίας  την ίδια  ημέρα.

Αλλά ενώ οι πολιτικές σχέσεις είναι κακές, δεν υπήρξε ποτέ μεγαλύτερη επαφή μεταξύ των δύο κοινωνιών. Δημοσιογράφοι, καλλιτέχνες και φοιτητές ταξιδεύουν δύο φορές την εβδομάδα με πτήσεις τσάρτερ μεταξύ της Κωνσταντινούπολης και Ερεβάν. Μια νέα γενιά  τούρκων ιστορικών γράφει πιο κριτικά για το παρελθόν. Κάποιοι από αυτούς χρησιμοποιούν τον όρο «γενοκτονία των Αρμενίων».

Το κύριο κουρδικό κόμμα της Τουρκίας, το αριστερό Δημοκρατικό Λαϊκό Κόμμα (HDP), έχει εκδώσει μια δημόσια συγγνώμη προς τους Αρμένιους και αποκατέστησε την εκκλησία τους στην πόλη του Ντιγιαρμπακίρ, μια αξιόλογη πράξη, δεδομένου ότι οι Κούρδοι είχαν  διαπράξει ορισμένες από τις χειρότερες θηριωδίες του 1915. Το HDP βλέπει το ζήτημα των Αρμενίων ως έναν τρόπο για να σπάσει το μονοπώλιο των εθνοτικών Τούρκων στην πολιτική της χώρας στις γενικές εκλογές του Ιουνίου αυτού του έτους.

Παρά αυτά τα σημεία φωτός, η εικόνα εξακολουθεί να είναι ζοφερή. Η δυσπιστία και το μίσος που δημιουργούνται από τη δολοφονική πολιτική του 1915 δεν έχουν κοπάσει. Έναν αιώνα αργότερα, εξακολουθούν να ανακόπτουν την ειρηνική ανάπτυξη της περιοχής.

Net Politics

Η Ευρώπη κατά της Google: Μια διαμάχη σχετικά με τον ανταγωνισμό, την πολιτική εξουσία, και την Κυριαρχία

του David Fidler

Οι κατηγορίες της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ότι η Google έχει παραβιάσει το δίκαιο του ανταγωνισμού της ΕΕ εξαιτίας της κατάχρησης της δεσπόζουσας θέσης της στην αγορά αναζήτησης στο Διαδίκτυο προκάλεσε ιδιαίτερη προσοχή. Η υπόθεση αυτή είναι σημαντική, αλλά όχι μόνο για την ΕΕ και την Google. Η περίπτωση αυτή αφορά πολλές οικονομικές, πολιτικές και τεχνολογικές παραμέτρους μεταξύ των οποίων τρεις διαφορετικές, αλλά επικαλυπτόμενες, διαφωνίες σχετικά με τον ανταγωνισμό, την πολιτική εξουσία, και την κυριαρχία.

Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατά της Google, Inc.

Η πρώτη διαφορά είναι η υπόθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής εναντίον της Google σύμφωνα με τους κανόνες ανταγωνισμού της ΕΕ (αυτό που οι Αμερικανοί αποκαλούν αντιμονοπωλιακή νομοθεσία). Τα περισσότερα δικαιϊκά συστήματα για τον  ανταγωνισμό απαγορεύουν στις εταιρείες να κάνουν κατάχρηση της δεσπόζουσας θέσης τους στην αγορά, έτσι ώστε η ΕΕ δεν εφαρμόζει έννοιες ξένες προς τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η ΕΕ και η Google θα πάνε χέρι με χέρι σχετικά με την εφαρμογή της νοοθεσίας, αλλά πίσω από αυτό τη νομικίστικη σχέση είναι κάτι σημαντικό, η σημασία του δικαίου του ανταγωνισμού στο ευρωπαϊκό σχέδιο μιας «ολοένα στενότερης ένωσης των λαών».

Ο στόχος της ρύθμισης της ισχύος του ιδιωτικού τομέα αποτελεί μέρος του DNA του ευρωπαϊκού σχεδίου. Αυτό είναι βρίσκεται από νωρίς στο ξεκίνημά της στις αρχές του 1950 (π.χ., η Διακήρυξη  Schuman ). Οι ιδρυτές του project προσπάθησαν να αποτρέψουν έναν άλλο ευρωπαϊκό πόλεμο μέσω της οικονομικής ολοκλήρωσης. Οι ιδρυτικές συνθήκες έδωσαν εξουσία πάνω στον οικονομικό ανταγωνισμό στην Κοινή Αγορά σε υπερεθνικούς θεσμούς. Η παρακολούθηση του οικονομικού ανταγωνισμού θα διευκολύνει τη δημιουργία και τη λειτουργία της κοινής αγοράς, καθώς επίσης φιλοδοξούσε να προστατεύει τα άτομα, τις κοινωνίες και τις κυβερνήσεις από την πολιτική επιρροή που τα μονοπώλια και τα καρτέλ μπορούν να ασκήσουν.

Με λίγα λόγια, η υπόθεση εναντίον της Google αντικατοπτρίζει το στημόνι και το υφάδι τουraison d’être της ΕΕ. Η επιμονή της ΕΕ σχετικά με το δίκαιο του ανταγωνισμού έχει αμφισβητηθεί ως παρωχημένη λόγω της επέκτασης της κοινής αγοράς, που απελευθέρωσε το καθεστώς συναλλαγών, καθώς και την άνοδο επαναστατικών τεχνολογιών. Όμως, για την ΕΕ, το δίκαιο του ανταγωνισμού είναι θεμελιώδες, όχι εφήμερα. Αυτή η δέσμευση δεν σημαίνει ότι η ΕΕ θα επικρατήσει κατά της Google. Μπορεί, ωστόσο, εν μέρει να εξηγήσει γιατί η ΕΕ προχώρησε την υπόθεση: Η Ευρώπη πιστεύει ότι το δίκαιο του ανταγωνισμού μπορεί να συμβάλει στην προώθηση μιας διαρκώς στενότερης ένωσης των λαών.

Ευρωπαϊκή επιρροή κατά Αμερικανικής  Καινοτομίας

Εντός της νομικής υπόθεσης είναι μια συζήτηση που προκύπτει από την άσκηση εκ μέρους της  ΕΕ της πολιτικής εξουσίας έναντι της τεχνολογικής καινοτομίας από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο σχολιασμός σχετικά με τις κατηγορίες της Ευρωπαϊκής Επιτροπής εναντίον της Google ανέδειξε το χάσμα ανάμεσα στην ανεπάρκεια της τεχνολογίας της καινοτομίας στην ΕΕ και τη φαινομενικά αμείλικτη, σε παγκόσμιο επίπεδο, διάδοση της καινοτομίας από εταιρείες των ΗΠΑ. Όπως ο Economist το έθεσε, "η Ευρώπη καθυστερημένα ανακάλυψε την αδυναμία της να αναπτύξει πολλές από τις πλατφόρμες που υποστηρίζουν την online οικονομία. Μεγάλο μέρος της παγκόσμιας ψηφιακής επικράτειας έχει στην πραγματικότητα παραχωρηθεί στην Αμερική χωρίς μάχη. Παρά τα άλλα πλεονεκτήματα της, η κοινή αγορά δεν έχει δημιουργήσει τις συνθήκες που τροφοδοτούν το είδος της τεχνολογίας, της καινοτομίας που οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν επιτεύξει.

Ελλείψει ανταγωνιστικής τεχνολογίας της καινοτομίας, η ΕΕ χρησιμοποιεί ό, τι έχει - την πολιτική και ρυθμιστική αρχή στις οικονομικές δραστηριότητες και τους όρους του ανταγωνισμού εντός της κοινής αγοράς. Για τις καινοτόμες επιχειρήσεις, η ΕΕ είναι μια προσοδοφόρα αγορά που δεν μπορεί να αγνοηθεί. Αυτό δίνει πολιτική δύναμη στην ΕΕ, και  μπορεί, κυριολεκτικά, να καθορίζει το νόμο με τρόπους που  ακόμη και οι πιο μεγάλες εταιρείες με την πιο καινοτόμα τεχνολογία αιχμής δεν μπορούν να αγνοήσουν. Αυτή η δύναμη ενισχύει την επιρροή της ΕΕ στη διεθνή οικονομία και την πολιτική με τρόπους που δεν μπορεί να επιτευχθεί μέσω της τεχνολογίας της καινοτομίας, της διπλωματίας, ή τη στρατιωτική δύναμη.

Η περίπτωση της Google επιτρέπει επίσης στην ΕΕ να επιδείξει τους οικονομικούς της μυς (ιδιαίτερα απέναντι στις Ηνωμένες Πολιτείες) και να διεκδικήσει τις επιλογές   πολιτικής  και σε άλλους τομείς της ψηφιακής πολιτικής, όπως πχ να επιβάλει την άποψή της σχετικά με την προστασία των προσωπικών δεδομένων και την ηλεκτρονική παρακολούθηση σε μια εποχή μετά τον Σνόουντεν. Υπό την έννοια αυτή, το δίκαιο του ανταγωνισμού δεν αντικατοπτρίζει μόνο τις θεμελιώδεις αρχές της ΕΕ, αλλά και μια πηγή της ευρωπαϊκής δύναμης στις διεθνείς σχέσεις.

Κυριαρχία ν. Silicon Valley

Η επιτυχία της Google στην Ευρώπη, και η πρόκληση που αποτελεί για το “ήθος”  της ΕΕ και την πολιτική επιρροή που συνδέεται με το δίκαιο ανταγωνισμού της ΕΕ, αφορά την τρίτη συζήτηση, τον τρόπο δηλαδή με τον οποίο οι τεχνολογικές καινοτομίες από την Silicon Valley προκαλούν την πολιτική εξουσία και την κρατική κυριαρχία. Η ένταση μεταξύ των τεχνολογιών που υπερβαίνουν τα σύνορα και της κρατικής κυριαρχίας δεν είναι νέα, αλλά η μάχη εντείνεται τόσο στα αυταρχικά όσο και στα δημοκρατικά κράτη.

Το Google είναι ένα ισχυρό παράδειγμα. Το 2010, η κινεζική κυβέρνηση ανάγκασε ουσιαστικά την Google να υποκύψει στο Πεκίνο ή να αποχωρήσει από την Κίνα, και η Google υποχώρησε. Παρά το γεγονός ότι η ΕΕ δεν είναι ένα κράτος, ασκεί υπερ-εθνική εξουσία επί των όρων του ανταγωνισμού. Έτσι, οι κατηγορίες της κατά της Google είναι και μια προσπάθεια να φέρει τις δραστηριότητες της εταιρείας υπό τον πολιτικό και νομικό της έλεγχο. Άλλες χώρες, όπως η Ινδία και η Ρωσία, έχουν εξετάσει τη συμπεριφορά της Google στα αντίστοιχα εδάφη τους. Ως μέρος της αντίδρασης της Silicon Valley για τις αποκαλύψεις του Σνόουντεν, η Google ενώθηκε με  άλλες εταιρείες για την ενίσχυση της κρυπτογράφησης για τις ψηφιακές επικοινωνίες, προς μεγάλη απογοήτευση των ΗΠΑ, του Ηνωμένου Βασιλείου, καθώς και των πολιτικών της ΕΕ που πιστεύουν ότι η ισχυρότερη κρυπτογράφηση θα βλάψει την εθνική ασφάλεια,  βασική ευθύνη των κυρίαρχων κυβερνήσεων.

Έτσι, η υπόθεση της ΕΕ κατά της Google είναι, πράγματι, μια μεγάλη διαπραγμάτευση για οικονομικούς, πολιτικούς, και τεχνολογικούς λόγους που έχουν παγκόσμιες επιπτώσεις. Κρατήστε αυτό κατά νου την επόμενη φορά που θα γκουγκλάρετε κάτι.